Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 18,18-27): ὁ πλούσιος ἄρχων, τὸ δίλημμα τοῦ ἐδῶ καὶ τοῦ ἐκεῖ καὶ τὸ «ἀκολούθει μοι»

από (+) π.Κ. Φιοράκης
368 αναγνώσεις

Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ

(Λουκ. 18, 18-27)

Αἰωνιότητα, ἡ ρήξη μέ τό παρόν

Ὁ ἄνθρωπος πού πλησίασε τόν Χριστό, ἄν καί ἄρχοντας, μέ κοσμικότητα καί ἀπολαύσεις πού τοῦ πρόσφερε ἡ εὐμάρεια, ἦταν ἕνας νοσταλγός τοῦ Θεοῦ. Μέ ἕνα ὅμως κρατούμενο. Εἶχε μιά φαντασίωση, πῶς ζῶντας μέ τήν τυπικότητα καί τήν ἐπίπλαστη θρησκευτικότητα θά κληρονομοῦσε τήν αἰωνιότητα. Λέει λοιπόν μέ μιά ἐγωϊστική διάθεση: «τί ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω;». Ὁ Χριστός πολύ ἁπλά τοῦ ὑπενθυμίζει τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Νόμου. Ὁ Νόμος ἦταν ἕνας βατός δρόμος, πού ὁδηγοῦσε στήν αἰώνια ζωή.
Ὁ ἄρχοντας πού δεσμευμένος στήν ἐνδοκοσμιότητα ἐκστομίζει μέ μιά ἐγωϊστική αὐτοπεποίθηση, ὅτι «πάντα ταῦτα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου». Ὁ καρδιογνώστης Κύριός μας δέν ἐντυπωσιάζεται μέ ὅσα ἐκστόμισε μέ μιά δόση αὐταρέκειας ὁ ἄρχοντας, καί ἀτάραχα τοῦ λέει: «ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καί διάδος πτωχοῖς, καί ἕξεις θησαυρόν ἐν οὐρανῷ, καί δεῦρο ἀκολούθει μοι. ὁ δέ ἀκούσας περίλυπος ἐγένετο ἦν γάρ πλούσιος σφόδρα».

Τό δίλημμα

Τό ἐδῶ καί τό ἐκεῖ. Τό παρόν πού ὁ ἄνθρωπος τό βλέπει χειροπιαστό, τό μέλλον πού ποθεῖ, ἀλλά πού δεσμεύει τό παρόν. Τό αἰώνιο, ἀλλά καί τραγικό δίλημμα τοῦ ἀνθρώπου.
Ὁ ἄνθρωπος ζεῖ καί κινεῖται μέσα στό περιορισμένο τῶν διαστάσεων πού ἔχει ἡ γῆ, ὅμως δέν ἱκανοποιεῖται κλεισμένος, ἔστω καί στίς τεράστιες διαστάσεις της, καί κάνει σχέδια καί ἐπιχειρεῖ ἅλματα ἔξω ἀπό τό ἐφικτό τῶν φυσικῶν του δυνατοτήτων. Μέ ὁδηγό τήν ἐπιστήμη ἔχει ἐπιχειρήσει διαστημικές πτήσεις στή γειτονική σελήνη καί στέλνει διαστημόπλοια γιά ἐξερεύνηση τοῦ τεράστιου ἡλιακοῦ μάς συστήματος. Ὅλα αὐτά δείχνουν πόσο πιέζεται ὁ ἄνθρωπος ὅταν ἀναλογίζεται, πώς εἶναι φυλακισμένος στίς διαστάσεις τῆς γῆς μας. Καί προσπαθεῖ νά σπάσει αὐτή τή δέσμευση στή φυλακή τῆς γῆς. Καί ἐπιχειρεῖ προγράμματα καί δράσεις γιά νά σπάσει αὐτό τό φράγμα. Οἱ προσπάθειες αὐτές δίνουν ἕνα πρόσκαιρο χάδι, γιά νά ξυπνήσει πάλι ἐπιχειρώντας νέα πτήση.
Ὁ ἄνθρωπος, ὁ νοσταλγός τῆς αἰωνιότητος ἕνα μόνο πρόγραμμα τοῦ δίνει αὐτή τή δυνατότητα νά σπάσει τό φράγμα τοῦ χώρου καί τοῦ χρόνου. Εἶναι ὁ Χριστός. Μόνο ἀποκτώντας την μπορεῖ νά ξεφύγει ἀπό τή φυλακή τῶν αἰσθήσεων. Ἀκόμη καί στήν προσπάθεια τῆς καταπο-λεμήσεως ἀσθενειῶν καί σέ μελλοντικές γενεές γίνει μιά παράταση τῆς ζωῆς σέ μερικές δεκάδες χρόνια ἀκόμη, τό πρόβλημα δέν ἐπιλύεται. Ὁ ἄνθρωπος παραμένει παγιδευμένος.
Ἡ κατάσταση τούτη δέν ἐπιλύεται οὔτε μέ πειραματισμούς, οὔτε μέ φιλοσοφικές θεωρίες. Τό κλειδί τῆς ζωῆς τό κατέχει ὁ ἀρχηγός τῆς ζωῆς, ὁ Χριστός εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι. Αὐτός πού «ἐκένωσεν ἑαυτόν», ἦλθε κοντά μας ἔγινε ἀδελφός μας μέ στόχο νά μᾶς δείξει τό δρόμο γιά τήν ἐπαναφορά μας στό «πρωτόκτιστον κάλλος».

Ἡ Μοναδικότητα

Στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα βλέπουμε νά κάνει στόν πλούσιο νέο τήν ὑπόδειξη· ἄν θέλει τήν ὄντως ζωή πρέπει νά κάνει μιά ἀποδέσμευση μέ ὅσα μᾶς παγιδεύουν στό ἐδῶ, νά ἀρνηθεῖ κάθε ἐγκλωβισμό στή δῆθεν ζωή τοῦ τύπου καί τῆς συμβατότητος καί τοῦ δείχνει μιά νέα πρόταση ζωῆς, τό «ἀκολούθει μοι».
Μπορεῖ ἡ βιοτική μέριμνα καί οἱ διάφορες συμβατότητες νά ἀπενεργοποιοῦν τή μοναδική μας κλήση γιά τήν ὄντως ζωή, ὅμως στό βάθος τοῦ εἶναι μας ὅλοι μας θέλουμε νά ζοῦμε αἰώνια νά μή χάσουμε τή χαρά τῶν «τέκνων τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ». Ἡ κατάκτηση τῆς αἰωνιότητος ξεκινᾶ ἀπό τό ἐδῶ, δηλαδή ἀπό τή παροῦσα φάση τῆς ζωῆς μας. Ἀπό τό σχῆμα τοῦ νῦν καιροῦ χρειάζεται νά ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα, ὥστε νά μή στρέψουμε τά νῶτα σ’ αὐτό πού σέ τελευταία ἀνάλυση εἶναι ὁ ἐπιδιωκόμενος μας σκοπός.
Δέστε τόν ἄρχοντα πού ποθοῦσε. Μπροστά στήν ἀλήθεια τῆς τελειότητος ἔκανε πίσω, ἔμεινε προσκολημμένος στά ὁρώμενα μέ τίς αἰσθήσεις στά ὅσα μποροῦσε νά γευθεῖ, νά αἰσθανθεῖ. Ἤθελε νά ἔχει καί τά παρόντα καί μέλλοντα. Τά παρόντα ἦταν δικά του, ἐνῶ μέσα ἀπό μιά νεφελώδη καί ἀσχημάτιστη εἰκόνα ὁραματίζονταν τήν αἰώνια ζωή καί νόμιζε, πώς μέ μιά τυπική τήρηση κάποιων ἐντολῶν θά εἶχε θέση καί στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Ἡ θρησκευτικότητα τοῦ ἄρχοντα τῆς ἑβραϊκῆς κοινωνίας μοιάζει μέ τή δική μας θρησκευτικότητα. Οἱ χριστιανοί ἔχουμε ἐνταχθεῖ στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἔνταξη μας αὐτή μᾶς δίνει τό δικαίωμα νά εἴμαστε «συγκληρονόμοι Χριστοῦ», δηλαδή μικροί Χριστοί. Ὁ Χριστός ὅμως εἶναι ἕνα πρόσωπο θυσιαστικό. Ἔζησε κοντά μας, ἀλλά δέν προσκολλήθηκε στίς ροπές τῶν δικῶν μας ἐπιλογῶν. Στεκόταν ὁ ὁδοδείκτης καί τό πρότυπο ζωῆς. Ἐνταγμένοι στό Χριστό παρουσιάζουμε ἕνα διχασμό.
Θέλουμε, λέμε, νά χαροῦμε τή ζωή μας. Νά ἀποκτήσουμε θησαυρούς στό κόσμο καί νά λέμε στόν ἑαυτό μας, ἔχεις πολλά, τρῶγε, πίνε, εὐφραίνου. Τραγούδι δελεαστικό, ἑλκυστικό, πού ὅμως κάποτε τελειώνει.
Ἐπίσης στό κατάβαθο τῆς καρδιᾶς μας ζεῖ καί ἡ ἐπιθυμία νά φθάσουμε καί τήν οὐράνια Πατρίδα μας. Ἡ τάση ὅμως αὐτή πνίγεται στή ἀτελεσφορία τοῦ συμπνιγμοῦ μέ τή ζάλη τῶν βιοτικῶν μελημάτων καί νομίζουμε πώς μέσα ἀπό τή τήρηση τῶν τύπων μιᾶς θρησκευτικότητος θά μᾶς ἱκανώσει στήν πραγματοποίηση τοῦ στόχου μας.
Ὁ δρόμος τοῦ οὐρανοῦ συνδέεται ἄμεσα μέ μιά δυναμική πού ἔχει νά κάνει μέ τήν ἀποκοπή ἀπό τά ὅσα μᾶς κρατοῦν στό γῆ, στό χῶμα.
Ὁ Θεός μᾶς θέλει ὁλοκληρωτικά δικούς του δίχως κρατούμενα καί ὑστερόβουλες διαθέσεις. Πράγματι τό πιό μεγάλο ἐμπόδιο τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ προσκόλλησή του στά ἐπίγεια πράγματα. Τό πέταγμα ὅμως πρός τά ὕψη θέλει ἐλευθερία. Τά φτερά δέν ἀνοίγουν γιά πέταγμα ὅταν τά ἔχουμε κολλημένα στά φθαρτά καί γήινα. Λέγεται καί ἀφαλῶς ἔτσι εἶναι, ὅτι ὁ δρόμος πού φέρνει στήν ἀπόλαυση τῆς αἰωνίου ζωῆς εἶναι ἁπλός καί ἡ πόρτα πού μπαίνουμε εἶναι ἴσια, ἴσια, πού χωράει γιά νά περάσει καθένας μας. Τά φτιασίδια ὅμως καί τ’ ἀποκτήματα παραγεμίζουν καί παραμορφώνουν τήν ἁπλότητά μας καί τελικά τίς διαστάσεις ἐμποδί-ζοντας τήν εἴσοδο.

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Πόσες φορές ἐνῶ θέλουμε νά γίνουμε ὁδοιπόροι Θεοῦ, κάνουμε ὅτι καί ὁ ἄρχοντας, ἀπομακρυνόμαστε «λυπούμενοι».
Ὅμως γιά τούς ἀνθρώπους πού θέλουν νά ζοῦν κατά Θεό, ἡ κίνηση αὐτή ἀρχίζει ἀπό τή στιγμή πού ἑνώνονται μαζί Του καί κοινωνοῦν τήν παρουσία Του σάν μέλη τῆς Ἐκκλησίας, «ἰδού γάρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστιν».


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Νοέμβριο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :