Κυριακὴ Α΄ Νηστειῶν (τῆς Ὀρθοδοξίας)
(Ἰωάν. 1, 44- 52)
Πολλές φορές ἀκούγεται ἀπό κάποιους: “ἄν δέν δῶ, δέν πιστεύω” κι αὐτό γιατί θέλουμε ὀφθαλμοφανή πειστήρια προκειμένου νά ἐπιβεβαιώσουμε τήν ἀξιοπιστία ὅσων ἀκούσαμε ἀπό τρίτους. Εἶναι μιά ἀνθρώπινη ἀδυναμία νά μή δίνουμε εὔκολα πίστη σέ πράγματα, ἤ γεγονότα στά ὁποῖα δέν βρεθήκαμε αὐτόπτες καί αὐτήκοοι καί πού ἀνάγονται στήν μεταφυσική σφαῖρα. Κι ὅμως ὑπάρχουν τόσα καί τόσα θαυμαστά σέ διαφόρους τομεῖς τῶν ὁποίων τήν πεῖρα δεχόμαστε αὐτονόητα χωρίς ἐνδοιασμούς χωρίς νά ζητοῦμε πειστήρια.
Ἐκεῖ πού ὅλοι προσκόπτουμε καί ζητοῦμε ἀποδείξεις εἶναι σ’ ὅσα ἀναφέρονται σέ θρησκευτικά πρόσωπα καί γεγονότα.
Ὁ Ναθαναήλ ἀκούει, ὅσα τόν πληροφορεῖ ὁ Φίλιππος γύρω ἀπό τήν παράδοξη προσωπικότητα τῆς Ναζαρέτ, πού σαγηνεύει τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων. Θέλει κι αὐτός νά πιστέψει, ὅτι ὁ Θεός “ἐπεσκέψατο τόν λαόν αὐτοῦ”. Ὅμως προσκρούει στή λογική τοῦ ἐπιχειρήματος: “ἐκ Ναζαρέτ δύναταί τι ἀγαθόν εἶναι”; Στό λογικό αὐτό ἐπιχείρημα δέν χωρεῖ ἀμφισβήτηση. Θέλει κι νά πιστέψει κι ὅμως λογικά δέν μπορεῖ. Τό μόνο πού ἔχει ν’ ἀντιτάξει ὁ Φίλιππος στούς λογικούς δισταγμούς τοῦ Ναθαναήλ εἶναι τό: “ἔρχου καί ἴδε”. Ἡ πρόσκληση αὐτή ἀντικαθιστᾶ τήν λογική ἀνάπτυξη, μέ τήν βιωματική προσέγγιση.
Αὐτό τό “ἔρχου καί ἴδε” εἶναι μιά διαρκῶς ἐπαναλαμβανόμενη πρόσκληση. Πράγματι τό νά ἐπιστρατεύσουμε λογικές κατηγορίες γιά νά πεισθεῖ ὁ ἄλλος δέν μπορεῖ νά προσφέρει τό ἀποτέλεσμα, πού ἔχει ἡ βίωση τοῦ γεγονότος. Ἡ συνάντηση μέ τόν Ἰησοῦ ὅσο κι ἄν τήν παρουσιάσει κάποιος μέ λογικά κατηγορήματα, καί νοηματικές ὡραιοποιήσεις, δέν μπορεῖ νά ζεστάνει τά βάθη τῆς καρδιᾶς, ὥστε μ’ αὐτήν ὁδηγό τῶν βημάτων μας νά πραγματοποιοῦμε μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία, πού εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός παρατεινόμενος στούς αἰῶνες, τήν συνάντηση μαζί Του.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Μάρτιο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
