Κυριακὴ ΙΑ΄ Ματθαίου
( Ματθ. 18, 23 - 35)
Διαβάζοντας προσεκτικά τήν περικοπή τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου εὔκολα διαπιστώνουμε, ἀπό τό ἕνα μέρος τή μεγαλοψυχία τοῦ κυρίου ἐκείνου πού μ’ ἕνα “μακροθύμησον” τοῦ δούλου του, χάρισε τό χρέος “τῶν μυρίων ταλάντων” πού χρωστοῦσε. Ἀπό τό ἄλλο μέρος τήν ἀχαρακτήριστη συμπεριφορά τοῦ δούλου ἐκείνου, πού ἐνῶ τόσο πολύ εὐεργετήθηκε ἀπό τόν κύριό του ἔδειξε τόση ἀπανθρωπιά πρός τό σύνδουλό του πού τοῦ χρωστοῦσε μερικά δηνάρια.
Τόσο ὁ ἕνας, ὅσο καί ὁ ἄλλος ἦταν χρεῶστες. Καί οἱ δυό μεταχειρίστηκαν τήν ἴδια λέξη “μακροθύμησον”.
Ἡ λέξη αὐτή στήν καρδιά τοῦ “κυρίου τοῦ δούλου ἐκείνου” λειτούργησε πολύ ἀνθρώπινα, ἔκανε χωρίς περιστροφές τό χρέος της, καί ” πᾶσαν τήν ὀφειλήν αὐτῷ ἀφῆκεν”. Φαίνεται ὅμως ὁ τύπος ἐκεῖνος ἦταν μέ ἀπάνθρωπη καρδιά, γιατί ὅταν ὁ σύνδουλός του μεταχειρίστηκε κι αὐτός τήν ἴδια φράση γιά τή μηδαμινή ὀφειλή του, αὐτός ὄχι μόνο δέν φέρθηκε ἀνάλογα μέ τόν κύριό του, ἀλλά σέ μιά ἐπίδειξη ἐγωιστικῆς συμπεριφορᾶς πρός τό σύνδουλόν του ζητεῖ ἐδῶ καί τώρα τά ὀφειλόμενα.
Καί οἱ δυό τους ζοῦσαν στό ἴδιο ἐπίπεδο. Ἦταν δοῦλοι. Ἡ ἀνακάλυψη, ἀλλά καί παραδοχή ἀπό μέρους τοῦ καθενός μας τῆς ἰδιότητός μας αὐτῆς, μπορεῖ νά κάνει τίς μεταξύ τῶν ἀνθρώπων σχέσεις πιό ἀνθρώπινες. Τότε μποροῦμε νά δοῦμε τούς εὑρισκομένους δίπλα μας, ὄχι σάν ξένους, ἀλλά σάν συνδούλους μέ πλήρη καθομοιότητα καί σέ τελευταῖα ἀνάλυση σάν συνυπευθύνους μπροστά στό ὑπερούσιο πρόσωπο τῆς Ἀγάπης καί τῆς Ἀλήθειας, πρός στό ὁποῖο εἴμαστε ὀφείλετες μυρίων ταλάντων. Μέ τή στάση μας αὐτή καταλύεται κάθε διάθεση γιά ἐκμετάλλευση καί κατατυράννηση τοῦ συνανθρώπου μας. Τότε στόν ἄνθρωπό μας ξεδιπλώνεται τό χρέος τῆς κοινῆς πορείας καί τό δέος τῆς κοινῆς ἀναφορᾶς πρός τόν δεσπόζοντα τῶν ὅλων κοινό Λυτρωτή καί κοινό μας Κύριο.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Αὔγουστο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
