378
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι “ζῶον ἐνταῦθα οἰκονομούμενον… τῇ πρός Θεόν νεύσει θεούμενον”, σύμφωνα μέ τή γλῶσσα τοῦ Γρηγορίου τοῦ θεολόγου. Ἡ ὕπαρξή του, πού μέσα ἀπό δική του ἐπιλογή, εἶναι σέ ἐξορία, γι’ αὐτό νοιώθει τήν ἀνάγκη νά ξαναβρεῖ τό δρόμο τῆς ζωῆς. Ζωῆς πού δέν ἔχει τέλος. Τῆς ζωῆς κοντά στό Θεό, ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι καί παραμένει ἡ πηγή ζωῆς του.
Ἀπό τῆς στιγμή πού ἀπό τό κατά φύση ἐξέπεσε στό παρά φύση, ψάχνει μέ ἀγωνία νά βρεῖ τό Θεό. Μέ ὅσα χαρίσματα εἶχε, ἔστω καί σέ μειωμένη δυνατότητα, ἔκανε προσπάθειες προσεγγίσεως τοῦ Θεοῦ. Δημιούργησε θρησκεῖες πιστεύοντας, ὅτι μέσα ἀπ’ αὐτές θά προσέγγιζε τόν “ποθούμενον”. Ὅλες οἱ προσπάθειες ἀπέβησαν χωρίς ἀποτέλεσμα. Ὅμως ποτέ δέν σταμάτησε τήν προσπάθειά του νά ἀναζητεῖ τήν ζωή πού εἶχε καί ἔχασε.
Καί ἡ ἀπάντηση στήν προσπάθειά του ἦρθε. Ὁ Χριστός ἔφερε τήν αἰώνια ζωή, τήν ὁποία προσφέρει χωρίς διακρίσεις, χωρίς περιορισμούς. Προσφέρεται μέσα ἀπό τήν ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς μας.
Ἡ ζωή αὐτή κατακτᾶται, ὅταν ἀνοίξουμε τά μάτια μας καί ξεπεράσουμε ὅλα τά νομιζόμενα ὅτι δίνουν ζωή. Ὅλα, δηλαδή τά κοσμοείδωλα, πού μόνο ψευδαισθήσεις προσφέρουν καί νά δοῦμε τήν ἁπλότητα πού ἔχει ἡ “ὄντως ζωή”.
Ἡ αἰώνια ζωή εἶναι ἡ ἀνακαίνιση καί ἀναγέννηση τοῦ εἶναι μας μέσα στή χάρη τοῦ Χριστοῦ.
Ὅποιος ζεῖ μέσα σ’ αὐτήν τή φορά ζωῆς, ζεῖ τήν πληρότητα τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ἡ αἰωνιότητα δέν ἀρχίζει, στά μετά τό θάνατό μας, ἀλλά ἀπό τό “νῦν” μέσα ἀπό τό ὁποῖο κατακτᾶται καί βιώνεται τό “ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων”.
Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ
(Λουκ. 18, 18-27)
Τό ἐρώτημα “τί ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω;” πού ἀπευθύνει ὁ ἄρχοντας ἐκεῖνος, πού πλησίασε τόν Ἰησοῦ, ἐκφράζει τήν ἀγωνία τοῦ κάθε ἀνθρώπου γιά τήν αἰωνιότητα.
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι “ζῶον ἐνταῦθα οἰκονομούμενον… τῇ πρός Θεόν νεύσει θεούμενον”, σύμφωνα μέ τή γλῶσσα τοῦ Γρηγορίου τοῦ θεολόγου. Ἡ ὕπαρξή του, πού μέσα ἀπό δική του ἐπιλογή, εἶναι σέ ἐξορία, γι’ αὐτό νοιώθει τήν ἀνάγκη νά ξαναβρεῖ τό δρόμο τῆς ζωῆς. Ζωῆς πού δέν ἔχει τέλος. Τῆς ζωῆς κοντά στό Θεό, ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι καί παραμένει ἡ πηγή ζωῆς του.
Ἀπό τῆς στιγμή πού ἀπό τό κατά φύση ἐξέπεσε στό παρά φύση, ψάχνει μέ ἀγωνία νά βρεῖ τό Θεό. Μέ ὅσα χαρίσματα εἶχε, ἔστω καί σέ μειωμένη δυνατότητα, ἔκανε προσπάθειες προσεγγίσεως τοῦ Θεοῦ. Δημιούργησε θρησκεῖες πιστεύοντας, ὅτι μέσα ἀπ’ αὐτές θά προσέγγιζε τόν “ποθούμενον”. Ὅλες οἱ προσπάθειες ἀπέβησαν χωρίς ἀποτέλεσμα. Ὅμως ποτέ δέν σταμάτησε τήν προσπάθειά του νά ἀναζητεῖ τήν ζωή πού εἶχε καί ἔχασε.
Καί ἡ ἀπάντηση στήν προσπάθειά του ἦρθε. Ὁ Χριστός ἔφερε τήν αἰώνια ζωή, τήν ὁποία προσφέρει χωρίς διακρίσεις, χωρίς περιορισμούς. Προσφέρεται μέσα ἀπό τήν ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς μας.
Ἡ ζωή αὐτή κατακτᾶται, ὅταν ἀνοίξουμε τά μάτια μας καί ξεπεράσουμε ὅλα τά νομιζόμενα ὅτι δίνουν ζωή. Ὅλα, δηλαδή τά κοσμοείδωλα, πού μόνο ψευδαισθήσεις προσφέρουν καί νά δοῦμε τήν ἁπλότητα πού ἔχει ἡ “ὄντως ζωή”.
Ἡ αἰώνια ζωή εἶναι ἡ ἀνακαίνιση καί ἀναγέννηση τοῦ εἶναι μας μέσα στή χάρη τοῦ Χριστοῦ.
Ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Ὅποιος ζεῖ μέσα σ’ αὐτήν τή φορά ζωῆς, ζεῖ τήν πληρότητα τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ἡ αἰωνιότητα δέν ἀρχίζει, στά μετά τό θάνατό μας, ἀλλά ἀπό τό “νῦν” μέσα ἀπό τό ὁποῖο κατακτᾶται καί βιώνεται τό “ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων”.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Νοέμβριο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
