Οἱ δέκα λεπροί βρίσκονται στήν ἀπόγνωση. Ὁ φόβος τῆς μολύνσεως ἀπό τήν φρικτή παραμορφωτική τους ἀρρώστεια, τούς διώχνει μακρυά. Ἡ δυσμορφία τους προξενεῖ ἀποτροπιασμό. Ὁ φόβος νά μολυνθοῦν οἱ καθαροί, τούς στέλνει στήν ἐρημιά. Ἐξορία, ἐγκατάλειψη, ἀπόγνωση ἀποτελοῦν τό τρίπτυχο τῆς μίζερης ζωῆς τους.

    Ὁ ἄνθρωπος, ἡ θεόμορφη εἰκόνα εἶναι πεταγμένη καί κοίτεται βαρειά ἄρρωστος, περιμένοντας ἐναγώνια τήν τραγική της κατάληξη. Στό κατάντημα αὐτό ὁδήγησε «τό Βασίλειον Πλᾶσμα», ἡ ἁμαρτία. 

    Χάνοντας ὁ ἄνθρωπος τό «πρωτόκτιστον κάλλος τῆς εἰκόνος», παρα-μορφώθηκε ἀπό τήν δυσμορφία, πού προξένησε στήν καθολική φύση ἡ ἀσθένεια πού λέγεται ἀμαρτία στόν ὅλο ἄνθρωπο. 

  Τήν ἐρημιά τῆς δυστυχίας τῶν δέκα λεπρῶν προσεγγίζει ὁ Χριστός. Ἡ σπαρακτική τους φωνή  ζητᾶ τήν ἀρωγή καί συναντίληψή Του. Καί Ἐκεῖνος ἔρχεται κοντά, τούς πλησιάζει. Ἡ συνάντηση αὐτή δείχνει καθαρά μιά πραγματικότητα. Ὁ Χριστός ἐπεμβαίνοντας στήν ἀνθρώπινη φύση τήν προσλαμβάνει καί προσφέρει τήν θεραπεία, τόσο στήν καθολικότητά της, ὅσο καί στήν ἐπί μέρους προσωπική περίπτωση κάθε ἀνθρώπου.

   Οἱ λεπροί δέχθηκαν ἄμεσα τήν ὑπόδειξη τοῦ Χριστοῦ: «ἐπιδείξατε ἑαυτούς τοῖς ἱερεῦσι». Χωρίς ἀντίρρηση ὑπάκουσαν, καί χωρίς νά χρονοτριβήσουν ἔτρεξαν στούς ἁρμοδίους, ἀπό τόν Μωσαϊκό Νόμο, ἱερεῖς νά ἐπιδείξουν τήν ἐπιτευχθεῖσα καθαρότητα ἀπό τήν ἀρρώστεια τους. Οἱ λεπροί ὑπάκουσαν καί θεραπεύτηκαν. Ζήτησαν καί ἔλαβαν. Χτύπησαν τήν πόρτα τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ κι αὐτή ἄνοιξε διάπλατα.

    Ἡ δεκάδα τῶν ἀνθρώπων λεπρῶν βρῆκε τήν ἐλευθερία της ἀπό τήν κακοποίηση καί παραμόρφωση.

   Καί ἐνῶ πορεύονταν τόν δρόμο τους ἐλευθερωμένοι ἀπό τήν παραμόρφωση, πού εἶχε προξενήσει ἡ ἀρρώστεια, συμβαίνει κάτι πού ἔχει τή σημασία του. Ἕνας μόνο ἀπ’ αὐτούς βρῆκε τό κουράγιο τῆς εὐχαριστίας. Αὐτός μονάχα μπόρεσε νά ἐλευθερωθεῖ ἀπό τήν πρόσκαιρη εὐδαιμονία, πού τοῦ δημιούργησε ἡ ἀποθεραπεία καί εἶδε κατάματα τήν ἐλευθερία ἀπό τά σχήματα τῆς προσκαιρότητος.

    Ζήτησε, ἔλαβε, καί τώρα εὐχαριστεῖ. Νοιώθει, ὅτι αὐτό πού ἔλαβε ἀναπάντεχα τοῦ χαρίστηκε, καί ἐπιστρέφει στόν Δωρεοδότη τήν εὐχαριστία.

    Μέσα σ’ αὐτήν κίνηση, χειρονομία, ἐπικεντρώνεται ἡ λύτρωση ἀπό τό δράμα. Ὁ Χριστός λυτρώνει καί ἀποδεσμεύει ἀπό τή δραματικότητα πού προξενεῖ ὁ ξεπεσμός. Ἀπ’ αὐτό πού νομίζουμε για ζωή, πού εἶναι βουτηγμένη στό τέλμα τῆς περιορισμένης χρονικότητος. Ἡ ὄντως ζωή βρίσκεται  στά ἀπεριόριστα  μεγέθη, τοῦ αἰωνίου, πού  προσφέρεται με τήν ἐν Χριστῷ ἐπαναπόκτηση τῆς ζωῆς. «Ἐγώ ἦλθον, ἵνα ζωήν ἔχωσι καί περισσόν ἔχωσιν” (Ἰωάν. 10, 10).

   Ἀπό τήν περικοπή αὐτή δηλώνεται ἡ σημασία τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στήν ἀρρωστημένη μας φύση, καταδεικνύεται ὅμως καί τό μέγεθος πού ἔχει ἡ ἀναγνώριση ἐκείνου πού ἦλθε νά σηκώσει τό πέσιμό μας.

 Θέλει πολύ κουράγιο ἡ εὐχαριστία καί ἡ ἀναγνώρηση τοῦ εὐεργέτη.

(πΚΦ )

(επιστροφή στις Αποστολικές Περικοπές του 2001)

    Ἡ ἐπίσημη ἔναρξη τοῦ Εὐαγγελίου ἀπό τόν Κύριο μας, ὅπως ἀναφέρει ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀρχίζει μετά ἀπό τό βάπτισμά Του στόν Ἰορδάνη, ἀπό τόν βαπτιστή Ἰωάννη.

 …” Μετανοεῖτε ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν“…

    Ὁ ἱερός εὐαγγελιστής σημειώνει, ὅτι ἡ καθημερινή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ πρός τά πλήθη πού τόν πλησίαζαν, ἦταν τό, ” Μετανοεῖτε ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν“.

    Ὁ Οὐρανός ἦταν καί παραμένει ἡ μοναδική νοσταλγία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Οὐρανός ὅμως μέ τή σημασία πού ἀναφέρεται στά ἐκκλησιαστικά κείμενα, εἶναι μιά πραγματικότητα διαφορετική ἀπό τήν ὑλικότητα καί παχυλότητα τοῦ γνωστοῦ, σ’ ὅλους μας, σχήματος πού μέ τίς αἰσθήσεις μας ἀντιλαμβανόμαστε.

    Ὁ κόσμος ὅλος καί μαζί μέ αὐτόν καί ὁ ἄνθρωπος βρεθήκαμε σέ μιά κατάσταση ξένη πρός τήν ὑπόστασή μας. Αὐτή, δυστυχῶς, προέκυψε ἀπό τό γεγονός τῆς πτώσεως, ἡ ὁποία καί ἀποτελεῖ ἐκτροπή ἀπό τό ἀρχικό σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μετά τήν ἀπόρριψη τῆς ζωῆς βρέθηκαν νά εἶναι πεσμένοι στήν ὑλικότητα μέ ὅτι αὐτή συνεπάγεται.

    Ἡ γνώριμη γῆ μας εἶναι ἡ χώρα στήν ὁποία κυριαρχεῖ τό πνευματικό σκοτάδι καί ὁ θάνατος. Ὁ θάνατος τελικά εἶναι μιά κατάσταση, πού βρίσκεται ἔξω ἀπό τόν προορισμό τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε νά ζεῖ, νά εἶναι στό φῶς, καί νά ἀπολαμβάνει τή ζωή, πού ὁ Δημιουργός τοῦ πρόσφερε. Ὁ αὐτοπεριορισμός στήν ἀδιέξοδη περιοχή πού ἐπέλεξε, ὅταν ζήτησε τήν ἀποξένωσή του ἀπό τήν πηγή τῆς ὑπαρκτικῆς του καταβολῆς, ἔγινε πρόξενος θανάτου. Ἔκτοτε ζεῖ «δεδουλωμένος» στά στοιχεῖα τῆς φθορᾶς, εἶναι αἰχμάλωτος «ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου ».

    Στή χώρα τῆς σκιᾶς ἦλθε τό Φῶς τοῦ Θεοῦ «καί φαίνει πᾶσι». Τό θεϊκό ὅμως φῶς γιά νά τό δοῦμε, καί νά τό ἀπολαύσουμε χρειάζεται νά προσαρμόσουμε τά πνευματικά μας αἰσθητήρια στή συχνότητα πού ἐκπέμπει.

    Αὐτή ἡ δυνατότητα μᾶς δίνεται μέσα ἀπό τήν «μετάνοια», πού κηρύσσει σήμερα ὁ Ἐπιφανείς Χριστός, δίνοντάς μας ἔτσι τή δυνατότητα νά βγοῦμε ἀπό τήν παχυλότητα τῶν ἐγκοσμίων, καί νά ἀγγίξουμε τήν ποθειτή Οὐράνια πραγματικότητα. Ὅμως γιά νά σηκωθοῦμε ἀπό τήν «χώρα τῆς σκιᾶς καί τοῦ θανάτου» χρειάζεται τόλμη. Σήκω, ἀδελφέ,  «ἔγειραι ὁ καθεύδων καί ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καί ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός » (Ἐφεσ. 5, 14). 

    Ἡ τόλμη εἶναι πάντοτε ἕνα ρίσκο. Γιά νά ζήσουμε στό οὐράνιο περιβάλλον χρειάζεται νά τολμήσουμε. Νά κάνουμε ἔξοδο ἀπό τή χώρα τῆς σκιᾶς. Νά ζήσουμε ἀπό ἐδῶ τό ἐκεῖ. Οἱ ἀστροναῦτες γιά νά κάνουν τό ταξίδι τους στό διάστημα, μαθαίνουν νά ζοῦν ἐδῶ στήν γῆ τίς συνθῆκες τῆς ἐμπειρίας, πού θά συναντήσουν στό διάστημα.         

(πΚΦ )

(επιστροφή στις Αποστολικές Περικοπές του 2001)

   Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μιά ἡμέρα μετά τή μεγάλη γιορτή τῶν Θεοφανείων, τιμᾶ τή μοναδική σέ μέγεθος καί σημασία, προφητική μορφή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καί Βαπτιστή, «ὡς τῷ μυστηρίῳ τοῦ θείου Βαπτίσματος τοῦ Σωτῆρος ὑπουργήσαντος».   

     Ὁ Ἰωάννης εἶναι ὁ τελευταῖος τῶν μεγάλων προφητικῶν μορφῶν, ὅλου τοῦ παλαιοῦ κόσμου, ἀλλά καί ὁ προφήτης τῆς «καινῆς ἐποχῆς» πού σηματοδοτεῖ ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰωάννης ζοῦσε μέ τήν ἀγωνιώδη προσμονή Ἐκείνου, πού ἦταν ἡ πανανθρώπινη λύτρωση. Ὁ χρόνος τῆς γεννήσεώς του στόν κόσμο συμπίπτει μέ τήν ἐποχή τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἕξι μόλις μῆνες εἶναι μεγαλύτερος σέ ἡλικία ἀπό τόν Χριστό.

   Ὅταν μεγάλωσε ἔγινε πολίτης τῆς ἐρήμου.

   Ἡ λιτή ζωή του ἦταν παροιμιώδης. Ὁ λόγος του αὐστηρός καί ἐλεγκτικός ὅπου χρειάζονταν, (βλ. Λουκ. 3, 7-14),  ἀλλά καί παρακλητικός ὁσάκις ἔπρεπε (Λουκ. 16-18). Σκοπός του ἡ προετοιμασία τοῦ ἐκλεκτοῦ « ἰουδαϊκό λείμματος», ὑπολοίπου, γιά νά δεχθεῖ «τόν ἐρχόμενον». Ὁ Ἰωάννης στάθηκε ἀσυμβίβαστος μέ τά κατεστημένα τῆς ἐποχῆς, δέν δίστασε νά συγκρουσθεῖ μέ τήν  ἁμαρτωλή αὐλή τοῦ Ἡρώδη, σύγκρουση πού τόν ὁδήγησε τελικά στή θανάτωσή του.

   Γνώριζε καλά, ὅτι ἡ παρουσία του προηγεῖται τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Μεσσία, καί ὅτι ὁ ρόλος του ἦταν  νά προετοιμάσει, σύμφωνα μέ τήν προφητική ἐξαγγελία, «τάς τρίβους αὐτοῦ» (Μάρκ.1, 3).

    Ἡ φωνή του ἠχηρά ἀκούστηκε σέ κάθε πόλη καί χωριό τῆς Ἰουδαίας καί πολλοί ἔτρεχαν κοντά του καί νά  τόν ἀκούσουν, ἀλλά καί νά δείξουν ἔμπρακτη τή μετάνοιά τους μέ τό βάπτισμα «μετανοίας» τους στόν Ἰορδάνη ποταμό.  Ὁ Ἰωάννης ὄχι μόνο βάπτιζε ὅλους ὅσοι τοῦ τό ζητοῦσαν, ἀλλά ἀξιώνεται νά βαπτίσει καί τόν Χριστό καί νά μέ δεῖ μάτια του, «τό πῦρ τῆς θεότητος σωματικῶς κατερχόμενον καί εἰσερχόμενον» στά Ἰορδάνεια ρεῖθρα. Μεγάλη πράγματι ἡ τιμή γιά τό χωμάτινο χέρι του, πού «ἥψατο τῆς ἀκηράτου κορυφῆς τοῦ Δεσπότου» στήν ἐκπλήρωση «πάσης δικαιοσύνης» (Ματθ. 3, 15).

   Ἡ ζωή του ἐπαινέθηκε πολλάκις ἀπό τόν  Χριστό. Καί πρέπει νά ποῦμε ὅτι ποτέ καί γιά κανένα δέν ἀκούστηκε ἔπαινος, ἀπ’ αὐτόν πού ἀκούστηκε  ἀπό τό στόμα τοῦ Χριστοῦ, «οὐκ ἐγήγερται ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων  Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ»  (Ματθ. 11, 11).

   Ὁ Ἰωάννης, προφήτης καί πρόδομος τοῦ Κυρίου, παραμένει ὁ ἀδιάλειπτος μεσίτης  μας πρός τόν Πανάγιο Θεό μας.  «Ὄντως ἀνεδείχθη ὄντως καί προφητῶν σεβασμιώτερος»… 

(πΚΦ )

(επιστροφή στις Αποστολικές Περικοπές του 2001)