Κυριακὴ ΙΓ΄ Ματθαίου
(Ματθ. 21, 33-42)
Θά μπορούσαμε νά χαρακτηρίσουμε τήν παραβολή τοῦ ἀμπελώνα σάν τήν παραβολή τῶν “ἀδίκων γεωργῶν” καί αὐτό, γιατί μ’ ὅλη τους τή συμπεριφορά ἔδειξαν, ὅτι καί μέ τίς σκέψεις καί τίς ἐνέργειές τους ἔδειχναν τήν καταχθόνια μορφή τους.
Ὁ κύριος τοῦ ἀμπελώνα τόν ἐξόπλισε μ’ ὅλα τά χρειώδη· “φραγμόν περιέθηκε, καί ὤρυξε ληνόν, καί ᾠκοδόμησε πύργον καί ἐξέδοτο αὐτόν γεωργοῖς…τοῦ λαβεῖν τούς καρπούς αὐτούς “. Ὄχι μόνο τόν φύτευσε, ἀλλά τόν ἔκανε “καλόν λίαν” καί ὕστερα τόν ἐμπιστεύτηκε σέ γεωργούς. Ἐκεῖνοι εἶχαν τήν ὑποχρέωση νά τόν καλλιεργοῦν καί νά ἀποδίδουν τούς καρπούς στόν καιρό τους.
Οἱ ἄδικοι γεωργοί σφετερίστηκαν τήν ἰδιοκτησία. Καί χωρίς διακαιοδοσία ὄχι μόνο κατακρατοῦσαν τούς καρπούς, ἀλλά καί σκότωσαν τούς ἐκπροσώπους πού στάλθηκαν γιά τήν παραλαβή τῶν καρπῶν. Τό ἀποκορύφωμα τῆς ἀναλγησίας τους ἦταν ὁ φόνος καί τοῦ γιοῦ τοῦ κυρίου τοῦ ἀμπελώνα.
Ἀδελφοί μου, ὁ Θεός εἶναι ὁ κύριος ὁλόκληρης τῆς δημιουργίας, πού στό εὐαγγελικό κείμενο χαρακτηρίζεται σάν “ἀμπελώνας”. Ὁ ἀμπελώνας, ἡ δημιουργία δηλαδή, δόθηκε στόν ἄνθρωπο “ἐργάζεσθαι αὐτόν καί φυλάσσειν” (Γέν, 2, 15). Στό Θεό ἀνήκει ὁ ἀμπελώνας. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει τήν ὑποχρέωση τῆς διακονίας του. Ὁ Θεός δέν ἀποξενώνεται ἀπό τά δικαιώματά του, οὔτε ἀπομακρύνεται ἀπό κοντά μας. Παρακολουθεῖ καί ὑπενθυμίζει μέ πολλούς τρόπους τήν παρουσία Του.
Πολλές φορές τή σιωπή τοῦ Θεοῦ τήν ἑρμηνεύουμε σάν ἀπουσία καί ἐνεργοῦμε μέ τρόπο αὐθαίρετο πάνω στόν ἀμπελώνα βιάζοντας καί καταστρέφοντάς τον χωρίς ἀναστολή, χωρίς φόβο, ἰδιοποιούμενοι ἕνα χῶρο πού ἀνήκει στό Δημιουργό, χῶρος πού μᾶς χαρίστηκε γιά καλή καί σώφρονα διαχείρηση.
Ἡ παραβολή τῶν ἀδίκων γεωργῶν, ἀλλά καί ὁ τρόπος κρίσεώς τους δείχνει ξεκάθαρα τό πῶς πρέπει νά λειτουργοῦμε σ’ ἕνα χῶρο, πού ἡ κύρια ἀποστολή μας εἶναι ἡ ἐργασία σάν διακονία “τοῦ μυστικοῦ ἀμπελῶνος” τοῦ Θεοῦ.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
