Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ (Πράξ. 5,12-20): τὰ «σημεῖα» τῶν Ἀποστόλων, ἡ σκιὰ τοῦ Πέτρου καὶ ἡ Ἐκκλησία ὡς θαῦμα τῆς Προνοίας ποὺ αὐξάνεται πέρα ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινο ὑπολογισμό.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
382 αναγνώσεις

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

(Πράξ. 5, 12-20)

    Τό βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, πού διαβάζεται στήν Ἐκκλησία στήν περίοδο πού διαρκεῖ τό Πεντηκοστάριο, μᾶς δίνει τήν εὐκαιρία νά πλησιάσουμε τούς πρώτους βηματισμούς τῆς πορείας τῆς Ἐκκλησίας μας. Πορεία, πού μόνο θαυμασμό προκαλεῖ, καί πού δείχνει ὅτι ἀπό τήν πρώτη κιόλας στιγμή τῆς ἀναδείξεώς της μέσα στόν κόσμο ἦταν «Χαριτωμένη» ἀπό τίς δωρεές τοῦ Παρακλήτου. 

    Σήμερα Κυριακή τοῦ Ἀντιπάσχα, τό ἀπόσπασμα τοῦ Ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος δείχνει πώς ἐξελισσόταν ἡ πορεία της. Ὁ ἱερός συγγραφέας τό ἐπισημαίνει σημειώνοντας: «προσετίθεντο πιστεύοντες τῷ Κυρίῳ πλήθη ἀνδρῶν τε καί γυναικῶν». 

    Ἡ Ἐκκλησία ἀπό τή στιγμή εἶχε δεχθεῖ ἀπό τό κέντρο τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ τήν περιφρόνιση, ἀλλά καί τήν καταδίωξη προκειμένουν νά πάψει νά ἐνοχλεῖ τό κατεστημένο, ὅμως ἀντί νά μπαίνει στό περιθώριο καί νά ἐξαφανίζεται, προχωροῦσε πέρα ἀπό κάθε ἀνθρώπινο ὑπολογισμό καί προγραμματισμό, πλῆθος ἀνθρώπων ἐντάσσεται, διερεύνοντας τό μέγεθός της. Ἄνθρωποι πού μόλις διαπιστώνουν, τό νέο πού εὐαγγελίζεται ὁ λόγος τῶν Ἀποστόλων, βαπτίζονται καί πιστεύουν στό Χριστό, «ὁ δέ Κύριος προσετίθει τούς σωζομένους καθ’ ἡμέραν τῇ ἐκκλησίᾳ»  (Πράξ. 2, 47).

    Τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς οἱ πρῶτοι πού πίστεψαν στό κήρυγμα τοῦ Πέτρου ἦταν τρεῖς χιλιάδες,  μετά ἀπό λίγο ὁ ἀριθμός τῶν ἀνδρῶν ἔφθανε τίς πέντε χιλιάδες, «πολλοί δέ τῶν ἀκουσάντων ἐπίστευσαν καί ἐγεννήθη ὁ ἀριθμός τῶν ἀνδρῶν ὡσεί πέντε χιλιάδες» (Πράξ. 4, 4). 

    Ὁ ἐντυπωσιασμός τοῦ κόσμου ἀπό τόν τρόπο ζωῆς τῶν χριστιανῶν, ὁ λόγος τοῦ κηρύγματος τῶν Ἀποστόλων, τά σημεῖα πού τελοῦνται ἀπό τή δυναμική τῆς πίστεώς τους δημιουργοῦν ἕνα θετικό κλίμα. Πάνω ἀπ’ ὅλα αὐτά βρισκόταν βέβαια ἡ Χάρη τοῦ Παρακλήτου. Ἡ ζωηφόρος ἐνέργειά του αὐξάνει τό ἔργο πού οἱ ἁπλοϊκοί ἄνθρωποι τῆς Γαλιλαίας μέ τόλμη ἐπιχειροῦν. Τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας κατευθύνεται ἀπό τόν Θεό. Κανένα ἀνθρώπινο ἔργο, ὅσο καλά κι ἄν εἶναι σχεδιασμένο, ὅσες οἰκονομικές ἐπενδύσεις κι ἄν γίνουν, ὅσοι μέτοχοι κι ἄν τό στηρίξουν δέν μποροῦσε ἔχει μεγάλη διάρκεια ἐν χρόνῳ. Δέστε, πόσες ἰσχυρές αὐτοκρατορίες, δυναστεῖες, φιλοσοφίες μπόρεσαν νά ἔχουν τή διάρκεια τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ πορεία της εἶναι μιά ὑπερχρονική πραγματικότητα. Τό θαῦμα «Ἐκκλησία» δείχνει τόν δάκτυλο τῆς Προνοίας τοῦ Θεοῦ.

    Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ παροῦσα στό χρόνο μένει καί ἐνεργεῖ δι’ αὐτῆς ὁ Παράκλητος, καί ὄχι μόνο μένει ἀλλά καί κρατεῖ διαρκῶς παρόντα τόν Ἰησοῦ Χριστό καί ἔτσι ἐνεργεῖται ἡ ὑπόσχεση του, «μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας» (Ματθ. 28, 20). Ἡ ὑπόσχεση αὐτή τόν φέρνει κοντά μας καί ὁ Ἴδιος γίνεται ἕνα διαρκές παρόν στόν κόσμο χωρίς τοπικούς καί χρονικούς περιορισμούς. 

    Ὁ Χριστός, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, βασιλεύει μέσα στήν Ἐκκλησία ἀλλά καί στίς ἀνθρώπινες καρδιές. Αὐτή ἡ παρουσία μεταβάλλει τά πάντα σέ μιά καινούργια κτίση, ἐνῶ τά «σημεῖα» πού ἐνεργοῦνται εἶναι ἀπόρροια αὐτῆς τῆς ἐνεργείας, ἀλλά καί ἐπιβεβαίωση τῶν θείων ὑποσχέσεων: «σημεῖα δέ τοῖς πιστεύσασι ταῦτα παρακολουθήσει· ἐν τῷ ὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσι· γλώσσαις λαλήλουσι καιναῖς· ὄφεις ἀροῦσι· κἄν θανάσιμόν τι πίωσιν, οὐ μή αὐτούς βλάψει· ἐπί ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι καί καλῶς ἕξουσιν» (Μάρκ, 16, 17-18).  Ὅλα αὐτά τά γνωρίζουν πρῶτοι οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι, οἱ ὁποῖοι μέ πολύ φυσικό τρόπο δίνουν τή σωστή διάστασή τους. Ἔχουν βαθειά τήν πεποίθηση ποιός εἶναι αὐτός πού τά ἐνεργεῖ μέσω αὐτῶν. Ὁ Πέτρος στίς πρῶτες ἡμέρες μετά τήν Πεντηκοστή κι ἐνῶ βρισκόταν στά σκαλοπάτια τοῦ Ναοῦ, τόν πλησιάζει κάποιος ἀνάπηρος καί τοῦ ζητάει ἐλεημοσύνη. Ἀκοῦστε πῶς ἀπαντᾶ ὁ Ἀπόστολος: «ἀργύριον καί χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι· ὅ δε ἔχω τοῦτό σοι δίδωμι· ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου ἔγειρε καί περιπάτει» (Πράξ. 2, 6). Ὁ θησαυρός «Χριστός» ἦταν ἡ πιό μεγάλη παρακαταθήκη στά χέρια τῶν Ἀποστόλων καί τῆς Ἐκκλησίας. 

    Μέ τόν Χριστό νά μεταβάλλει τήν ἀδυναμία σέ δύναμη, τή φτώχεια σέ πλοῦτο, τόν πόνο σέ χαρά, προχωροῦσαν στή μαθητεία τοῦ κόσμου. 

    Ὅλα αὐτά δείχνουν καθαρά τή δύναμη τοῦ Ἐσταυρωμένου καί Ἀναστάντος, πού καί μετά τήν Ἀνάληψή Του ἐνεργεῖ μέσα στήν Ἐκκλησία, καί μόνο τό ὄνομά τοῦ Χριστοῦ προσφέρει μιά καινούργια δυναμική στή νεοσύστατη Ἐκκλησία Του. Καί μόνο ἡ παρουσία τῶν Ἀποστόλων. Εἶναι δέ ἐκπληκτικό τό γεγονός ὅτι ἀκόμη καί ἡ σκιά τοῦ Πέτρου «ἵνα ἐρχομένου τοῦ Πέτρου, κἄν ἡ σκιά ἐπισκιάσῃ (τῶν ἀσθενῶν) τινί αὐτῶν» (Πράξ. 5, 15), ἔφθανε καί μόνη ἡ σκιά τοῦ Πέτρου γιά νά θεραπευθοῦν ἄρρωστοι! Σχολιάζοντας αὐτό τό θαυμαστό γεγονός, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, σημειώνει μέ θαυμασμό: «Τοῦτο ἐπί Χριστοῦ οὐ γέγονεν» , δέν ἔγινε μέ τόν Χριστό. Καί φαίνεται καί μέ τήν πραγματικότητα αὐτή νά γινόταν ἐπαληθεύσιμος ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, ὅταν ἔλεγε στούς μαθητές του καί μέσῳ αὐτῶν στήν Ἐκκλησία, ὅτι «ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, τά ἔργα ἅ ποιῶ κἀκεῖνος ποιήσει, καί μείζονα τούτων ποιήσει» (Ἰωάν. 14, 12). Ὅλα αὐτά συντελοῦσαν στήν θεαματική αὔξηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. 

    Αὐτή ἡ πραγματικότητα δέν σταματᾶ ποτέ. Καί στούς καιρούς μας παρά τήν ἀντιφατικότητα πού ὑπάρχει, παρά τήν πολυποικιλία κινήσεων καί ὑποσχέσεων σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο, μόνο ἡ ἀπογοήτευση βρίσκεται σέ κάθε μας βῆμα, ἐνῶ τό δυσοίωνο μαυρίζει κάθε καρδιά. Καί ὅλα αὐτά γιατί πετάχτηκε ὁ Χριστός ἀπό τή ζωή καί μάλιστα ἀπό λαούς πού θέλουν νά φέρουν τήν χριστιανική προσωνυμία. Δέν θέλουν νά πλησιάζουν τόν ἐνοχλητικό Χριστό, γιατί τά ἔργα τους εἶναι πονηρά. Ἀποτέλεσμα, ἀδιέξοδα καί πλῆθος ἀπό προβλήματα. Ὅμως τό κλειδί τῶν λύσεων τό κρατεῖ ὁ Χριστός. 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

    Εἶναι κρίμα νά ἐκδαπανᾶται ὁ ἄνθρωπος σέ χιμαιρικές ἐπιδιώξεις, μέ νομιζόμενες ἐπιτυχίες πού στό τέλος καταλήγουν στήν ἀποτυχία. Κι ὅμως ὅλα θά ἦταν πιό ἁπλά μέσα ἀπό τίς προοπτικές πού ἔθεσε ὁ Χριστός. 


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Μάιο τοῦ 2008 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :