Κυριακὴ Θ΄ Ματθαίου
(Ματθ. 14, 22 - 34)
Τό καραβάκι μέ τούς μαθητές, ξεκίνησε σχεδόν τό σούρουπο, ἀπό τό χῶρο στόν ὁποῖο ἔγινε τό θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πέντε χιλιάδων ἀνδρῶν, γιά τό λιμάνι τῆς Καπερναούμ. Ὁ Χριστός δέν ἦταν μαζί τους στό ταξίδι αὐτό.
Οἱ μαθητές ξεκίνησαν μά στό μυαλό τους στριφογύριζε στό ἐντυπωσιακό θαῦμα πού χαράχθηκε τόσο βαθειά στήν καρδιά τους. Καί ἀσφαλῶς γύρω ἀπό τό γεγονός αὐτό θά εἶχαν κάποιες συζητήσεις, μιά καί οἱ ἴδιοι πρίν ἀπό λίγο εἶχαν ὑπηρετήσει τό μεγάλο θαῦμα. Πέντε χιλιάδες ἄνδρες, χώρια οἱ γυναῖκες καί τά παιδιά ἔφαγαν καί χόρτασαν ἀπό πέντε ψωμιά καί δυό ψάρια.
Καί ἐνῶ ὅλα κυλοῦσαν μιά χαρά, ἕνα ξαφνικό μπουρίνι κτυπᾶ τό καραβάκι, πού σάν καρυδότσουλο κτυπιέται ἀπό ἀέρα καί κύματα. Τό κύμα μιά τούς ἀνεβάζει στά ψηλά, μιά τούς ρουφᾶ τό χάος τῶν μανιασμένων κυμάτων. Στή φρίκη αὐτή καί ἐνῶ νομίζουν ὅτι τό τέλος τους φτάνει, ἐμφανίζεται ὁ Κύριος. Τούς ἐνθαρρύνει “Θαρσεῖτε ἐγώ εἰμι, μή φοβεῖσθε”. Δίνει μόνο θάρρος, δέν σταματᾶ τή θαλασσοταραχή.
Ὁ Πέτρος μέσα ἀπό τό φόβο καί ἀφοῦ ἀναγνωρίζει τήν παρουσία τοῦ ζητᾶ κάτι τό παράτολμο, νά πάει κοντά του περπατώντας πάνω στό μανιασμέο κύμα. Καί ἐνῶ ἀρχίζει τό βάδισμα του, συνειδητοποιεῖ τό παράτολμο.
“Καί ἤρξατο καταποντίζεσθαι”.
Θά μποροῦσε κανείς νά δεῖ στήν περίπτωση αὐτή μιά βαθειά ἀλληγορία. Ἡ πορεία τῆς ζωῆς μας μοιάζει σέ πορεία στή ρευστότητα καί τρεπτότητα τῶν ἐγκοσμίων. Ὑπάρχει ἡ γαλήνη καί ἡ ὀμορφιά, ἔρχονται ὅμως καί οἱ δυσκολίες τοῦ καταποντισμοῦ. Τότε ψάχνουμε τόν Σωτῆρα.
Τά στοιχεῖα τοῦ κόσμου μέ τή μανία τους μᾶς καταποντίζουν στή θανατερή τους ἀγκαλιά. Καί ἐνῶ ὅλα φαίνονται ὅτι χάθηκαν, Αὐτός, μόνιμα στέκεται στό πλευρό τοῦ καθενός μας, τείνει τό χέρι Του, γιά νά μᾶς κρατήσει. Εἶναι ὁ Σωτῆρας. Μᾶς σώζει.
” Ἡ βαθειά παντοδυναμία Του εἶναι ἡ μυστική βοήθεια στήν ψυχή μας γιά φτάσει στήν ὡριμότητα καί νά ὁπλιστεῖ μέ τή γνήσια κι ἀταλάντευτη πίστη”.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Αὔγουστο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
