Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ (Λουκ. 16,19-31): ὁ πλούσιος καὶ ὁ Λάζαρος, ἡ χρήση καὶ ἡ παράχρηση τῶν ἀγαθῶν τοῦ Θεοῦ.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
367 αναγνώσεις

Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ

ΙΓ΄ Λουκᾶ

Χρήση ἤ παράχρηση

Ἀσφαλῶς ἡ λεγόμενη παραβολή τοῦ «πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου» ἐγκρύπτει πλῆθος ἀφορμῶν γιά ὠφέλιμη διδασκαλία. Προσεγγίζοντάς την λοιπόν πρέπει νά σημειώσουμε προκαταβολικά, ὅτι αὐτή διασώζεται μόνο ἀπό τόν Εὐαγγελιστή Λουκᾶ. Τή συνδέεται μάλιστα μέ τήν παραβολή τοῦ «ἀδίκου οἰκονόμου», ἡ ὁποία καί προηγεῖται.
Ἡ παραβολή τοῦ «πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου» ἀποτελεῖ κατά κάποιο τρόπο συνέχεια καί συμπλήρωση. Στίς δυό παραβολές κυριαρχοῦν στοιχεῖο εἶναι ὁ πλοῦτος καί ἡ χρήση του ἀπό τούς ἀνθρώπους.

Ἀκόρεστη ἐπιθυμία

Τά ὅσα διδάξε τότε ὁ Ἰησοῦς ἐνόχλησε κάποιους τῶν ἀκροατῶν, «ἤκουον ταῦτα πάντα οἱ φαρισαῖοι φιλάργυροι ὑπάρχοντες καί ἐξεμυκτήριζον αὐτόν» σημειώνει ὁ Εὐαγγελιστής, ἀλλά καί στό σήμερα ἐνοχλοῦνται οἱ «ἔχοντες καί κατέχοντες», ὅταν μιλάει ἡ φωνή τῆς Ἐκκλησίας γιά μιά σωστότερη χρήση τοῦ πλούτου ἀπό μέρους τους. Ὁ ἄνθρωπος ἀπό πλεονεξία κινούμενος ἐπιθυμεῖ τήν κτήση ἀγαθῶν καί ἀποκτώντάς τα θεωρεῖ αὐτά ἰδιοκτησία του καί μάλιστα προστατευμένη ἀπό νόμους. Βέβαια τό παράδοξο ὅλης αὐτῆς τῆς διαδικασίας εἶναι ἡ ρευστότητα καί ἡ χρονικότητά τους.
Τά ἀγαθά εἶναι ἀναγκαῖα γιά τή συντήρηση μας. Καί ἀσφαλῶς ἔτσι εἶναι. Χρειάζονται ἀφοῦ μέσα ἀπ’ αὐτά ἐξασφαλίζουμε τά χρειώδη στή ζωή μας. Ὅμως ποτέ δέν σταματοῦμε στά ἀναγκαῖα. Ἡ πλεονεξία μᾶς ὠθεῖ στό «πλεῖον τούτων». Εἶναι ἡ ἀκόρεστη ἀπόκτηση πλούτου ἀπό τόν ἄνθρωπο, γιά νά τόν χρησιμοποιεῖ στήν ἀπόλαυση καί μάλιστα τήν ἐφάμαρτη.
Τά ἀγαθά προσφέρονται ἀπό τό Θεό. Ὁ ἄνθρωπος μέσα ἀπό τήν ἐργασία του ἐπαυξάνει τίς θεῖες δωρεές. Ὁ στόχος τῶν ἀγαθῶν τοῦ Θεοῦ εἶναι νά κοινωνοῦνται ἀπό κάθε ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος ξεφεύγοντας ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ συσσωρεύει αὐτά, τά ὁποῖα μέσα ἀπό κάποιες συγκυρίες ἔχει στήν κυριότητά του, γενόμενος ἰδιοκτήτης ξένων στήν κυριολεξία πραγμάτων.
Ἡ διαμονικότητα τοῦ πλούτου μικροῦ ἤ μεγάλου ἐμποδίζει στό νά δείχνουμε σπλάγχνα οἰκτιρμῶν. Εἶναι πολύ δύσκολο νά δείχνουμε ὅσοι ἔχουμε φιλανθρωπία ἀνακουφίζοντας τό φτωχό Λάζαρο. Μιά ἀτολμία, ἕνας φόβος πού προξενεῖται ἀπό τήν ἐγωκεντρικότητά μας, ἐξασθενεῖ τή δύναμη νά προσφέρουμε ἀκόμη καί τά «ψιχία τῆς τραπέζης μας». Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἀπό διαχειριστής τῶν ἀγαθῶν τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἰδιοκτήτης τους.
Δυστυχῶς, στούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐποχῶν καί φυσικά στούς χριστιανούς, ἔχει περάσει ἕνα διαστροφικό μήνυμα ἔναντι τοῦ πλούτου. Καί οἱ μή χριστιανοί δέν ἔχουν μπροστά τους τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστιανοῦ, οἱ χριστιανοί ὅμως πῶς παρερμηνεύουν βασικές ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου; Οἱ χριστιανοί ἀντί νά ζοῦν μέ ὁδηγό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, προτιμοῦν κάποιες βιοθεωρίες στίς ὁποῖες ὑπερτονίζεται ἡ ἀτομοκρατία μ’ ὅλες τίς παραμέτρους πού ἔχουν.

Τά ἀγαθά κοινωνοῦνται

Ζοῦμε μέσα στό κόσμο μέ τό βλέμμα καί τή σκέψη μας μόνο γιά τό παρόν καί τό πιό παράδοξο κάνουμε ἐπιλογές. Τό οἰκονομικό συμφέρον πάνω ἀπ’ ὅλα, καί μέσα ἀπό μιά σειρά συμβιβασμῶν μέ τήν πίστη προχωροῦμε στή ζωή. Ἀπό τό Εὐαγγέλιο κρατοῦμε κάποια ἐλάχιστα καί προχωροῦμε μέσα ἀπό συμβιβασμούς. Τήν Ἐκκλησία, τήν πίστη στό Χριστό, τά ἐκλαμβάνουμε σάν ἕνα θεσμό, ἔστω μιά ἀνακουφιστική ἀνάσα στήν πορεία τῆς ζωῆς μας. Θεωροῦμε ὅτι αὐτά ἐξυπηρετοῦν τό καλό ὄνομα καί τήν ἐκτίμηση στή ζωή. Κάνοντας συνδυασμό ἐπιτυχίας καί ἐπίπλαστης εὐσέβειας θεωροῦμε, πώς μιά καί μᾶς ἔρχονται «βολικά» τά πράγματα, πρέπει νἄμαστε καλοί χριστιανοί, καί δέν ἐνοχλοῦν τό Θεό τά ἀτοπήματα πού κάνουμε ὅταν μαζεύοντας ὑλικά ἀγαθά κάνουμε σωρεία ἀδικιῶν, ἀφοῦ μέ τήν ἐξωτερικευόμενη μας εὐσέβεια ἰσοφαρίζουμε τά ἀνομήματά μας στίς πλεονεξίας μας τά διαβήματα.
Εἶναι ἀκριβῶς τά ἴδια πού καί οἱ Φαρισαῖοι φρονοῦσαν. Ὁ Μωσαϊκός Νόμος ἔκανε λόγο γιά ὑλική ἰδιοκτησία καί πώς ὁ πλοῦτος εἶναι θεία εὐλογία, καί παρερμηνεύοντάς τον ἔλεγαν, ὅτι οἱ εὐσεβεῖς εἶναι κατά κανόνα πλούσιοι, ἐνῶ οἱ ἀσεβεῖς μένουν στή φτώχεια. Λές καί ὑπῆρχε κάποια συμφωνία μέ τό Θεό, ὥστε νά τοῦ στέλνουμε εὐσέβεια καί νά μᾶς δίνει ἄφθονα ἀγαθά.
Αὐτή ἡ ἀντίληψη ὅμως γιά δῆθεν ἀντιστοιχία ἀνάμεσα σ’ ἀρετή καί πλοῦτο, ἐπιχειρεῖται διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας, πού ἔκανε τότε τούς φαρισαίους καί σήμερα τούς χριστιανούς νά ἐμφανίζουν τήν οἰκονομική τους εὐμάρεια σάν ἀποτέλεσμα εὔνοιας τοῦ Θεοῦ, αὐταπόδεικτο στοιχεῖο τῆς ἁγιωσύνης. Αὐτή ἡ διαστρεβλωτική ἑρμηνεία ἔκανε τόν Κύριο νά ἐπιτιμᾶ ὅλους πού ἐνεργοῦν μέ τόν τρόπο αὐτό νά καταφέρεται κατά τῆς ὑποκρισίας λέγοντας: «ὑμεῖς ἐστε οἱ δικαιοῦντες ἑαυτούς ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ὁ δέ Θεός γινώσκει τάς καρδίας ὑμῶν» (Λουκ. 16, 15).
Διδάσκοντας ὁ Κύριος τήν παραβολή τοῦ «πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου» φανερώνει κάποιες πραγματικότητες πού προβληματίζουν. Δέν στέκεται στό τί νομίζει ὁ κόσμος. Ἁπλά σημειώνει τήν ἀντίθεση ἀνάμεσα στόν πλούσιο καί τό φτωχό, ἀποτέλεσμα τῆς κακῆς κτήσεως καί τελικά χρήσεως τῶν ἀγαθῶν τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ ὁποία ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει, μιά καί ἡ ρίζα τοῦ κακοῦ βρίσκεται στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, πού ἐνεργεῖ μόνο ἀποβλέποντας μόνο στό ἴδιο συμφέρον.
Ἡ κυριαρχοῦσα αὐτή ἀνισότητα στέκεται ἀφορμή γιά μύριες ὅσες συγκρούσεις. Ἔγινε ἡ ἀφορμή γιά ἐπαναστάσεις, πολέμους. Στάθηκε ἀφορμή γιά νά διατυπώνονται φιλοσοφίες καί οἰκονομικές μελέτες γιά λύση τοῦ προβλήματος, τό ὁποῖο ὄχι μόνο δέν λύνεται. Ἡ λύση τοῦ προβλήματος, ὅπως καί πολλῶν ἄλλων δέν γίνεται οὔτε μέ βιοθεωρίες, οὔτε μέ καταναγκασμό. Ἡ κάθαρση τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ λυδία λίθος γιά τή λύση τοῦ προβλήματος. Ἡ ἀνακαίνιση, ἄν θέλετε ἡ ἀνάπλασή της μέσα ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ δίνει τή λύση τῶν πολλῶν προβλημάτων, καί φυσικά καί αὐτοῦ τῆς ἀνισότητος.

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Μονάχα ὁ Χριστός μᾶς ἀγάπησε καί «ἔδωσεν ἑαυτόν» γιά χάρη μας. Αὐτό ὁ ἄνθρωπος δέν τό ἔχει καταλάβει. Θεωρεῖ, ὅλα αὐτά πού πρεσβεύει ἡ Ἐκκλησία, ἁπλές ἱστορίες δίχως νόημα. Τό μονοπάτι τῆς ζωῆς, λέμε θέλει δράση, ἔστω κι ἄν γίνεται μέσα ἀπό ἀδικίες καί καταπατήσεις τοῦ διακαιώματος τοῦ ἄλλου. Ἀρκούμαστε στήν ἀτομική μας ὠφέλεια.
Μόνο ἄν μπορέσουμε καί δοῦμε τήν ἀξία τοῦ κάθε ἀνθρώπου πού κινεῖται δίπλα μας καί μαζί κατανοήσουμε τοῦ προορισμοῦ μας τόν τερματισμό, μόνο τότε θά δοῦμε ὅτι ἡ ἀτομική μας ὕπαρξη ὁλοκληρώνεται κοντά στόν ἄλλο, πού δέν εἶναι μιά μονάδα τοῦ κοινωνικοῦ βίου, ἀλλά ὕπαρξη πού κινεῖται πρός τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Νοέμβριο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :