Ὑπῆρξε πάμπτωχη, τυφλή ἐκ γενετῆς, καί κατατρεγμένη ἀπό τό τότε Σοβιετικό καθεστώς. Εἶχε ἀπό τόν Χριστό τό χάρισμα τῆς διόρασης ἀλλά καί τῆς προόρασης. Μποροῦσε νά βλέπει συμβάντα πού διαδραματίζονταν ἤ ἐπρόκειτο νά διαδραματισθοῦν σέ ἑκατοντάδες μίλια μακριά καί σέ ἄγνωστους γι’ αὐτήν τόπους.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης, ποιμένας τῆς Ὀρθοδόξου Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ὅταν γιά πρώτη φορά συνάντησε τήν 14χρονη τότε τυφλή Ματρώνα, στόν κατάμεστο ἀπό κόσμο ναό τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα, εἶπε γι’ αὐτήν τά παρακάτω λόγια,
«Ἔλα, Ματρώνουσκα, ἔλα… Ἰδού ἔρχεται ἡ ἀντικαταστάτριά μου, ὁ Ὄγδοος στύλος τῆς Ρωσίας»,
μιλώντας προφητικά, γιά τήν ἰδιαίτερη ἀποστολή τῆς Ματρώνας στόν Ρωσικό λαό καί στά μετέπειτα χρόνια τῶν διωγμῶν πού ἔβλεπε νά ἔρχονται…
Προέβλεψε τήν Γερμανική εἰσβολή στήν Ρωσία, ἀλλά μίλησε καί γιά ἕναν ἄλλο, μετέπειτα πόλεμο, πού θά σκοτώσει ἑκατομμύρια ἀνθρώπους, μέσα σέ μιά νύχτα…
Σέ μικρή ἀκόμη ἡλικία προεῖπε τήν ἐπανάσταση τοῦ 1917 πού ἔγινε χρόνια ἀργότερα, λέγοντας.
«Θά ληστεύουν καί θά ἀφανίζουν τίς Ἐκκλησίες, θά ἁρπάζουν τά ἐδάφη καί θά τά μοιράζουν ἄπληστα μεταξύ τους, καταδιώκοντας ὅλους χωρίς ἐξαίρεση…»
Ζήτησε μία φορά ἀπό τήν μητέρα της ἕνα φτερό μεγάλο. Τό μάδησε, καί δείχνοντάς το στήν μητέρα της, τῆς εἶπε,
«Βλέπεις μαμά, αὐτό τό φτεράκι; Καί τί νά δῶ παιδάκι μου, ἀφοῦ τό ’χεις μαδήσει; Ἔτσι μητέρα, θά μαδήσουν σέ λίγο, καί τόν πατερούλη μας τόν Τσάρο…»
Ἡ μητέρα της φοβήθηκε, ὅμως σέ λίγο καιρό ἡ προφητεία βγῆκε σωστή καί ὁ Τσάρος ὁδηγήθηκε στήν ἐκτέλεση…
Δεκάδες ἀσθενεῖς περνοῦσαν καθημερινά ἀπό τό σπίτι της καί οἱ περισσότεροι, ἔχοντας πίστη, γίνονταν καλά…
Ὅταν μετακόμισε τό 1925 στήν Μόσχα χωρίς μάλιστα διαβατήριο καί ἄδεια παραμονῆς, τό Σοβιετικό καθεστώς ἐπανειλημμένως προσπάθησε νά τήν συλλάβει. Τούς ξέφευγε τήν τελευταία στιγμή εἰδοποιημένη ἀπό τόν Θεό μέ διάφορους τρόπους. Μόλις αὐτή ἔφευγε, κατέφθαναν οἱ πράκτορες τῆς NKVD, ἀλλά ἦταν ἀργά πιά…
Ἡ Ἄννα Βιμπορνόβα θυμᾶται τό παρακάτω περιστατικό.
«Ἦρθε μία φορά ἕνας ἀστυνομικός νά συλλάβει τήν Ματρώνα καί ἐκείνη τοῦ λέει, “Φύγε, φύγε γρήγορα, ἔχεις συμφορά στό σπίτι σου. Ἡ τυφλή δέν φεύγει ἀπό ἐσένα, ἐδῶ στό κρεβάτι κάθομαι, δέν πάω πουθενά…” Τήν ἄκουσε ὁ ἀστυνομικός, πῆγε σπίτι του καί βρῆκε τήν γυναίκα του καμένη ἀπό τήν γκαζιέρα. Πρόλαβε καί τήν μετέφερε στό Νοσοκομεῖο. Ὅταν τήν ἄλλη μέρα ἦρθε στήν ὑπηρεσία, τόν ρώτησαν: “τήν συνέλαβες τήν τυφλή”; “Τήν τυφλή, τούς εἶπε, δέν θά τήν συλλάβω ποτέ. Χάρη στήν τυφλή πρόλαβα νά πάω τήν γυναίκα μου στό Νοσοκομεῖο, ἄμα δέν μοῦ τό ’λεγε τώρα θά ἤμουν μόνος…”»
Φοιτητές ἀποκλεισμένοι πολιτικά, ἀπό τό τότε καθεστώς, διηγοῦνται πώς μέ τίς προσευχές αὐτῆς τῆς τυφλῆς γυναίκας ξεπέρναγαν τά ἐμπόδια γιά τήν ἀπόκτηση ἑνός πτυχίου. Ἀκόμη καί ἀξιωματοῦχοι τοῦ καθεστῶτος, κατά παράδοξο τρόπο, βοηθοῦσαν αὐτούς γιά τούς ὁποίους ἡ Ἁγία Ματρώνα προσευχόταν.
Ἀλλά καί ἄνθρωποι πού ὑπέφεραν ἀπό μαγεῖες ἤ ψυχολογικά προβλήματα ἔβρισκαν σ’ αὐτήν τήν θεραπεία τους…
Συμβούλευε νά κάνουμε σωστά τόν σταυρό μας καί νά σταυρώνουμε τά πάντα γύρω μας, ἀκόμη καί τό φαγητό μας…
Ἔλεγε, θά ἔλθει καιρός πού θά βάλουν μπροστά σας ψωμί καί σταυρό γιά νά διαλέξετε. Θά περάσουμε δύσκολους καιρούς, κι ἐμεῖς οἱ χριστιανοί πρέπει νά διαλέξουμε τόν σταυρό. Μιά κυρία πού βρέθηκε ἐκεῖ ρώτησε: «Τί θά κάνουμε, τί θά τρῶμε;»…
«Θά πάρετε χῶμα, θά κάνετε κουλουράκια, θά τά σταυρώσετε καί θά εἶναι σάν ψωμί»! (Οἱ Χριστιανοί μόνο θαυματουργικά θά ἐπιβιώσουν)¹.
Τήν ρώτησε κάποτε ἡ Ζηναΐδα Ζδάνοβα: «Γιατί ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά κλείσουν καί νά γκρεμίσουν τόσες καί τόσες ἐκκλησίες»; καί ἀπάντησε μέ τά παρακάτω λόγια,
«Αὐτό ἦταν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ λαός εἶναι σάν ὑπνωτισμένος, καί μιά φοβερή δαιμονική δύναμη ἔχει μπεῖ σέ δράση. Βρίσκεται στόν ἀέρα, καί διεισδύει παντοῦ. Παλιά, ἡ δαιμονική αὐτή δύναμη κατοικοῦσε στά ἕλη καί στά πυκνά δάση, ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι πήγαιναν τακτικά στήν ἐκκλησία, φοροῦσαν καί τιμοῦσαν τόν σταυρό. Τά σπίτια τους ἦταν προστατευμένα ἀπό τίς εἰκόνες, τά κανδήλια πού ἔκαιγαν, τόν ἁγιασμό πού ἔκαναν… Τά δαιμόνια πετοῦσαν μακριά καί φοβόντουσαν νά πλησιάσουν… Σήμερα ὅμως, τά σπίτια αὐτά ἀλλά καί οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων γιά τήν ἀπιστία τους καί τήν ἀπομάκρυνσή τους ἀπό τόν Χριστό». Ἔλεγε ἀκόμη:
«Ὅταν θά πεθάνω λίγοι θά ἔρχονται στόν τάφο μου. Ἀλλά μετά ἀπό χρόνια ὁ κόσμος θά μέ γνωρίσει, καί ἄνθρωποι ταλαιπωρημένοι ἀπό τίς θλίψεις θά μέ παρακαλᾶνε νά προσεύχομαι γι’ αὐτούς… Ὅλους θά τούς ἀκούω καί ὅλους θά τούς βοηθῶ… Νά ἔρχεσθε σέ μένα καί νά μοῦ μιλᾶτε σάν νά εἶμαι ζωντανή, γιά τίς θλίψεις σας καί τά προβλήματά σας, καί ἐγώ ὅλους θά σᾶς ἀκούω καί ὅλους θά σᾶς βοηθῶ…»
Θυμᾶται ἀκόμη ἡ κ. Ζδάνοβα, ἀρχιτέκτων μηχανικός,
«Τήν ρωτοῦσα γιά τήν πορεία τῆς Ρωσίας μέσα στήν Ἐπανάσταση», καί μοῦ ἔλεγε,
«Πρῶτα θά βγάλουν τόν Στάλιν. Μετά ἀπ’ αὐτόν οἱ κυβερνῆτες θά ἐναλλάσσονται καί ὁ ἕνας θά εἶναι χειρότερος ἀπό τόν ἄλλον…. Θά κατακλέψουν τήν Ρωσία… Μετά τόν πόλεμο θά γυρίζουν “οἱ σύντροφοι” στό ἐξωτερικό, θά ἰδοῦν καί πῶς ζοῦνε οἱ ξένοι, θά διαφθαροῦν καί θά σπάσουν τελικά τά μοῦτρα τους. Μετά ἀπό ἐκεῖνο τόν καιρό θά ἐμφανισθεῖ ὁ Μιχαήλ…» (Σ.Σ. ἀπό τά παρακάτω, δέν φαίνεται ὅτι μιλάει γιά τόν Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Ὁ καιρός θά τό δείξει ὅμως).
«Θά θελήσει νά βοηθήσει, ὅλα νά τά ἀλλάξει, νά τά ἀνατρέψει… Ἀλλά ἄν ἤξερε ὅτι θά ἀποτύχει καί ὅτι θά τόν σκοτώσουν, ἔ, τότε, δέν θά ἄρχιζε μέ κανένα τρόπο… Θά γίνουν ταραχές, διαμάχες, … Τό ἕνα κόμμα θά πολεμάει τό ἄλλο. Μετά θά γίνει κάποια καλυτέρευση πού ὅμως, θά κρατήσει λίγο καιρό. Μιά ἀνάσα θά πάρετε, ἀπ’ ὅλα θά ἔχετε, μέχρι καί τήν Παράκληση θά μπορεῖτε νά κάνετε στήν Κόκκινη Πλατεῖα ἀλλά καί τά μνημόσυνα στόν σφαγιασθέντα Τσάρο… Ἀλλά μετά θά γυρίσουν στή Ρωσία οἱ παλαιοί… καί θά γίνει ἡ κατάσταση χειρότερη ἀπό ὅτι ἦταν πρῶτα… Ὤχ, πῶς σᾶς λυπᾶμαι ὅλους! Μέχρι τό τέλος, (ἀπό ἐκεῖ καί πέρα), ἔτσι θά ζήσετε…»
Ἡ Ἄννα Βιμπόρνοβα θυμᾶται,
«Ἐπισκέφθηκα τήν Ματρώνα τίς μέρες τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς (1952), λίγο πρίν πεθάνει. Μή φοβᾶσαι μοῦ λέει, δέν θά ξαναγίνει σύντομα πόλεμος. Θά ξαπλώσουμε ἔτσι καί θά σηκωθοῦμε ἀλλιῶς». «Πῶς ἀλλιῶς»; τήν ρωτάω. «Νά, μοῦ λέει, θά γυρίσουμε στό “ξύλινο”…» «Μάτουσκα, τῆς λέω, τί σημαίνει τό “ξύλινο”;» «Ξύλινο ἀλέτρι, μοῦ λέει, μέ αὐτό θά δουλεύουμε τότε…» «Καί ποῦ θά πᾶνε τά τρακτέρ πού τώρα ἔχουμε;…» «Ὤ, λέει, ἄσε τά τρακτέρ… Θά δουλεύει τότε τό ἀλέτρι τό ξύλινο, καί ἡ ζωή θά εἶναι καλή. Ὅμως, ἀκόμη δέν φτάσαμε μέχρι αὐτούς τούς καιρούς. Ἐσύ ὅμως δέν θά πεθάνεις μέχρι τότε καί θά τά δεῖς ὅλα αὐτά… Πόλεμος, συμπλήρωσε, δέν θά ξαναγίνει (μέ τόν τρόπο πού μέχρι τώρα ξέρουμε…) Χωρίς πόλεμο θά πεθάνετε ὅλοι. Θά πέσουν πολλά θύματα. Ὅλοι νεκροί θά ξαπλώσετε ἐπάνω στήν γῆ… Θά σᾶς πῶ καί κάτι ἄλλο: Ἀποβραδίς ὅλα θά εἶναι πάνω στήν γῆ (ὄρθια καί καλά), καί ὅταν θά σηκωθεῖτε τό ἄλλο πρωί, ὅλα θά ἔχουν μπεῖ μέσα στήν γῆ (θά ἔχουν ταφεῖ)… Χωρίς “πόλεμο”… ὁ πόλεμος θά γίνεται… (τότε)»²
Μέ τά ὅσα παραπάνω ἀναφέρει ἡ ἁγία, φαίνεται ὅτι μᾶλλον μιλάει γιά πυρηνική καταστροφή… Χρέος μας εἶναι νά προετοιμαζόμαστε, γιατί ἄν χάσουμε αὐτή τήν ζωή λίγο τό κακό, μιά καί κανείς ἄνθρωπος δέν πρόκειται σωματικά, καί στήν μορφή πού μέχρι σήμερα ξέρουμε, νά ζήσει αἰώνια…
Ὁ μεγάλος κίνδυνος εἶναι νά βρεθοῦμε πνευματικά ἀπροετοίμαστοι, νά χλευάσουμε, καί νά ἀδιαφορήσουμε γιά ὅλα αὐτά καί νά βρεθοῦμε ξαφνικά σέ «τόπο σκοτεινό καί ἀπαραμύθητο» γιά ὅλη τήν αἰωνιότητα…
Αὐτά ἦσαν τά προφητικά λόγια γιά τήν ἐποχή μας τῆς Ἁγίας Ματρώνας ἀπό τή Ρωσία, τήν ὁποία ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἀνακήρυξε Ἁγία τό 1999, στίς 2 Μαΐου, ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς της, κατά τήν ὁποία ὅρισε καί νά ἑορτάζεται.
¹ [Σημείωμα ἐπιμελητῆ: ἡ ὑποσημείωση 1 λείπει ἀπὸ τὸ πρωτότυπο.]
² Δέν θά κηρύσσεται πόλεμος. Θά χτυπάει ὁ ἕνας ἀντίπαλος τόν ἄλλο χωρίς προειδοποίηση. Ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: «Μέ ἄλλους θά κοιμηθεῖτε καί μέ ἄλλους θά ξημερώσετε».
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ:
«Ἀδιάσειστον στύλον Ρωσίας ὄγδοον, τήν στερουμένην ὀμμάτων, ἐκ γενετῆς, εὐλαβῶς ἀνυμνήσωμεν Ματρώναν τήν ἀοίδιμον, ὡς σκεῦος θείων δωρεῶν καί ἀγάπης ἀκραιφνοῦς πρός πάντας ἐμπεριστάτους, βοῶντες σκέδασον ζόφον παθῶν ἡμῶν φωτί σῆς χάριτος.».
Κείμενο ἀπὸ τὸ ἀρχεῖο τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη · ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026. – Οἱ ἐνδιάμεσοι τίτλοι εἶναι τοῦ ἐπιμελητῆ.
