Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ (Λουκ. 10,25-37): ὁ καλὸς Σαμαρείτης καὶ ἡ κοινωνία τῶν προσώπων, ποὺ εἶναι πάντοτε θυσιαστική.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
377 αναγνώσεις

Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ

(Λουκ. 10, 25-37)

Ἡ παραβολή τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη διδάσκεται ἀπό τό Χριστό μέ σκοπό νά τονισθεῖ μιά μεγάλη ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια τοῦ “πλησίον”.


Ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ μόνος του νά ζήσει στόν κόσμο. Ὁ Ἀριστοτέλης σημειώνει, ὅτι ὁ ἄνθρωπος γιά νά ζήσει μόνος του πρέπει νά εἶναι ἤ θεός, ἤ θηρίο. Ἀπό τήν διήγηση τῆς Γενέσεως βλέπουμε, ὅτι ὁ Δημιουργός προσφέρει “σύντροφον” ζωῆς τῆς γυναίκα: ” οὐ καλόν εἶναι τόν ἄνθρωπον μόνον, ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθόν κατ’ αὐτόν ” (Γέν. 2, 18). Ἡ γυναίκα γιά τόν Ἀδάμ, ἀλλά καί στή συνέχεια οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι πού γεννήθηκαν, ἀποτελοῦν τή δυνατότητα ζωῆς. Μέσα ἀπό τήν κοινωνία τῶν προσώπων καί ἡ ζωή συνεχίζεται, ἀλλά καί ὁ ἄνθρωπος ὁλοκληρώνεται καί τελικά σώζεται. Ἡ θέληση τοῦ Θεοῦ εἶναι νά συμβιώνουν μέ ἁρμονία οἱ ἄνθρωποι στό κόσμο. Βέβαια ἡ προπατορική ἁμαρτία κατέστρεψε τή προοπτική αὐτή. Ὁ ἄνθρωπος ἀπό πρόσωπο, κατήντησε ἄτομο, πού ἀντιμάχεται διαρκῶς τίς ἄλλες ἀτομικότητες, ἐπειδή πιστεύει μόνο στή δική του ἐπιβίωση.


Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο εἶναι ἑνοποιητική. Τά διεσκορπισμένα καί διεσπασμένα ἀνθρώπινα ἄτομα ἔρχεται νά τά κάνει ἕνα. Κοινωνία προσώπων, Ἐκκλησία, Σῶμα δικό Του.

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,


Στήν παραβολή τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη διδάσκεται μέ ἕνα τρόπο μοναδικό ἡ ἔννοια τοῦ συνανθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος μιμούμενος τόν Κύριό μας πρέπει νά μή ἀρκεῖται στίς θεωρητικές διατυπώσεις στήν ἔννοια τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ἀλλά ἀναλαμβάνοντας τήν κοπιώδη προσπάθεια πρέπει νά γίνεται σέ κάθε στιγμή ὁ συμπαραστάτης καί βοηθός τοῦ συνανθρώπου. Μόνο τότε μπορεῖ νά λειτουργήσει ἡ κοινωνία τῶν προσώπων. Βέβαια, ποτέ νά μή λησμονεῖται, ὅτι ἡ κοινωνία τῶν προσώπων εἶναι θυσιαστική. Ὁ καλός Σαμαρείτης θυσίασε ἀπό τά δικά του. Ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, “ἐκένωσεν ἑαυτόν” θυσίασε γιά νά ἐμφανίσει στόν κόσμο τήν Ἐκκλησία. Τότε μόνο θά μπορέσει νά λειτουργήσει ὁ ἄνθρωπος σάν πρόσωπο, ὅταν “ὁ πλησίον” ἀγαπηθεῖ σάν τόν ἑαυτό μας πέρα ἀπό κάθε τοπική, χρονική, ἤ τροπική σχέση.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Νοέμβριο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :