Κυριακὴ Πρὸ τῶν Χριστουγέννων
(Ματθ. 1, 1- 25)
Ὅταν ἀκοῦμε τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς πρίν ἀπό τά Χριστούγεννα, ἀσφαλῶς μᾶς ἐντυπωσιάζει ὁ μακρύς κατάλογος τῶν ὀνομάτων πού ἀκοῦμε. Ὁ γενεαλογικός κατάλογος αὐτός, ὅπως καί αὐτός πού ὑπάρχει στό εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ, σημειώνονται ὄχι ἔτσι τυχαῖα. Οἱ κατάλογοι αὐτοί καταγράφονται γιά δείξουν τήν “κατ’ ἄνθρωπον” καταγωγή τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ θεία φύση Του εἶναι ἀγενεαλόγητος, ἡ ἀνθρωπίνη εἶναι γενεαλογημένη.
Ἡ μεσσιανική προσδοκία πού ἦταν ἔντονη στό ἐκλεκτό ἰουδαϊκό λεῖμμα κι αὐτό ἔκανε πολλές οἰκογένειες καταγόμενες ἀπό τή γενεά τοῦ Δαυΐδ νά τηροῦν γενεαλογικούς καταλόγους. Ἕνας τέτοιος κατάλογος παρουσιάζεται ἀπό τόν Ματθαῖο στόν ὁποῖο καταγράφεται ἡ κατ’ ἄνθρωπο γενεαλογία τοῦ Ἀγενεαλογήτου.
Ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος θέλει νά καταδείξει, ὅτι στό Χριστό καταλήγει ἡ Ἱστορία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, (Ἀβραάμ, Δαυΐδ, Χριστός) καί ἀπό τόν Ἴδιο ἀρχίζει μιά ἐντελῶς καινούργια περίοδος. Καί ἀκόμη φαίνεται καθαρά ὅτι, ἐνῶ ὁ Χριστός δίνει νόημα στό ἱστορικό παρελθόν καί μέλλον τοῦ ἀνθρώπου, δέν εἶναι ἕνα κομμάτι τῆς ἱστορικῆς συνέχειας, μιά καί ἡ ἱστορία ἀπό μόνη της δέν μπορεῖ νά αὐτολυτρωθεῖ.
Ἡ λύτρωση γίνεται μέσα στήν ἱστορία, ἀλλά ὄχι μέ δικές της δυνάμεις. Γιά τό λόγο αὐτό ἡ Ἐκκλησία μέσα ἀπό τήν καταγραφή αὐτή μπόρεσε νά ἀντιμετωπίσει διάφορα προβλήματα πού εἶχαν ἀνακύψει μέ τίς λεγόμενες γνωστικές καί ἰουδαΐζουσες αἱρέσεις, πού ἀμέσως στά πρῶτα βήματά της ἔπρεπε νά καταδείξει τήν ἀλήθεια τῆς ἐμπειρίας της γιά τή σάρκωση τοῦ Θεοῦ, τήν ἐνανθρώπισή Του στό ἱστορικό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός τῶν αἱρέσεων παρουσιάζεται ἤ σάν ἕνα ἠθικό ὑπόδειγμα ἑνός τελείου ἀνθρώπου, ἤ μιά ἀφηρημένη ἰδέα ἑνός ἄσαρκου Θεοῦ. Καί στίς δυό αὐτές περιπτώσεις παραμένει ἀνέφικτη ἡ λύτρωση. Στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας ἑνώνονται ἀδιάσπαστα ἡ θεία καί ἡ ἀνθρωπίνη φύση. Ὁ Χριστός τῶν αἱρέσεων παρουσιάζεται ἤ σάν ἕνα ἠθικό ὑπόδειγμα ἑνός τελείου ἀνθρώπου, ἤ μιά ἀφηρημένη ἰδέα ἑνός ἀσάρκου Θεοῦ.
Ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Γεννᾶται ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ γιά νά γίνει ὁ ἄνθρωπος υἱός τοῦ Θεοῦ. Καί κάθε τι πού χώριζε τήν κοινωνία τοῦ ἀνθρωπίνου καί τοῦ θεϊκοῦ ἀνήκει πιά στό παρελθόν.
Γιορτάζοντας Χριστούγεννα γιορτάζουμε τήν γιορτή τοῦ ἀνθρώπου, τή γιορτή μας.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
