Κυριακὴ Β΄ Ματθαίου
{ Ματθ. 4, 18- 23}
Λιτή ἡ καταγραφή τῶν συνθηκῶν τῆς κλήσεως τῶν πρώτων μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ ἀπό τόν εὐαγγελιστή Ματθαῖο. Ἡ πρόσκληση τοῦ Χριστοῦ γιά μαθητεία κοντά του ἀπευθύνεται σέ ἁπλοϊκούς ἀνθρώπους. Ἦταν ψαράδες, ἄνθρωποι καλωσυνάτοι, μέ ἀνοιχτή καρδιά σάν τή θάλασσα, μέ χαμηλό ὅμως μορφωτικό ἐπίπεδο. Καί αὐτό ἔχει τό σκοπό του θά τό ἑρμηνεύσει ὁ ἀπόστολος λέγοντας, ὅτι ἡ ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ ὅλη της συγκρότηση στηρίζεται στόν ἀκρογωνιαῖο της λίθο “ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστός” καί αὐτό γιά νά μή μπορεῖ νά καυχηθεῖ ὁ οἱοσδήποτε καί νά κάνει λόγο γιά προσωπική του ἐπιτυχία.
Στήν κλήση ὅλων τῶν μαθητῶν πρωταρχικό ρόλο διαδραματίζει καί ὁ θεῖος σχεδιασμός. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν εἶχαν σπουδές καί θεολογικές γνώσεις. Μέσα τους φώλευε ἡ μεγάλη ἀναμονή. Ἀνέμεναν λύτρωση, ὄχι μόνο τά διάφορα ἀνά τόν κόσμο φιλοσοφικά κινήματα, περίμενε καί τό ἐκλεκτό λεῖμμα τοῦ Ἰσραήλ τήν φωτεινή ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ καί ὅταν περισσότερο διασθητικά παρά λογικά- γνωσιολογικά τόν συνάντησαν νά τούς προσκαλεῖ τοῦ δόθηκαν “ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καί καρδίας των “.
Ἔτσι ὅταν παίρνουν τήν ἀπόφαση τῆς ἀκολουθίας καί μαθητείας δέν ἀμφιταλατεύονται, ἐγκαταλείπουν τίς καθημερινές καί γνώριμες ἐνασχολήσεις τους καί παίρνουν τό δρόμο μιᾶς περιπέτειας δίχως σταματιμό. Συγκρούονται μέ ὅλα τά κατεστημένα οἰκογενειακά, ἐθνικά καί βαστάζουν τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ “ἐνώπιον ἐθνῶν καί βασιλέων”.
Ἡ ἄμεση ἀνταπόκριση τῶν ἁπλοϊκῶν ἀνθρώπων στήν κλήση τοῦ Χριστοῦ δείχνει σ’ ὅλους μας μιά πραγματικότητα. Ὁ Θεός μᾶς θέλει δικούς του ὁλοκληρωτικά “διά βίου” καί ὄχι γιά κάποιες στιγμές. Εἴμαστε τοῦ Θεοῦ καί συνεχῶς μέ πολλούς τρόπους κλήσεως μᾶς ἀναζητᾶ.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἰούνιο τοῦ 2001 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
