Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 12,16-21): ὁ ἄφρων πλούσιος καὶ ἡ ψευδαίσθηση ἑνὸς διαρκοῦς παρόντος.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
376 αναγνώσεις

Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ

(Λουκ. 12, 16-21)

Ὁ τρόπος ζωῆς τοῦ πλουσίου πού ἡ παραβολή τόν χαρακτηρίζει ἄφρονα, δείχνει τήν ἠθική του ἀναλγησία ἔναντι τοῦ ἑαυτοῦ του, τοῦ συνανθρώπου του, ἀλλά καί τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ.


Ἀσφαλῶς πίστευε, ὅτι μόνος αὐτός ὑπῆρχε. Ὅλα γύρω του ἔπρεπε νά ὑπηρετοῦν τήν ἐγωϊστική του φορά. Φαίνεται ὅτι ὁ πλοῦτος ὅταν αὐξηθεῖ, ἀντί νά δημιουργεῖ εὐαισθησία στήν καρδιά, τήν ξηραίνει μέ ἀποτέλεσμα νά βλέπει ὅλα μόνο σάν ἀτομική ἀποκλειστικότητα καί στεῖρα ἀπόλαυση τῶν ἡδονῶν κόσμου. Βέβαια οἱ νομιζόμενες χαρές, οὔτε διάρκεια ἔχουν, οὔτε προσφέρουν τήν ἐξασφάλιση πού θά ἤθελε ὁ κάτοχος πλούτου, μιά καί ὅλα τά ἐγκόσμια τά διέπει ἡ ἀστάθεια καί ἡ φθαρτότητα, “πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα”. Τά πάντα διάρκεια, ἀλλά μετά τήν ἀπόγευσή τους φέρνουν τήν πλήξη, τήν ἀπογοήτευση.


Ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς χαρακτηρίζεται “ἄφρονας”, γιατί στήριξε τή ζωή του στή ρευστότητα τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Τά ὑλικά ἀγαθά ποτέ δέν προσφέρουν βεβαιότητες. Ὁ ἄφρονας τῆς παραβολῆς μέσα στήν παραζάλη τῆς ἀφθονίας καί τῶν σχεδιασμῶν γιά τό μέλλον στράφηκε στόν ἑαυτό του, στάθηκε στήν ψευδαίσθηση ἑνός διαρκοῦς παρόντος: ” Ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου”. Ὅμως τά νομιζόμενα τόν ὁδήγησαν στήν παγίδα τῆς ψεύτικης εὐμάρειας. Στόν παρόντα κόσμο, τόν ἀπατεώνα, ἡ μόνη βεβαιότητα εἶναι τό τέλος καθώς καί ὅσων τόν συνιστοῦν.

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,


Ποτέ δέν στάθηκαν ἱκανά τά ὑλικά ἀγαθά γιά νά ἀποτρέψουν τόν ἄνθρωπο ἀπό τό τέλος. Θυμηθεῖτε τήν κραυγή τῆς ἀπόγνωσης τοῦ Ἕλληνα κροίσου μπροστά στόν θανάσιμα τραυματισμένο του γιό…
Κάθε ἄνθρωπος εἴτε μέ τά πολλά, εἴτε μέ τά λίγα, πρέπει νά μή σταματᾶ στά ὅσα ἔχει καί κατέχει, ἀλλά μέσα ἀπό ὅλα αὐτά νά ἀπεργάζεται τήν ἔξοδο ἀπό τόν κόσμο αὐτό. Ὅταν δοῦμε σωστά τήν πραγματική μας διάσταση εὔκολα θά διακρίναμε, ἀπό τό ἕνα μέρος, τήν ἀπάτη τῆς ὕλης καί τήν ἀποχαυνωτική εὐμάρεια, καί ἀπό τήν ἄλλη ἐλευθερία καί τήν ἀπεραντωσύνη τῆς αἰωνιότητος, τήν ὁποία κατακτοῦμε, ὅταν μπορέσουμε ὁδηγοῦμε κι ὄχι νά ὁδηγούμαστε ἀπό τά “ἔχει” μας.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Νοέμβριο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :