Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 8,27-39): ὁ δαιμονιζόμενος τῶν Γαδαρηνῶν καὶ ἡ ἀπελευθέρωση μέσα ἀπὸ τὴν ἐλευθερία μας.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
365 αναγνώσεις

Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ

(Λουκ. 8, 27-39)

Ὑποταγή καί ἀπελευθέρωση

Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ὅπως καί ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος μᾶς διασώζουν τό περιστατικό τῆς θεραπείας δαιμονιζομένων ἀνθρώπων στή χώρα τῶν Γαδαρηνῶν κατά τόν Λουκᾶ, Γεργεσηνῶν κατά τή διήγηση τοῦ Ματθαίου. Γιά δυό δαιμονιζομένους κάνει λόγο ὁ Ματθαῖος, γιά ἕνα ὁ Λουκᾶς. Καί σέ ἄλλες περιπτώσεις διαπιστώνεται μιά διαφορετική προσέγγιση νά μιλήσει τοῦ ἴδιου θέματος. Καί μπορεῖ κάποιος κακόπιστος νά μιλήσει γιά ἀσυμφωνία καί νά βγάλει ἄτοπα συμπεράσματα. Ὅμως δέν πρόκειται γιά ἀσυμφωνία. Οἱ παρουσιαζόμενες διαφορές δείχνουν τήν ἰδιοπροσωπία τοῦ κάθε ἱεροῦ συγγραφέως στήν προσέγγιση «περί ὧν ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καί διδάσκειν».
Ἡ παράθεση τῶν διηγήσεων μέ κάποιες διαφοροποιήσεις δείχνει προπάντων τόν κατηχητικό χαρακτήρα πού ἔχει τό κάθε ἱερό εὐαγγελικό κείμενο. Βέβαια τό περιορισμένο τοῦ χώρου μιᾶς σελίδας δέν ἐπιτρέπει πολλές ἀναλύσεις, πού ὅμως μπορεῖ ὅποιος πού θέλει νά μάθει περισσότερα γιά τά θέματα αὐτά νά ἀνατρέξει σ’ ἕνα Ἐγχειρίδιο Εἰσαγωγῆς στήν Καινή Διαθήκη.

Ὁ ἀντικείμενος

Γιά τήν ἐκδίωξη τοῦ πονηροῦ καί τῶν συνεπειῶν πού εἶχε αὐτή ἡ παρουσία του σέ κάποιο ἄνθρωπο τῆς περιοχῆς τῶν Γαδαρηνῶν μᾶς κάνει λόγο τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα. Ἡ συχνή ἀνάγνωση περικο-πῶν πού ἀναφέρονται σέ τέτοιες περιπτώσεις ἀνθρώπων πού βρέθηκαν στήν κυριαρχία τοῦ διαβόλου δέν γίνεται γιά ἐντυπωσιασμό ἤ γιά μεμψιμοιρία κάποιων. Ἡ Ἐκκλησία μας θέλει νά μᾶς ὑπενθυμίζει τήν ὕπαρξη τοῦ πονηροῦ, καί κατ’ ἐπέκταση νά τονίζει τόν ἀγώνα μας γιά τήν κατανίκησή του. Τό ὑπενθυμίζει ὁ Παῦλος λέγοντάς μας, «οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα, ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφεσ. 6, 12). Ἡ πάλη αὐτή εἶναι συνεχής καί ἀδιάλειπτη, ὅπως ἀδιάλειπτη εἶναι καί ἡ ὑποχρέωσή μας νά θυμούμαστε τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ καί νά ζητοῦμε τή συνεχή ἐπίκληση τῆς δυνάμεώς του γιά τόν ἀγώνα μας αὐτό. Ἡ πάλη αὐτή δέν εἶναι πρός αἷμα καί σάρκα, ἐνάντια δηλαδή σέ φυσικά αἴτια, ἀλλά εἶναι ἀντίσταση πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας. Εἶναι ἀγώνας πρός τόν «ἀντίδικον» καί «ἀντικείμενον», ὄχι σάν γενικότητα καί ἀοριστία κάτω ἀπό μιά ἀφηρημένη ἔννοια τοῦ κακοῦ, ἀλλά πρός τό πρόσωπο τοῦ Σατανᾶ, τοῦ κοσμοκράτορα τοῦ «αἰῶνος τούτου», τοῦ πνεύματος πού διέπει τό σχῆμα τοῦ παρόντος ἀπατεῶνος κόσμου.
Ὁ κίνδυνος πού ἀπειλεῖ τόν πιστό χριστιανό δέν εἶναι μόνο φυσικός ἤ ὅπως κάποιοι πού γενικεύοντας λένε γιά ἠθικό κακό. Τό κακό δέν εἶναι ἁπλά μιά θεωρητική ἀντιμετώπιση τῆς κακότητος. Τό κακό ἐκπρο-σωπεῖται ἀπό τό σατανᾶ, πού μᾶς ὁδηγεῖ σέ κίνδυνο πνευματικό. Ὁ ἴδιος εἶναι ὁ ἐχθρός τῆς τάξεως καί στή γή, ἀλλά στόν οὐρανό, «ἐν τοῖς ἐπουρανίοις». Ὁ σατανᾶς ἤ ὁ πονηρός εἶναι ἐκεῖνος πού ἀνύστακτα πονεῖ καί κοπιάζει γιά νά κατορθώσει τήν ἀπώλειά μας. Καί νά ξέρουμε πώς δέν καταπολεμεῖται μέ τά λόγια, ὀρθολογικές καί σχηματικές ἔννοιες. Πολεμεῖται μέ πόλεμο ἐναντίον του καί κυρίως μέσα ἀπό τή χάρη τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία ἀδιάλειπτα παρακαλοῦμε, ὅταν λέμε στήν Κυριακή μας Προσευχή τό «ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ».
Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς θωρακίζει. Βέβαια πρωταρχική προϋπόθεση, γιά τήν ἐπιτυχία μας στόν κατ’ αὐτοῦ ἀγώνα εἶναι ἡ πίστη στό Θεό καί ἡ πεποίθηση πώς τό κακό πού ἐνεργεῖται ἀπό τό σατανᾶ, πού κατά τήν ὑπόμνηση τοῦ ἀποστόλου Πέτρου «ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ, ζητῶν τίνα καταπίῃ», (Α’ Πέτρ. 5, 8) δέν ἔχει ἐξουσία ἐπάνω μας, παρά μόνο ἄν ἐμεῖς τό θελήσουμε νά ὑπαχθοῦμε στήν κυριαρχία του.

Μέσα ἀπό τήν ἐλευθερία μας

Ἐκεῖνο πού ἐντυπωσιάζει στή σημερινή διήγηση εἶναι ἡ στάση τοῦ δαίμονα μπροστά στό Χριστό. Εἶναι μιά στάση πανικοῦ, πού πανικόβλητα τόν ἀντικρύζουν μιά καί ἦλθε γιά νά καταργήσει τήν καταδυνάστευση πού ἐπιχειρεῖ πάνω στόν ἄνθρωπο, «δέομαί σου μή μέ βασανίσῃς». Βέβαια ὁ δαίμονας καί μπροστά στό Χριστό παραμένει ὁ ἴδιος καί ἀμετακίνητος, μιά καί σάν πνευματικό δημιούργημα παραμένει μετά τήν ἀποστασία του «ἄτρεπτος» καί τό διαπιστώνουμε ἐδῶ στήν περίπτωση αὐτή. Βλέπουμε ὅτι τά δαιμόνια φοβοῦνται τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ εἶναι καταλυτική καί ὁ ἀφανισμός τους ἄμεσος. Ὅμως καί ἴσαμε τήν ὕστατη στιγμή τους ἡ πονηριά εἶναι ὁ συνοδοιπόρος τους. Γνωρίζουν τό μάταιο νά ἀναμετρηθοῦν μέ τόν Χριστό καί ἐδῶ σήμερα ζητοῦν νά μή δώσει διαταγή νά πᾶνε στήν «ἄβυσσο» τοῦ ἀφανισμοῦ τους, ζητοῦν ὅμως νά μποῦν στήν ἀγέλη τῶν χοίρων, πού ἔβοσκαν ἐκεῖ κοντά. Θέλουν νά ἀποφύγουν τό κενό. Ἐπιδώκουν νά μποῦν σ’ ἕνα ἄλλο σχῆμα ζωῆς, ἔστω καί αὐτῆς τοῦ χοίρου.
Ὁ Διάβολος λοιπόν καί ἡ ἐξουσία του δέν εἶναι αἰώνια. Ἡ διάρκειά της εἶναι ὅσο καί ἡ διάρκεια τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Καί αὐτό γιατί ἡ δαιμονική κυριαρχία δέν ἔχει νόημα καί λόγο ὑπάρξεως ὅταν δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος. Ὁ διάβολος ἐνεργεῖ μονάχα πάνω στόν ἄνθρωπο, καί μάλιστα σ’ ὅποιον μέσα ἀπό τήν ἐλεύθερη βούλησή του ὑποτάσσεται στά προστάγματά του. Ἄν πάψει νά ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος παύει κάθε δαιμονική παρουσία. Νά σημειώσουμε ὅτι ὅταν λέμε ἄνθρωπο ἐννοοῦμε τό νοῦ, τή λογική του προαίρεση. Πάνω στό λογισμό βρίσκεται τό ἔδαφος πού στήνει τό στρατηγεῖο του ὁ δαίμονας. Στήν ἁμαρτωλή σύλληψη τοῦ νοῦ ἔρχεται νά ὑποταχθεῖ ἡ σάρκα τήν ὁποία προσκαλεῖ συνοδοιπόρο του. Γι’ αὐτό καί οἱ Πατέρες συνιστοῦν τόν ἀδιάλειπτο πόλεμο κατά τῶν πονηρῶν λογισμῶν.
Τά δαιμόνια δέν ἔχουν παγνωσία καί τό βλέπουμε αὐτό, ὅταν ζητοῦν νά μποῦν σέ μιά ἄλλη ὕπαρξη στήν ὁποία νομίζουν πώς μπαίνοντας θά ἐξακολουθήσουν νά ζοῦν. Ὅταν στόν δαίμονα κλείσει τήν πόρτα ὁ ἄνθρωπος, μονάχα ἕνας δρόμος τούς ἀπομένει ἡ ἄβυσσος, τό ὁριστικό καί ἀμετάκλητο τέλος τους.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός μέ εὐκολία μπορεῖ νά πετάξει τό σατανᾶ ἀπό τόν ἄνθρωπο δέν τό κάνει ὅμως αὐθαίρετα καί βίαια, ἀλλά μόνο ὕστερα ἀπό αἴτημα τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος μέσα ἀπό τήν ἐλευθερία του ὑποτάσεται στόν πονηρό. Ἡ ἀπαλλαγή καί λύτρωση ἀπό κάθε δαιμονική παγίδα γίνεται πάλι μέσα ἀπό τήν ἐλεύθερη βούλησή του.

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Στό χωριό τῶν Γαδαρηνῶν ἕνας μονάχα σώθηκε, κι αὐτός ἦταν ὁ πρίν δαιμονισμένος. Ὅλοι οἱ ἄλλοι μέσα ἀπό ἕνα μυωπικό συμφέρον ἔμειναν καθηλωμένοι ἀπό τή δαιμονική κυριαρχία. Αὐτό εἶναι μιά κατάντια ὅλων αὐτῶν, εἶναι κατάντια καί ὅλων μας ἡ ἐμμονή στή δαιμονική κυριαρχία. Στήν περικοπή σήμερα φαίνεται ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία τοῦ Θεοῦ, καί δείχνεται ξεκάθαρα καί ἡ δυνατότητα πού ἔχουμε νά γευθοῦμε τή λύτρωση μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ γιά νά ξεφεύγουμε ἀπό τίς διαβουλές του.
Ἡ γύμνια καί ἡ ἀκαταστασία, ἡ καταστροφικότητα καί ἡ ἐμπάθεια κυριαρχοῦν στή ζωή ὅσων ἔχουν ἀμπεμπολήσει τό Θεό. Ἡ σωφροσύνη καί ἡ καθαρότητα σκέψεων καί πράξεων κυριαρχοῦν στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου, πού ἔχει ἀποδεχθεῖ ἐλεύθερα καί ἀγαπητικά στή ζωή τήν παρουσία τοῦ Ἰησοῦ. Παρουσία πού τελικά μεταμορφώνει τόν ἄνθρωπο σέ ζωντανό καί ἀληθινό ἄνθρωπο.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :