Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων
(Πράξ. 6, 1- 7)
Εἶναι πολύ σημαντικό πρᾶγμα ἡ προσέγγιση καί φυσικά ἡ μελέτη ἀπό μέρους μας τῶν πρώτων βημάτων τοῦ θαύματος πού λέγεται Ἐκκλησία. Παρά τό ἀφιλόξενο πού ὁ κόσμος πρόσφερε, εἴδαμε καί στό προηγούμενο πόσο σημαντική ἦταν ἡ ἀπήχηση πού δημιουργοῦσε τό Εὐαγγέλιο στόν κόσμο καί μέ πόση ἐμπιστοσύνη προσέβλεπε ὁ ἁπλός κόσμος πρός τό ἐκκλησιαστικό γεγονός. Βέβαια πάντοτε ἡ αὔξηση τῶν μελῶν σ’ ὁποιοδήποτε χῶρο της δημιουργοῦνται ἀναπόφευκτα καί προβλήματα πού χρειάζονται λεπτούς χειρισμούς γιά τή ρύθμισή τους. Τά προβλήματα τά δημιουργεῖ ὁ ἀνθρώπινος παράγοντας.
Ὅπως γνωρίζουμε ὁ Χριστός, μαζί μέ τόν κύκλο τῶν δώδεκα μαθητῶν του, ζοῦσε μιά ζωή κοινή. Ἀλλά καί μετά τήν Πεντηκοστή δέν ἄλλαξε ὁ τρόπος ζωῆς τῶν Δώδεκα. Στό ἴδιο ρυθμό κινήθηκαν καί οἱ πρῶτες χριστιανικές κοινότητες. Ὀλιγάριθμες τήν ἀρχή εἶχαν εὐελιξία, καί μποροῦσαν νά μένουν μέ πιστότητα στό ρυθμό αὐτό τῆς κοινῆς ζωῆς. Οἱ Ἀπόστολοι κατάφερναν καί εἶχαν στά χέρια τους τόν ἔλεγχο τῆς κοινότητος τῶν πιστῶν. Ὅμως ὁ πολλαπλασιασμός τῶν χριστιανῶν, ἡ ἰδιοπροσωπία τοῦ κάθε μέλους της ἔφερνε καί προβλήματα πού ἔχρηζαν ἄμεσης ἀντιμετωπίσεως γιά τή ρύθμησή τους. Καί πρῶτο μέλημα τῶν Ἀποστόλων ἦταν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Τά κοινά δεῖπνα δημιουργοῦσαν ὄμορφη μέν ἀτμόσφαιρα, ἔφερναν δέ ζητήματα πού κάθε στιγμή ἔπρεπε νά ἐπιλύονται. Ἕνα τέτοιο ζήτημα, ἀσφαλῶς σημαντικό, προέκυψε ἀπό τή μεμψιμοιρία μιᾶς ὁμάδος χριστιανῶν, πού προέρχονταν ἀπό τούς ἑλληνοφώνους Ἑβραίους, πώς τάχα δέν τούς πρόσεχαν στά κοινά δεῖπνα, «πληθυνόντων τῶν μαθητῶν ἐγένετο γογγυσμός τῶν Ἑλληνιστῶν…ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ» (Πράξ. 6, 1). Οἱ Ἀπόστολοι φυσικά δέν ἀφήνουν τό θέμα στήν τύχη του.
Διαπιστώνουν ὅμως, ὅτι τούς ἦταν δύσκολο νά διακονήσουν ὅλο τό πνευματικο-υλικό φάσμα τῆς ζωῆς τῶν χριστιανῶν. Συγκαλοῦν τήν Ἐκκλησία σέ σύναξη καί ἐκεῖ ἀφοῦ ἐξηγοῦν τό πρόβλημα τό θέτουν μπροστά τους γιά ἐπίλυση. Τούς γνωστοποιοῦν, ὅτι πρωταρχικό τους μέλημα εἶναι ἡ διακονία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, καί ὄχι ἡ διακονία τῶν τραπεζῶν γι’ αὐτό κάνουν ἐπιμερισμό τῶν φροντίδων τῆς κοινότητος. Προτείνεται ἡ ἐκλογή κάποιων προσώπων, χωρίς ὅμως οἱ ἴδιοι νά προβοῦν σέ ὑπόδειξή τους καί τά ὁποῖα θά ἀναλάμβαναν σέ καθημερινή βάση τή διαχείριση τῶν πολλαπλῶν φροντίδων.
«Ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτά, πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καί σοφίας, οὕς καταστήσομεν ἐπί τῆς χρείας ταύτης» (Πράξ. 6, 3). Οἱ «ἑπτά» δέν εἶναι πρόσωπα πού ἐπιβλήθηκαν, ἀλλά ἐπιλέκτηκαν ἀπό τούς ἴδιους ἐκείνους, πού θά δεχόταν τίς ὑπηρεσίες τους. Γιατί πώς θά μποροῦσε κάποιος πού ἐπιβάλλεται γιά διαφόρους λόγους νά ὑπηρετήσει τό πλῆθος τῶν χριστιανῶν, ὅταν εἶναι πρόσωπο ἀκατάλληλο ἤ διαβλητό;
Ἡ ἐκλογή τῶν ἑπτά διακόνων στάθηκε καθοριστικό γεγονός στήν πρώτη Ἐκκλησία. Καί αὐτό γιατί δέν ἔγινε κάποιος διορισμός τους, ἀλλά ἐκλογή. Ἡ ἐκλογή αὐτή θά δεχθεῖ ὅμως τόν ἐξαγιασμό της. Οἱ διάκονοι χειροτονήθηκαν. Οἱ Ἀπόστολοι δηλαδή, τοποθέτησαν ὕστερα ἀπό προσευχή τῆς Ἐκκλησίας τά χέριά τους πάνω στά κεφάλια τους μεταδίνοντάς τους τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ τρόπος αὐτός ἀνάδειξε στό νεότευκτο ἐκκλησιαστικό Σῶμα τούς Διακόνους. «Ἑπτά» τούς ὀνομάζει ὁ ἱερός συγγραφέας τῶν Πράξεων. Πέρα ἀπό συμβολισμούς οἱ διάκονοι τῶν πρώτων αὐτῶν ἡμερῶν εἶχε μεγάλη ἀπήχηση στή στερέωση τῆς Ἐκκλησίας. Τή διακονία τους δέν ἐξαντλοῦσαν στή παρασκευή φαγητῶν καί διανομῆς στά τραπέζια ἤ μόνο μέ ἐξυπηρέτηση ἄλλων βιοτικῶν ἀναγκῶν τῶν πιστῶν. Τό ψωμί καί ἡ κάθε φροντίδα δέν ἀποτελοῦσε μιά ρουτίνα καί διεκπεραίωση ἑνός καθορισμένου προγράμματος, πού σταματοῦσε μόλις περνοῦσαν κάποιες ὧρες, ἀλλά ἡ ἀνύστακτη φροντίδα γιά τήν διακονία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Πολλές φορές ἀναλαμβάνουν καί πνευματικές ἀποστο-λές. Ὁ πιό σημαντικός ἀπ’ ὅλους ἦταν ὁ Στέφανος.
Ἡ πράξη αὐτή τῆς ἐπιλογῆς συνεργατῶν γιά τή διακονία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος ἀποτέλεσε τήν ἀπαρχή τῆς «διακονίας» στό ἐκκλησιαστικό σῶμα, γιά τίς ἑπόμενες γενιές, γιά ὅλη τήν διάρκεια τῆς πορείας της μέσα στό χρόνο. Καί μᾶς εἶναι γνωστό, πώς ὁ ἄνθρωπος σάν πνευματικο-υλική ὀντότητα ἔχει καί πνευματικές, ἀλλά καί ὑλικές ἀνάγκες. Ὅλη ἡ δημιουργία τοῦ ἔχει δοθεῖ ἀπό τό Δημιουργό γιά θεραπεία τῶν σωματικῶν του ἀναγκῶν, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία τοῦ ἔχει δωρηθεῖ πάλι ἀπό τόν Θεό γιά τόν πνευματικό του καταρτισμό στήν πορεία του γιά τήν αἰωνιότητα.
Ἡ Ἐκκλησία πέρα ἀπό τό πνευματικό της ἔργο ἔχει νά παρουσιάσει καί ἕνα τεράστιο κοινωνικό ἔργο. Ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔδειξαν μεγάλη εὐαισθησία στά πολλά καθημερινά προβλήματα τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι χαρακτηριστική ἡ πεερίπτωση τοῦ Μεγάλου Βασιλείου μέ τή Βασιλειάδα, τό κοινωνικό ἔργο τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ἀλλά καί σήμερα σέ κάθε σημεῖο τῆς γῆς ὅπου ὑπάρχει καί ἐνεργεῖ ἡ Ἐκκλησία λειτουργεῖ καί ἡ κοινωνική της προσφορά. Στήν πατρίδα μας ὅλες οἱ κατά τόπους Ἱερές Μητροπόλεις ἔχουν νά δείξουν ἕνα πολύ σημαντικό ἔργο προσφορᾶς πρός τούς ἐμπερίστατους ἀδελφούς κι ἄς μή τό προβάλλουν τά ΜΜΕ. Ἔργο πού εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς οἰκονομικῆς στηρίξεως, τῆς «λογίας» τῶν χριστιανῶν.
Βλέπουμε λοιπόν, πώς ἡ πράξη αὐτή τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων δέν ἔγινε μόνο στή συγκεκριμένη περίπτωση. Εἶχε συνέχεια. Φθάνει μέχρι σήμερα. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ζωντανός ὀργανισμός καί οἱ ἀνάγκες κάθε ἐποχῆς πολλές καί ποικίλες.
Ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Ἡ Ἐκκλησία, πέρα ἀπό τούς διαδόχους τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, πού εἶναι οἱ Ἐπίσκοποι ὑπῆρξε ἀναπόφευκτη ἡ παρουσία συνεργατῶν. Οἱ ἄμεσοι συνεργάτες τῶν Ἀποστόλων καί στή συνέχεια τῶν Ἐπισκόπων εἶναι οἱ Πρεσβύτεροι καί οἱ Διάκονοι, ἀλλά καί πολλά ἄλλα πρόσωπα, πού μέ ἔνθεο ζῆλο προσφέρουν τίς ὑπηρεσίες τους στό Σῶμα τοῦ «Ζῶντος Χριστοῦ».
Ἄς προσευχόμαστε ὅλοι γιά ὅλους τούς διακονοῦντες τήν Ἁγία μας Ἐκκλησία.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Μάιο τοῦ 2008 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
