Κυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ
(Λουκ. 7, 11- 16)
Ἡ μικρή πόλη τῆς Ναΐν εἶναι βυθισμένη στό πένθος ἐξαιτίας τοῦ θανάτου ἑνός νέου ἀνθρώπου. Θλιβερή ἡ φιγούρα τῆς χήρας μάνας πού συνοδεύει στή στερνή κατοικία του τό μονάκριβο παιδί της. Ὁλόκληρη ἡ κοινωνία τῆς πόλεως παρευρίσκεται στήν ἐξόδιο τελετή χωρίς καί ἡ ἴδια νά ξέρει ποιό νά πρωτοκλάψει, ἐκεῖνον πού ἔφυγε, ἤ ἐκείνη πού ἔμεινε μόνη, ἔρημη καί ἀπαράκλητη.
Ὁ θάνατος εἶναι μιά ὀδυνηρή πραγματικότητα, πού γίνεται ἀκόμη ὀδυνηρότερη, ὅταν αὐτός πού πεθαίνει εἶναι νέος ἄνθρωπος. Ὁ πόνος καί τά δάκρυα συνοδεύουν τήν ἔξοδο τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἀπό τόν κόσμο αὐτό, καί αὐτό γιατί ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά συμβιβασθεῖ μέ τό γεγονός τοῦ θανάτου. “Τί τό περί ἡμᾶς τοῦτο γέγονεν μυστήριον, πῶς παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ; καί συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ;” ἀποτελεῖ μιά συνεχιζόμενη ἐρώτηση, πού ἀποσχολεῖ κάθε ἄνθρωπο. Καί ὅσες φιλοσοφικές ἀπαντήσεις κι ἄν προτάθηκαν, δέν κατόρθωσαν νά προσεγγίσουν τό ἀκατανόητο τοῦ θανάτου. Ὁ θάνατος δέν μπορεῖ νά ψηλαφηθεῖ ἔξω ἀπό τήν ἑρμηνεία τῆς ἀνθρωπολογίας τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ μοναδική προσέγγιση του γίνεται ἔξω ἀπό τήν πύλη τῆς πόλεως, ὅταν ἡ πένθιμη συνοδεία συναντᾶται μέ τό Χριστό. Ἡ φωνή πού βγαίνει ἀπό τά χείλη Του “νεανίσκε, σοί λέγω ἐγέρθητι” δείχνει καθαρά τήν ἑρμηνεία τοῦ μυστηρίου τοῦ ἀνθρώπου καί ὅσων συνιστοῦν τήν πραγματικότητά του.
Ὁ Χριστός δέν εἶναι μιά ἱστορική φυσιογνωμία πού ρομαντικά περιόδευε χωριά καί πόλεις κυνηγώντας μιά ἄπιστη χίμαιρα. Εἶναι ὁ Θεός Λόγος πού ἔγινε ἄνθρωπος, προκειμένου νά “καταργήσει τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου” νά λύσει τό πρόσκαιρο διαβολικό θρίαμβο καί νά δώσει στόν ἄνθρωπο νά βγεῖ νικητής ἀπό τή παγερή θανατική τυραννία.
Ἀγαπητοί ἀδελφοί,
“Σοί, λέγω ἐγέρθητι”. Ἐγώ, ὁ χορηγός τῆς Ζωῆς προσφέρω καί σέ σένα, ἀλλά καί στόν κάθε ἄνθρωπο τήν δυνατότητα τῆς ὑπερβάσεως τοῦ θανάτου. Μάλιστα ὕστερα ἀπό τό θρίαμβο τῆς δικῆς Του Ἀναστάσεως. Τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ δίνει τή βεβαιότητα καί τῆς δικῆς μας νίκης κατά τοῦ θανάτου. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ “ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων”, ὁ “πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν”.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
