Κυριακὴ Ζ΄ Ματθαίου
(Ματθ. 9, 27-35)
Εἶναι πολύ χαρακτηριστικός ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο κατακλείεται ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή τῆς θεραπείας τῶν δυό τυφλῶν, ἀλλά καί τοῦ δαιμονιζομένου κωφοῦ. Ὁ εὐαγγελιστής σημειώνει ὅτι ἀμέσως μετά ὁ Ἰησοῦς, “περιῆγεν τά πόλεις πάσας καί τάς κώμας διδάσκων… καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον”. Τό ἀποκλειστικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ ἦταν νά γνωρίσει τή νέα πραγματικότητα πού ἐγκαινιάζει στόν κόσμο ἡ παρουσία του, δηλαδή τό Εὐαγγέλιο τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Παράλληλα ὅμως θεραπεύει καί τίς ἀρρώστεις τοῦ λαοῦ μέ τόν ὁποῖο βρίσκεται σέ καθημερινή σχέση. Γεννᾶται ὅμως εὔλογα τό ἐρώτημα, γιατί θεραπεύει ὁ Χριστός; Ἦρθε γιά νά καταλύσει τόν πόνο; ἤ νά δείξει μιά δυνατότητα ζωῆς δίχως ἀρρώστειες;
Νομίζω ἔτσι ἁπλά, ὅτι τό κύριο μέλημα τοῦ Χριστοῦ δέν ἦταν νά προσφέρει σάν κάποιος γιατρός ὁρισμένες θεραπεῖες, ἔστω τόσο ριζικές. Θυμηθεῖτε μέ τήν ἐνσάρκωσή του “ἀνέλαβε” ὅλη τήν ἀνθρώπινη φύση μας καί ἔκανε δικό του πόνο, τό δικό μας πόνο. Ἔγινε ὁ “δυνάμενος συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειρασμένον κατά πάντα καθ’ ὁμοιότητα χωρίς ἁμαρτίας” (Ἑβρ. 4, 15). Ἔτσι ὅταν θεραπεύει κάποια ἀρρώστεια φανερώνει μιά χαρακτηριστική πλευρά τῆς θείας Του ἀποστολῆς, πού ἦταν ἡ ἄρση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Θεραπεύοντας παράλληλα καί τόν πόνο ὅπου τό συναντᾶ.
Ὁ πόνος τοῦ σώματος ἔχει μιά ἄμεση σχέση μέ τόν πόνο τῆς ψυχῆς. Γιατί ἡ ἁμαρτία ὑπάρχει ριζωμένη μέσα στήν ὕπαρξη μας. Δέν ἦρθε λοιπόν στόν κόσμο γιά μιά θεωρητική παρουσίαση κάποιας διδασκαλίας. Ἀλλά ἔρχεται αἴροντας στήν ἀναμάρτητη θεανδρικότητά του τήν ἁμαρτία τοῦ καθενός μας ἀνταλάσσοντάς την μέ τή ζωή, φανερώνοντας παράλληλα καί τό μέγεθος τῆς ἀγάπης του.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἰούλιο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
