Αρχική σελίδα Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς 2008Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ

Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ (Πράξ. 9,32-42): ὁ Αἰνέας καὶ ἡ Ταβιθά· τὸ θαῦμα ὡς σημεῖο ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν πίστη καὶ ὄχι ἀπάντηση σὲ πρόκληση.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
381 αναγνώσεις

Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ

(Πράξ. 9, 32-42)

Ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος κατακλείοντας τό κείμενο τοῦ Εὐαγγελίου του σημειώνει πώς οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ μετά τήν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ καί τήν Πεντηκοστή, δέν ἔμειναν ἀνενεργοί, μένοντας στόν κόσμο τῶν ἀναμνήσεών τους. Βγῆκαν στόν κόσμο καί ἔδιναν σ’ ὅλους μέ κάθε κόστος τή μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστό.


Ἡ ἱστορία τοῦ Χριστοῦ δέν μποροῦσε φυσικά νά σταματήσει μέ τήν ἔξοδο του ἀπό τό σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου καί νά ξεχασθεῖ. Οἱ μαθητές εἶχαν ζήσει μέ ἔνταση τή ζωή τοῦ Χριστοῦ, ἰδιαίτερα τῶν τελευταίων ἡμερῶν «τῆς ἐπί γῆς παρουσίας του». Ἄλλωστε ὁ Ἴδιος τούς εἶχε ζητήσει νά γίνουν κήρυκες τῶν ὅσων εἶδαν καί ἄκουσαν «καί ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε Ἱερουσαλήμ καί ἐν πάσῃ τῇ Ἰουδαία καί Σαμαρείᾳ καί ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πράξ. 1, 8). Ἡ παραγγελία ἔγινε πράξη. Οἱ μαθητές πού ὕστερα ἀπ’ ὅλα αὐτά ἔγιναν Ἀπόστολοι «καί ἐξελθόντες ἐκήρυξαν πανταχοῦ, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος καί τόν λόγον βεβαιοῦντος διά τῶν ἐπακολουθούντων σημείων» (Μάρκ. 16, 20). Στό ἐγχείρημα αὐτό πού μέ καθαρά ἀνθρώπινα κριτήρια ἔμοιζε μέ παραλογισμό, ὁ Κύριος συνεργοῦσε καί βεβαίωνε τήν ἀλήθειά του. Ἕνα πλῆθος θαυμαστῶν γεγονότων συνέβαινε κάθε στιγμή. Εἴδαμε στό σχολιασμό τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς τῆς Κυριακῆς τοῦ Θωμᾶ, ὅτι καί ἡ σκιά τοῦ Πέτρου θαυματουργοῦσε. Πάλι σήμερα δυό θαυμαστά γεγονότα περιγράφονται στό σημερινό ἀνάγνωσμα. Ἕνας παραλυτικός, ὁ Αἰνέας, στή περιοχή τῆς Λύδδας ἀφήνει τό κρεβάτι τῆς ἀρρώστειας μετά τό θαῦμα τῆς θεραπείας τους, καί ἡ ἀνάσταση τῆς Ταβιθᾶς στήν Ἰόππη.


Τό «θαῦμα» εἶναι μιά πραγματικότητα πού ἀναιρεῖ τούς φυσικούς νόμους. Μέσα στήν Ἐκκλησία λειτουργεῖ ὡς «σημεῖο», δηλαδή σημάδι τῆς θείας ἐνεργείας. Μέσα ἀπό τό σημεῖο βοηθεῖται ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία μας νά δεχθεῖ καί νά λάβει πείρα τῆς πίστεως. Τό θαῦμα εἶναι ἡ σχισμή καί ἡ θυρίδα μέσα ἀπό τά ὁποῖα ψαύεται ἡ θεία μεγαλωσύνη.
Στά Εὐαγγέλια διαπιστώνουμε, ὅτι ὁ Κύριος δέν θαυματουργεῖ γιά νά ἐντυπωσιάσει τά πλήθη. Πολλές φορές στόν ἄνθρωπο πού δέχθηκε τό θαῦμα τοῦ ἔλεγε, «ὅρα μηδενί εἴπῃς» (Ματθ. 8, 4), «καί διεστείλλατο αὐτοῖς ἵνα μηδενί εἴπωσιν» (Μάρκ. 7, 36). Καί αὐτό γιατί τό θαῦμα ἐρχόταν ὡς τό ἀποτέλεσμα τῆς πίστεως στό Θεό. Οὐδέποτε ὁ Κύριός μας τέλεσε θαῦμα, ὅταν προκλήθηκε σάν «κοινός θαυματοποιός» γιά ἐπίδειξη καί κατάπληξη.


Οἱ Ἀπόστολοι συνεχιστές τοῦ ἔργου τῆς σωτηρίας κηρύσσουν τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Ἐκτός ὅμως ἀπό τήν ἐξαγγελία τοῦ λόγου Θεοῦ, ὁσάκις χρειάστηκε μέ τή δύναμη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τέλεσαν καί θαύματα «διά τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καί τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά» (Πράξ. 5, 12). Οἱ νέοι πιστοί ἦταν ὄχι μόνο ἀκροατές τοῦ κηρύγματος τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά καί θεατές πολλῶν θαυμαστῶν γεγονότων. Ἡ πίστη τους στηρίζονταν περισσότερο. Ἀκόμη πολλές φορές ζοῦσαν τήν πρόκληση τοῦ περίγυρου τους, ζοῦσαν ἀνάμεσα σέ Ἰουδαίους καί εἰδωλολάτρες. Οἱ περισσότεροι ἀπ’ αὐτός δέν ἤθελαν νά ἀκούσουν γιά Ἰησοῦ καί γιά τήν Ἀνάστασή Του. Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ καί κατ’ ἐπέκταση τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως ἦταν «Ἰουδαίοις μέν σκάνδαλον, Ἕλλησι δέ μωρία» (Α’ Κορ. 1, 24).


Ἔπρεπε κατά συνέπεια νά βεβαιώνεται ὁ λόγος τῶν Ἀποστόλων μέ «σημεῖα». Τά θαύματα πού ἐπιτελοῦσαν τότε οἱ Ἀπόστολοι, ἀλλά καί στή συνέχεια ἡ μεσιτεία τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων δέν γίνονται γιά «ἐκπειρασμόν» τοῦ Θεοῦ. Τό θαῦμα ἔρχεται σάν συνέπεια πίστεως, ποτέ ἀπό πρόκληση. Εἶναι γνωστοί οἱ πειρασμοί τοῦ Χριστοῦ. Ὁ διάβολος ζήτησε ἀπό τό Χριστό νά θαυματουργήσει, κάνοντας τήν πέτρα ψωμί, νά γκρεμιστεῖ ἀπό τό πτερύγιο τοῦ Ναοῦ, ὁ Χριστός δέν τοῦ κάνει τή χάρη, τοῦ λέει, «οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τόν Θεόν σου» (Ματθ. 4, 7), δέν θά προκαλέσεις τό Θεό ἐπιδιώκοντας θαυματουργικές ἐνέργειες.
Πολλές φορές βρισκόμαστε στήν ἀνάγκη, εἰδικά ὅταν μᾶς σκεπάζει ὁ πειρασμός τῆς ἀρρώστειας νά ζητοῦμε τό θαῦμα ἤ ὅταν ἡ ἀναιμική ἡ πίστη μας νομίζει, πώς ἄν δεῖ κάποιο θαῦμα θά πιστέψει ἤ ἐπειδή ἔχουμε τήν ἰδιότητα τοῦ χριστιανοῦ, πρέπει νά μᾶς κάνει τό θαῦμα ὁ Θεός, λές καί βρισκόμαστε σέ συναλλαγή μαζί του. Τέτοια θαύματα δέν γίνονται. Ὁ Θεός δέν ἐκπειράζεται. Προηγεῖται ἡ πίστη καί ἀκολουθεῖ τό θαῦμα. Ἡ περίπτωση τῆς Χαναναίας τό δείχνει μέ τρόπο μοναδικό «ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γεννηθήτω σοι ὡς θέλεις» (Ματθ. 15, 28).


Καί σήμερα γίνονται πολλά θαύματα, πού δέν φθάνουν μέχρι τ’ αὐτιά μας. Στήν προσωπική μας ζωή ἔχουμε δεῖ πολλά θαυμαστά, πού ὅμως δέν θέλουμε νά τά ἐννοήσουμε σάν θαύματα, ἀλλά τά θεωροῦμε συμπτώσεις ἤ μόλις περάσει ὁ ἐντυπωσιασμός μας, ἀπό ἕνα θαῦμα ἀδρανοποιοῦμε τήν πίστη μας. Ποτέ δέν σταμάτησε ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ νά ἐνεργεῖ θαυμαστές πράξεις; Χρειάζεται ὅμως ἀπό μέρους μας ἡ καλή προαίρεση γιά νά προσεγγίσουμε ὅλα αὐτά τά θαυμαστά. Μήπως καί τότε πού θαυματουργοῦσε ὁ Χριστός καί οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι πίστεψαν ὅλοι; Θυμηθεῖτε, ὅτι καί τήν ὥρα τῆς σταυρώσεως κάποιοι ζήτησαν σημάδι ἀπό τόν Σταυρωμένο Κύριο μας γιά νά πιστέψουν. Ὁ πειρασμός καί ἡ λογική στό ἀποκορύφωμά τους.
Θαύματα πολλά γίνονται μπροστά μας, δυστυχῶς ὅμως σχεδόν ὅλοι μας στά θαυμαστά καί ἐξαίσια τοῦ Θεοῦ ἀντιτάσσουμε τή λογική, καί ζητοῦμε καί θέλουμε λογικές, ἁπτές, ἐξηγήσεις καί ὕστερα νά πιστέψουμε.

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,


Καί βρισκόμαστε πολλές φορές στή θέση τῶν Φαρισαίων, πού προκαλώντας τό Χριστό τοῦ ζήτησαν δῆθεν ἐξαιρετικό σημάδι γιά νά πιστέψουν, «θέλομεν σημεῖον ἀπό σοῦ ἰδεῖν». Ἐκεῖνος στήν πρόκληση ἀπαντᾶ «γενεά πονηρά καί μοιχαλίς σημεῖον ἐπιζητεῖ, καί σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰ μή τό σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου» (Ματθ. 16, 4) παραπέμποντάς τους στό θαῦμα τῆς τριημέρου ταφῆς καί Ἀναστάσεώς Του.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Μάιο τοῦ 2008 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :