Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς
{Ἰωάν. 7, 37- 52}
Ἡ Πεντηκοστή ἔχει μιά ξεχωριστή σημασία γιά τόν κάθε χριστιανό. Ἀποτελεῖ τήν ἱστορική φανέρωση τῆς Ἐκκλησίας στόν κόσμο. Ἡ Πεντηκοστή γιά τούς Ἑβραίους ἀποτελοῦσε τήν ἡμέρα τῆς Νομοδοσίας ἀπό τό Θεό στό Μωϋσῆ. Γιόρταζαν ἐπετειακά τήν συγκρότησή τους σέ ὀργανωμένη κοινότητα. Ὁ Νόμος, ὁ δεκάλογος, δόθηκε στόν Μωϋσῆ, σύμφωνα μέ τήν ἰουδαϊκή παράδοση, πενήντα μέρες μετά τήν ἔξοδο τους ἀπό τήν Αἴγυπτο.
Οἱ Ἑβραῖοι τιμοῦσαν τό γεγονός αὐτό μέ ἐπισημότητα. Σ’ αὐτή τήν ἑορτή μίλησε ὁ Κύριος μας καί ἀναφέρθηκε σέ μιά ἄλλη πραγματικότητα πού τελικά ἀποτελεῖ τήν ὑπέρβαση τῶν νομικῶν διατάξεων καί ὑποχρεώσεων.
Ἔκανε ἀναφορά γιά τίς δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Ὁποίου ἡ παρουσία θά ἐπακολουθοῦσε μετά τή δική ἔξοδο ἀπό τόν κόσμο τοῦτο. Τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὁ ἄλλος Παράκλητος, θά ἀναλάμβανε τή συνέχιση καί ὁλοκλήρωση τοῦ ἔργου πού Ἐκεῖνος ἤδη εἶχε ἀρχίσει. Τό Ἅγιο Πνεῦμα θά στήριζε ὅλο τό πλέγμα τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων στό δεσμό τῆς ἀγάπης.
Στήν Ἐκκλησία ἡ Πεντηκοστή σημαίνει τήν ἔναρξη τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Παρακλήτου, σημαίνει τήν ἔκχυση του “ἐπί πᾶσαν σάρκα” κατά τόν προφήτη Ἰωήλ. Γιά τή δωρεά αὐτή μίλησε, πού ἀποτελεῖ ἐπικείμενο γεγονός, πού ἀκολουθεῖ μετά τό Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση.
Ἡ Νομοδοσία στό Σινᾶ εἶχε ἕνα ὁρισμένο σκοπό. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὁριοθέτησε αὐτή τήν ἀποστολή σάν “παιδαγωγοῦ εἰς Χριστόν” (Γαλ. 3, 24). Ὁ Νόμος εἶχε τέλος του τό Χριστό. Τό Πνεῦμα πού ὑπόσχεται ὁ Χριστός καί ἔρχεται μέ τρόπο ἐντυπωσιακό τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς παραμένει ἔκτοτε στήν Ἐκκλησία γίνεται ” ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν καί ζωῆς χορηγός”. Εἶναι ἡ νέα ζωή μέσα στήν ταλαίπωρωρη ἀνθρωπότητα.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἰούνιο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
