Αρχική σελίδα Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς 2009Κυριακὴ Α΄ τῶν Νηστειῶν — τῆς Ὀρθοδοξίας

Κυριακὴ Α΄ τῶν Νηστειῶν — τῆς Ὀρθοδοξίας

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας (Ἰωάν. 1,44-52): τὸ «ἔρχου καὶ ἴδε», ἡ ὁμοδοξία τῶν Πατέρων καὶ ἡ βιωματικὴ πίστη.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
349 αναγνώσεις

Κυριακὴ Α΄ τῶν Νηστειῶν — τῆς Ὀρθοδοξίας

Ἰωάν. 1, 44-52

 

Κάνει ἐντύπωση σ’ ὅλους ἡ ἁπλότητα μέ τήν ὁποία συνομιλεῖ ὁ Φίλιππος μέ τό Ναθαναήλ λέγοντάς του στή συνομιλία αὐτή, ὅπως διδάσκει τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, γιά τό εὕρημά του. Σάν φίλοι σχολίαζαν τήν ἐπικαιρότητα. Ἐκεῖ ἀναφέρθηκε καί τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Φίλιππος πιστεύει πώς εἶναι ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας. Ὁ Ναθαναήλ σκεπτικός καί μέ ἀπορίες, μέ πιό σημαντική αὐτή τοῦ τόπου καταγωγῆς τοῦ Μεσσία, προβάλλει τό εὐλογοφανές ἐρώτημα: «ἐκ Ναζαρέτ δύναταί τι ἀγαθόν εἶναι;». Ἀφοπλιστική ἡ ἀπορία. Ὁ Φίλιππος δέν μπορεῖ νά δώσει περισσότερες ἐξηγήσεις. Τό μόνο πού προτείνει στό Ναθαναήλ εἶναι νάρθει μαζί του καί νά δεῖ μόνος του. Νά πλησιάσει δηλαδή καί νά δεῖ νά ἀγγίξει. Ἡ ἀμεσότητα τῆς γνωριμίας θά τοῦ δώσει τήν ἀπάντηση στήν ἀπορία του. Νά λάβει προσωπική πείρα. Νά γευθεῖ αὐτό, πού εἶναι ὁ Ἰησοῦς.
«Ἔρχου καί ἴδε» τονίζει ἀνέκαθεν στόν ἄνθρωπο ἡ Ἐκκλησία, τό Σῶμα αὐτό τοῦ Ζῶντος Χριστοῦ, ὄχι σέ μιά γνωσιολογική προσέγγιση, ἀλλά σέ μιά ἐμπειρική βίωση τοῦ μεγάλου αὐτοῦ μυστηρίου τῆς φανερώσεως τοῦ Θεοῦ μέσα στίς περατές διαστάσεις τοῦ χωροχρόνου.


«Ἔρχου καί ἴδε»

Τή σημερινή Κυριακή, πού εἶναι ὁ πρῶτος Κυριακάτικος σταθμός τῆς μεγάλης αὐτῆς πνευματικῆς περιόδου, προβάλλεται καί τονίζεται μέ ἔμφαση τό ἐπίτευγμα τῆς «ὀρθοδοξίας» τῆς Ἐκκλησίας μας. Μιλοῦμε γιά τήν Ὀρθοδοξία καί ὅμως τίς πιό πολλές φορές ἀρκούμαστε μόνο σέ μιά ξερή παράθεση ὀνοματολογίας, ἀγνοώντας ὅμως τό βάθος τοῦ θησαυροῦ πού μᾶς δόθηκε γιά νά διαχειρισθοῦμε. Νομίζουμε πώς τό ὄνομα μόνο θά μᾶς δώσει ζωή. Ὅταν θάρθει τό βιολογικό μας τέλος ἀντί γιά ζωή θάμαστε νεκροί. Ἡ Ὀρθοδοξία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἕνα ἐπίτευγμα, πού μπόρεσε καί στάθηκε μέσα στό χρόνο γιά να ὀρθοτομεῖ τό λόγο τῆς ἀλήθειας αὐτῆς.
Ἡ ὀρθοδοξία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι τελικά ἡ ὁμοδοξία, ἡ συμφωνία, τῶν ἁγίων Πατέρων, ἡ consessus patrum στήν ἀλήθεια τῆς ἔνσαρκης παρουσίας τοῦ Θεοῦ καί τῆς δυναμικῆς πού μᾶς δίνει νά ὑπερβοῦμε τό θάνατο.
Εἶναι γνωστή ἡ ἀδυναμία πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος γιά νά καταλήξει σέ συμφωνία, καί μάλιστα πάνω σέ θρησκευτικά ζητήματα, πολύ δέ περισσότερο στά ἐκκλησιαστικά. Ὁ νοῦς, ἡ λογική μας τελικά εἶναι ἀνυπότακτη, ψάχνει, θέλει καί ἐπιδιώκει τή διερεύνηση παντός πράγματος καί θέματος. Καί στά μέν αἰσθητά εἶναι κάπως ἁπλούστερα, ἄν καί ἐδῶ διατυπώνονται πολλές ἀπόψεις· θεωρίες ὅπως τίς ὀνομάζουμε, τίς πιό πολλές φορές ἀλληλοσυγκρουόμενες. Ὅμως ὁ ἄνθρωπος σκοντάφτει εὔκολα στό ὄνομα Χριστός. Θέλει ὑπεραπλουστεύσεις. Τά ὑπεραίσθηση θέλει νά τά κάνει ὡς αἴσθηση. Τό ἀνερμήνευτο, τό θεϊκό, ἀπαιτεῖ νά τοῦ γίνει ἁπτό. Ὁ Χριστός δέν εἶναι μόνο ἄνθρωπος, εἶναι ὁ Θεάνθρωπος, ὁ χορηγός τῆς ζωῆς μας. Εἶναι πίστη.
Καί τίς μέν αἰσθητές πραγματικότητες, ὁ ἄνθρωπος, τίς ἐρευνᾶ μέσα ἀπό λογικές ἔννοιες. Τίς ὑπεραισθητές ὅμως στίς ὁποῖες δέν ὑπεισέρχεται, οὔτε ὁ λογισμός, οὔτε ὁ πειραματισμός ἤ τίς ἀπορρίπτει ἀσυζητητί ἤ τίς ἀποδέχεται μέσα ἀπό τή λειτουργία τῆς πίστεώς του.
Ἡ περί Θεοῦ Ἀποκάλυψη ἀπαιτεῖ τή λειτουργία ὁπωσδήποτε τήν ἐνεργοποίηση τῆς πίστεως. Ὁ Θεός τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι ὁ Θεός τῶν φιλοσόφων, εἶναι ὁ Θεός τῶν Πατέρων. Τή πίστη τῆς Ἐκκλησίας ἤ τή δέχεσαι καί τήν πιστεύεις ἤ προχωρεῖς στήν ἀπόρριψή της. Συμβιβασμοί καί ἀβαρίες σέ θέματα πίστεως δέν χωροῦν. Οἱ ὁποιεσδήποτε «συμβιβαστικές» ἑρμηνεῖές της, μέ γνώμονα τή λογική κατανόηση ὁδηγοῦν τελικά στή νόθευση, σ’ αὐτό πού ὀνομάζουμε αἵρεση.
Καί τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἀποτέλεσε ἕνα σκάνδαλο γιά τήν ἀνθρώπινη σκέψη. Εἶναι ὁ Θεός πού ἔγινε ἄνθρωπος. Μιά τέτοια ἕνωση μένει ἀκατανόητη γιά τή λογική καί ὁπωσδήποτε ἀπρόσιτη στή γνωστική μας δυνατότητα. Γι’ αὐτό καί ἡ ἀντίσταση τῆς σκέψης ἐκδηλώθηκε μέσα ἀπό τήν αἵρεση, ἡ ὁποία τελικά ἦταν ἡ προσπάθεια γιά νά βρεθεῖ μιά λογική κατανοήση τῆς θεανθρωπότητος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἡ Ὀρθοδοξία τῆς Ἐκκλησίας ὁριοθέτησε τήν ἀλήθεια τῆς ἐμπειρίας της γιά τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί μέσα ἀπό τή διδασκαλία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διασώζοντάς το ἀπό κάθε διανοητική καί τελικά ἐξωτερική διατύπωση πού ἐπιχειρήθηκε ἀπό τήν προσπάθεια λογικῆς κατανοήσεώς του, πού τή μετατρέπει τελικά σ’ ἕνα διανοητικό σχῆμα. Καί ὁ Χριστός μεταβάλλεται ἤ σ’ ἕνα ἠθικό ὑπόδειγμα τοῦ τέλειου ἀνθρώπου ἤ σέ μιά ἀφηρημένη ἰδέα ἄσαρκου Θεοῦ. Ἡ λογικότητα αὐτή ὅμως κάνει ἀνέφικτη τή σωτηρία. Ἡ λύτρωση μένει ἀκατόρθωτη ὑπόθεση. Ἡ Ἐκκλησία μέσα ἀπό τίς Οἰκουμενικές της Συνόδους ἀγωνίστηκε κατά τῶν λογικῶν σχημάτων τῶν αἱρέσεων. Ἡ ὅλη της προσπάθεια κινήθηκε γιά νά καταδείξει τή μοναδικότητα τῆς Θεανθρωπότητος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέσα ἀπό τήν ὁποία δίνεται ἡ δυνατότητα στήν ἀνθρώπινη μας φύση νά ἀποτελέσει γεγονός ζωῆς μέ τή θεία φύση. Καί ἄν αὐτό γίνεται τότε ἔχουμε τήν ὑπέρβαση τοῦ θανάτου, τή θεραπεία τῆς ἀρρωστημένης μας φύσεως.
Στήν Ὀρθοδοξία της ἀγωνίζεται ἡ Ἐκκλησία μας γιά νά σωθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπό τόν παραλογισμό τοῦ θανάτου μέσα ἀπό τήν κοινωνία του μέ τόν ζῶντα Χριστό καί ὄχι αὐτό τῶν πάσης λογίς παραποιήσεων πού τοῦ ἔδωσαν οἱ αἱρέσεις. Ἄθλημα καί ἀγώνας νά μπορέσει ἡ συμβατική γλώσσα τῆς καθημερινότητός μας νά δείξει τή δυναμική πού ἀποκάλυψε ἡ σάρκωση τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ἡ προσπάθεια τοῦ ζωγράφου γίνεται γλώσσα νά δείξει μέσα ἀπό τό χρωστήρα τήν ἀφθαρτοποίηση καί δόξα τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, καί μαζί τῆς δοξασμένης ἀνθρώπινης μας σάρκας μέσα ἀπό τήν ἕνωση μαζί Του, ὅπως αὐτός γίνεται μέ τόν ἐγκεντρισμό μας στή δόξα Του. Τό ἴδιο κάνει καί ὁ κτίστης μέ τόν πηλό καί τήν πέτρα, ὁ ὑμνογράφος μέ τό τραγούδι (ὕμνο) του, ὁ μελωδός μέ τή μελωδία του, καί ὅλα αὐτά ἑνωμένα σέ μιά συνισταμένη πού δείχνει πρός τή ζωή καί ἀφθαρσία πού φέρνει τήν ὑπέρβαση τοῦ θανάτου.


Ἀδελφοί,

Σήμερα Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, Κυριακή δική μας, προσκαλούμαστε, ὅλοι «ἔρχου καί ἴδε» νά κάνουμε μιά ἐπαναπροσέγγιση τῆς ἀλήθειας, πού ἐκφράζει ἡ ἔνσαρκη παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας. Ἡ ὑμνογραφική διατύπωση μᾶς προτρέπει νά ἔλθουμε ὅλοι, στήν εὐχαριστιακή Σύναξη, «διακρατοῦντες» τήν ἔνσωμον εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ὄχι ἐξωτερικά, τυπικά, ἀλλά οὐσιαστικά, βιωματικά, πάνω ἀπό κάθε ὑπέρβαση τῆς λογικῆς μας νά ὑψωνόμαστε στή δική Του ἀγάπη.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Μάρτιο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :