Κυριακὴ ΙΑ΄ Λουκᾶ (Προπατόρων)
(Λουκ. 14, 16-24)
Ἡ πρόσκληση ἀποτελεῖ πάντοτε μιά τιμή. Χαιρόμαστε ὅταν κάποιος μᾶς κρίνει ἄξιους γιά πρόσκληση σ’ ἕνα γεγονός του. Ὅλοι ἐπίσης προσκαλοῦμε σέ εὐχάριστα γεγονότα τῆς ζωῆς συνανθρώπους μας, ἐπειδή θέλουμε στό χαρμόσυνο γεγονός πού γιορτάζουμε νά κάνουμε κοινωνούς του καί ἄλλους πολλούς.
Σπουδαιότερη ὅμως πρόσκληση ἀπ’ αὐτήν πού περιγράφεται στό κείμενο τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, δέν ὑπάρχει. Ἔχει μιά μοναδικότητα. Θέλει νά μᾶς κάνει συμμέτοχους ἑνός δείπνου, πού χορταίνει τή τήν πνευματική μας πεῖνα καί δίψα. Δέν εἶναι τυχαῖο τό δεῖπνο. Εἶναι τό δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί “μακάριος ὅς φάγεται ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ” (Λουκ. 14, 15).
Τιμή σημαντική ἀποτελεῖ στόν προσκαλούμενο νά βρεθεῖ σ’ αὐτό τό δεῖπνο, πού ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ προσφέρει στόν ἄνθρωπο. Ἐκεῖ ἡ χοϊκότητά μας συναντᾶ τόν Αἰώνιο. Γεύεται ξανά τή ζωή, πού ἐθελούσια ἀποποιήθηκε κάποτε. Ἡ κλήση μας αὐτή δέν μπορεῖ νά συγκριθεῖ μέ ὁποιαδήποτε ἄλλη πού μᾶς γίνεται μέσα στά πλαίσια τῆς συμβατικότητας τοῦ σχήματος “τοῦ παρόντος αἰῶνος τοῦ ἀπατεῶνος”.
Ὅμως οἱ πολλοί ἀποποιοῦνται τήν κλήση. Τό ἐγκεφαλικό σχῆμα τοῦ χωροχρόνου φαίνεται, ὅτι εἶναι πιό ἀνταποκρίσιμο στό σχεδιασμό τῆς ξερῆς λογικῆς μας. Ἔτσι οἱ καλεσμένοι τοῦ δείπνου “ἤρξαντο ἀπό μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες”. Οἱ δικαιολογίες τῆς ἀποποιήσεως τῆς κλήσεως ἀσήμαντοι. Τό χωράφι, τά ζεύγη τῶν βοδιῶν, ὁ γάμος τότε, τό ἐργοστάσιο, τό ταξίδι, οἱ ἐπαγγελματικές ὑποχρεώσεις σήμερα, εἶναι οἱ εὐλογοφανεῖς προφάσεις, πού ἐμποδίζουν τή συμμετοχή στό δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Παρά τίς προφάσεις καί τήν ἀδιαφορία τῶν προσκεκλημένων, τό δεῖπνο δέν ματαιώνεται. Τό σχέδιο τῆς θείας οἰκονομίας πραματοποιεῖται. Ὅσοι ἀρνοῦνται τή συμμετοχή δέν ματαιώνουν τό ἔργο τοῦ Θεοῦ. Ἀποκλείουν τόν ἑαυτό τους ἀπό τή γεύση τοῦ δείπνου τῆς σωτηρίας.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
