Αρχική σελίδα Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς 2008Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος (Πράξ. 11,19-30): ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἀνοίγεται μετὰ τὸν διωγμὸ τοῦ Στεφάνου καὶ ἡ ζωὴ ὡς κοινωνία, ὅπου τὸ ἐγὼ ὑποχωρεῖ μπροστὰ στὸ «σύ»

από (+) π.Κ. Φιοράκης
382 αναγνώσεις

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος

(Πράξ. 11, 19- 30)

Ὁ θάνατος μέ λιθοβολισμό τοῦ πρωτομάρτυρος Στεφάνου, δημιούργησε θλίψη στήν Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, ἀφοῦ μιά χαρισματική προσωπικότητά της ἔφυγε μέ τρόπο φρικτό. Ὁ διωγμός πού ἀκολούθησε ἔφερε τούς Ἀποστόλους ἔξω ἀπό τά Ἱεροσόλυμα, «διασπαρέντες οἱ ἀπόστολοι ἀπό τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπί Στεφάνου» (Πράξ. 11, 19). Ἡ διασπορά τους αὐτή εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τό ἄνοιγμα τῆς Ἐκκλησίας πέρα ἀπό τά ὅρια τῆς Ἰουδαϊκῆς μητροπόλεως. Καί ὄχι μόνο, ἀλλά ἔφερε καί τήν ἔνταξη στήν Ἐκκλησία τοῦ φανατικότερου διώκτου της, τοῦ Σαύλου, πού μέ ἕνα τρόπο θαυμαστό τόν πλησιάζει ὁ Οὐράνιος κυνηγός, καί τόν ἐντάσσει ὄχι μόνο στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά θά ἀναδειχθεῖ καί σέ πρωταγωνιστή στήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας στόν κόσμο.


Ἡ ἔξοδος τῶν Ἀποστόλων ἀπό τά Ἱεροσόλυμα ἔφερε στόν πολύ κόσμο τό μήνυμα ὅτι ὁ Χριστός ἦρθε στόν κόσμο γιά τή λύτρωσή του. Συνεχιστής τοῦ ἔργου αὐτοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς ὁποίας κύριο μέλημα εἶναι νά κάνει τό κόσμο Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ὡς «Καινή Κτίσις» παραμένει καί συνεχίζει τό ἔνταλμα Ἰησοῦ Χριστοῦ. Δέχεται στούς κόλπους της γιά νά σώσει καί τά πιό ἑτερόκλητα στοιχεῖα, μέ ἀρκεῖ νά δεχθοῦν τόν Χριστό, Θεό καί Σωτήρα. Ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο γιά νά διορθώσει τό σφάλμα, πού διέπραξε ὁ Ἀδάμ, πού ἔγινε μέν ὁ γενάρχης τοῦ γένους μας, στάθηκε δέ ἡ αἰτία νά εἰσχωρήσει στόν ἴδιο καί στούς ἀπογόνους του ἡ κατάρα καί ὁ θάνατος.


Ὁ Χριστός, ὁ νέος Ἀδάμ γίνεται μέ τό μυστήριο τῆς ἐνσαρκώσεώς του ὁ γενάρχης τῆς νέας ἀνθρωπότητος, αὐτῆς πού ὀνομάστηκε «Καινή Κτίσις». Ἡ νέκρωση τοῦ Ἀδάμ πέρασε μέσα ἀπό τίς σαρκικές γεννήσεις στούς ἀπογόνους του, πού γεύτηκε στήν ὕπαρξή του. Ὁ προπάτορας ζήτησε αὐτονομία ἀπό τήν αἰτία τῆς ὑπαρξεώς του, δηλαδή τό Θεό. Προκαλούμενος ἀπό τό φθόνο τοῦ διαβόλου παράκουσε τήν ὁδηγία τοῦ Θεοῦ καί ἔπλασε στό νοῦ του μιά φαντασίωση ἡ ὁποία τελικά τόν ἔφερε ἔξω ἀπό τή γεύση τῆς ὄντως ζωῆς. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός κάνοντας ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ Πατρός «ἑαυτόν ἐκένωσεν» (Φιλιπ. 2, 7), καί ἔρχεται σέ ἀναγέννηση καί ἀνάπλαση τοῦ «βροτείου γένους». Τό ἔργο Του συνεχίζεται μέ τήν Ἐκκλησία, πού ἀποτελεῖ τήν ὁρατή παρουσία του μέσα στό χῶρο καί τό χρόνο.


Ὁ Θεός κατέρχεται μέσα στόν ἄνθρωπο, καί ὁ ἄνθρωπος εἰσέρχεται πάλι μέσα στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεία ἐνέργεια τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ νά ἑνωθεῖ μέ τόν ἄνθρωπο καί νά δημιουργήσει τό νέο Παράδεισο, τήν Ἐκκλησία, γιά νά σώσει τόν ἄνθρωπο ἀναδεικνύοντάς τον κοινωνό τῆς αἰώνιας ζωῆς εἶναι πράξη θυσιαστικῆς ἀγάπης, πού φανερώνει καί τόν Ἁγιοτριαδικό τρόπο ζωῆς, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τήν ἀγάπη καί τήν κοινωνία. Συγχρόνως ὅμως ἀποτελεῖ καί μιά κλήση στόν ἄνθρωπο νά υἱοθετήσει σάν τρόπο ζωῆς του τήν ἀγάπη καί τήν κοινωνία πρῶτα μέ τό Θεό καί κατ’ ἐπέκταση μέ τούς ἄλλους συνανθρώπους.


Ὅσοι ἄνθρωποι δεχθοῦν τήν κλήση τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελοῦν πλέον τή νέα Ἀνθρωπότητα- Ἐκκλησία, ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἀγαποῦν καί ἀγαπιοῦνται. Αὐτός ὁ νέος τρόπος ζωῆς ὁδηγεῖ στή ζωή.


Ζωή εἶναι ἡ ἀληθινή ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν ἄνθρωπο καί τελικά μέ τό Θεό. Μέσα ἀπ’ αὐτή καταργεῖται ὁ θάνατος, ὁ ὁποῖος εἶναι τό ἀποτέλεσμα τοῦ χωρισμοῦ ἀπό τό Θεό καί τῆς διαιρέσεως τῆς καθολικῆς φύσεώς μας σέ ἀτομικά θελήματα. Ἡ ζωή τοῦ κόσμου, πού βρίσκεται ἐκτός Ἐκκλησίας, εἶναι μιά ἀποστασιοποίηση ἀπό τό Θεό, καί ὅσο κι ἄν φαίνεται παράξενο, δέν ἔχει ζωή. Ἤ καλύτερα ἔχει μιά νομιζομένη ζωή. Ἡ ὄντως ζωή δέν βιώνεται μέσα ἀπό τήν κατανάλωση ὑλικῶν πραγμάτων. Αὐτή ἡ ζωή καταλήγει στή φθορά καί τό θάνατο. Μόνο ὅταν γεύεται ὁ ἄνθρωπος ζωή ἀπό τήν Αἰτία τῆς ὑπάρξεώς του, τότε ἔχει ζωή. Ὁ Θεός, ἡ Αὐτοζωή, εἶναι χορηγός τῆς ζωῆς. Ἡ ὕπαρξη τῆς Ἐκκλησίας ἀποβλέπειστή ζωή, που εἶναι τελικά ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τό Θεό. Ἡ μετοχή στή ζωή τοῦ Θεοῦ γίνεται πραγματικότητα μέσα ἀπό τό Εὐχαριστιακό Μυστήριο.


Τά ἀναρίθμητα πλήθη τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ ἀδιάψευστος μάρτυρας αὐτοῦ τοῦ γεγονότος. Ἡ ἁγία Φωτεινή, πού σήμερα γιορτάζουμε, γιά πολλά χρόνια νόμιζε πώς ζοῦσε, καί μάλιστα ὅταν γευόταν τή χαρά τῆς ζωῆς μέσα ἀπό τίς σαρκικές ἀπολαύσεις. Ὅταν γνώρισε τό Χριστό διαπιστώνει τήν ἀδιέξοδη ζωή της καί παίρνει τήν ἀπόφαση τῆς ριζικῆς ἀλλαγῆς τῆς ζωῆς της.


Ἐμεῖς, δυστυχῶς, σήμερα τήν Ἐκκλησία, τό Σῶμα τοῦ Ζῶντος Χριστοῦ, τήν ἐκλαμβάνουμε σάν ἕνα χῶρο, μόνο γιά ἱκανοποίηση θρησκευτικῶν ἀναγκῶν καί ὄχι σάν τρόπο ζωῆς. Ἡ ζωή πού μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ, καί οἱ ρυθμοί ἐκπληρώσεως τῶν βιοτικῶν μας μελημάτων, ἔχουν κάνει ἀνέφικτο ἀκόμη καί τό ἄγγιγμα αὐτοῦ πού εἶναι καί ἐκπροσωπεῖ ἡ Ἐκκλησία.


Ἡ Ἐκκλησία δέν καταργεῖ τή βιολογικότητά μας, ἀντίθετα τήν ἐξαγιάζει μέσα ἀπ’ ὅλες τίς ἐργασίες πού κάνουμε. Ὅμως ὁ ἄνθρωπος κινούμενος μέσα στή μονομέρεια θεωρήσεως τῶν πάντων, ἐπιδιώκει νά ζεῖ ἐγωκεντρικά, «ὁ θάνατός σου ἡ ζωή μου» εἶναι ὁ τρόπος ζωῆς του. Ὅμως ὁ Χριστός δέν ἦλθε στόν κόσμο γιά μένουμε στήν ἀποτελματοποίηση πού προκαλεῖ τό ἐγώ. Εἰδεμή ποιό νόημα ἔχει ἡ ἐνανθρώπισή του; Ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο γιά νά μᾶς ἑνώσει στό Σῶμά Του, γιά νά μεταμορφώσει σύνολη τήν ὕπαρξή μας. Γιά νά μπορέσουμε τελικά νά ἀναγνωρίσουμε καί τοῦ «σύ», τόν ἄλλο.

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,


Ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι μόνο θεωρία πληρότητος, εἶναι πάνω ἀπ’ ὅλα καί Ὀρθοπραξία, τρόπος ζωῆς. Αὐτός ὁ τρόπος ζωῆς βγάζει ἀπό τό ὑπαρξικό ἀδιέξοδο. Καί μπορεῖ κανείς νά τόν δεῖ βιούμενο μέσα στά Κοινόβια τῶν Μονῶν μας. Ἐκεῖ οἱ χρεῖες τῶν μοναχῶν δέν λειτουργοῦν τό ἀτομικό θέλημα, ἀλλά τό κοινό. Ὅλα γίνονται διακονίες ἀφοῦ στοχεύουν στό «σύ» τοῦ ἀδελφοῦ, τελικά στήν πληρότητα ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κοινοβίου. Τό «ἐγώ» παραβλέπεται γιά χάρη τοῦ «σύ». Πράγματι ὅταν μιά καρδιά παραδοθεῖ στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε δέν ἐπιζητεῖ τίποτε γιά τήν ἴδια παρά μόνο τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πού σέ τελευταία ἀνάλυση εἶναι ἡ διακονία τοῦ ἀδελφοῦ.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Μάιο τοῦ 2008 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :