Αρχική σελίδα Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς 2009Κυριακὴ ΙΖ΄ Ματθαίου — τῆς Χαναναίας

Κυριακὴ ΙΖ΄ Ματθαίου — τῆς Χαναναίας

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ ΙΖ΄ Ματθαίου (Ματθ. 15,21-28): ἡ τόλμη τῆς Χαναναίας καὶ ἡ πίστη ὡς ἐμπιστοσύνη.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
340 αναγνώσεις

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Τῆς Χαναναίας)

(Ματθ. 15, 21- 28)

 Ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος πού διασώζει τό περιστατικό μέ τή Χαναναία, δέν καταγράφει πολλές λεπτομέρειες γύρω ἀπό τό πρόσωπο της. Στέκεται περισσότερο στό αἴτημά της καί στό διάλογο πού εἶχε μέ τό Χριστό.
Ὁ εὐαγγελιστής Μᾶρκος πού καταγράφει κι αὐτός τό θαῦμα σημειώνει, πώς ἡ γυναίκα αὐτή ἦταν «Ἑλληνίς, Συροφοίνισσα τῷ γένει» (7, 26). Ἄλλο γένος καί θρησκευτική ἀντίληψη. Καί δέν πρέπει εἶχε ἀκούσει ποτέ γιά τίς ἐπαγγελίες τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἤ ἄν εἶχε ἀκούσει κάτι τήν ἄφηνε ἐντελῶς ἀδιάφορη. Αὐτή εἶχε τό πρόβλημα τοῦ παιδιοῦ της.

ἡ τόλμη τῆς Χαναναίας.

 
Ἐν πάσει περιπτώσει ἐδῶ δέν θά κάνουμε ἀνάλυση τῶν θρησκευτικῶν της πεποιθήσεων, ἐκεῖνο πού μᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ τόλμη της νά πλησιάσει ἕνα ξένο, πού ἔκανε τήν ἐμφάνισή του στήν περιοχή της.
Ἡ τόλμη πού ἔρχεται μετά ἀπό κάθε ὁριακή κατάσταση, πού περιέρχεται ὁ ἄνθρωπος. Ἡ ἀρρώστεια τῆς θυγατέρας της τήν ὁπλίζει μ’ αὐτή καί χωρίς πολλές περιστροφές μόλις ἔμαθε γιά τήν παρουσία τοῦ Ἰησοῦ ἀποφασίζει τή προσέγγισή του. Ἴσως νά εἶχε φθάσει καί στ’ αὐτιά της ἡ πληροφορία γιά τά θαυμαστά πού ἐπιτελοῦσε, καί τρέχει. Τί κι ἄν ἦταν ξένος καί ἀλλοεθνής. Τί κι ἄν ἦταν ἄνδρας. Αὐτή τολμᾶ.
Μιά ψυχρολουσία ὅμως τήν περιμένει. Εἰσπράττει ἀρχικά τήν ἀδιαφορία του. Ὅμως αὐτή ἐπιμένει καί παραμένει κοντά του. Δέν θέλει νά χάσει τήν εὐκαιρία. Ἀλλά καί ὁ Χριστός κάτι θέλει νά ἀναδείξει μέσα ἀπ’ αὐτή τήν ἱστορία. Θέλει νά παρουσιάσει τῆς πίστεως τό κατόρθωμα. Τί κι ἄν τήν παρομοίασε μέ ἀποπαίδι του Θεοῦ, «οὐκ ἔστι καλόν λαβεῖν τόν ἄρτον τῶν τέκνων καί βαλεῖν τοῖς κυναρίοις». Δέν τήν ἐγγίζει ἡ ὑποτιμητική παρομοίωση μέ «κυνάριον». Ζητεῖ ἐπιτακτικά. Γιατί πίστεψε στόν Ἰησοῦ. Στό τέλος ἦρθε τό ποθούμενον. Ἡ τραγωδία της ἔλαβε τήν «κάθαρσιν».

Ἡ πίστη.

 
Ὁ Χριστός θαυμάζει γιά τήν πίστη τῆς Χαναναίας. Βέβαια ἐδῶ ἡ πίστη της δέν ἔχει νά κάνει μέ κάποιο θρησκευτικό ὑπόβαθρο. Ἡ γυναίκα εἶναι Συροφοίνισσα. Ἀσφαλῶς δέν ἤξερε τήν πίστη τῶν πατέρων τοῦ Ἰσραήλ, οὔτε γιά τό Νόμο καί τούς Προφῆτες. Πλησίασε μέ τήν ἀληθινή προοπτική πού λειτουργεῖ ἡ πίστη, δηλαδή μέ τήν ἐμπιστοσύνη. Αὐτή δημιουργεῖ στόν ἄνθρωπο καί τήν πεποίθηση, ὅτι ὁ Θεός εἶναι ὁ δυνάμενος «σώζειν».
Τό ἀτύχημα γιά ὅλους μας σχεδόν εἶναι, ὅτι εὔκολα μεταβάλλουμε διαθέσεις, καί ἤ ἀπορρίπτουμε ἤ τή μετατρέπουμε σέ μιά νοητική στάση- γνώση κοντά στίς ἄλλες μας γνώσεις. Καί ὁπωσδήποτε χρειαζόμαστε τήν πληροφορία-γνώση, γιά τόν ἀληθινό Θεό. Δέν ἀρκεῖ ὅμως, μᾶς εἶναι ἀπαραίτητη μιά θεολογική κατάρτηση γιά νά ἔχουμε ἕνα μονοπάτι στήν ἀναζήτησή του, χρειάζεται ὅμως ἡ συνάντηση του, πού μᾶς κάνει ἱκανούς νά τόν πιστέψουμε. Στό Θεό δέν πιστεύουμε ἐπειδή κάποιες θεωρητικές ἀρχές μᾶς τό ἐπιβάλλουν ἤ κάποιος θεσμός τό ἐπιτάσσει. Στό Θεό πιστεύει ὁ ἄνθρωπος, ἐπειδή ἡ προσωπική του ὕπαρξη γεννάει τήν ἐμπιστοσύνη πρός στήν πραγματικότητά του, πού εἶναι ἡ Αἰτιώδης Ἀρχή ὅλων τῶν ὑπαρκτῶν, «οὐ μακράν ἀπό ἑνός ἑκάστου ἡμῶν ὑπάρχοντα, ἐν αὐτῷ γάρ ζῶμεν καί ινούμεθα καί ἐσμέν» (Πράξ. 17, 27-28), καί πού ἐν Χριστῷ μᾶς ἀποκαλύπτεται καί ἡ Προσωπική της Ὑπόσταση, «ἐγώ καί ὁ Πατήρ ἕν ἐσμεν» (Ἰωάν. 10, 30).
Ἡ πίστη αὐτή ξεπηδάει ἀπό μόνη της. Ἡ φύση μας φαίνεται νά λειτουργεῖ ἔτσι, καί νά στρέφεται αὐτόματα πρός τό Θεό. Ὅμως καί τά ἔργα του, καί οἱ ἱστορικές του παρεμβολές μέσα στήν ἱστορία δημιουργοῦν τήν ἀναγκαιότητα νά ἐπιθυμεῖς σχέση μαζί του. Καί ὑπάρχουν βαθμίδες στήν πίστη- ἐμπιστοσύνη. Ξεκικάει ἀπό λιγότερη σέ περισσότερη πίστη. Καί αὐτή ἡ προοδευτικότητα πού ἔχει, εἶναι μιά ἀτελείωτη κίνηση. Ἔχει μιά δυναμική πορεία. Ἐξελίσσεται σέ μιά «ἀτέλεστη τελειότητα».
Κάπως ἔτσι λειτούργησε ἡ κίνηση τῆς Χαναναίας. Ἄκουσε μιά πληροφορία, πώς ὑπάρχει κάποιος, πού μπορεῖ νά δώσει λύτρωση στήν ἄρρωστη θυγατέρα της. Ἐμπιστεύεται τήν πληροφορία. Ἀναζητεῖ καί σπεύδει σέ συνάντηση. Ζητεῖ παρακλητικά τή θεραπεία. Τό αἴτημα δείχνει νά ἀπορρίπτεται. Αὐτή ἐπιμένει φορτικά. Εὐτελίζεται κι ὅμως ὑπομένει. Τέλος θαυμάζεται ἀπό τό Χριστό ἡ πίστη της, ἡ ἀταλάντευτη ἐμπιστοσύνη πού δείχνει στό πρόσωπό του.

Ἐμπιστοσύνη τῆς Χαναναίας.

 
Ἡ πίστη τῆς Χαναναίας ξεκίνησε μέσα ἀπό τήν ἀνάγκη νά λυθεῖ τό πρόβλημα τῆς ἄρρωστης θυγατέρας της. Ὅσα ἀνθρώπινα μέσα ὑπῆρχαν φαίνεται νά τά χρησιμοποίησε. Μάταια ὅμως. Τά ἀνθρώπινα μέσα ἔχουν τή σχετικότητα.
Πολλές φορές ὅλοι μας πιστεύουμε, πώς κρατοῦμε στά χέρια μας τή λύση τῶν προβλημάτων μας καί ζοῦμε μέ τήν ψευδαίσθηση πώς ὅλα μπορεῖ νά τά λύσει ὁ ἄνθρωπος μέ τίς δυνάμεις πού διαθέτει. Ἄν καί γνωρίζουμε τό περιορισμένο τῶν δυνατοτήτων μας, ἐπιμένουμε νά κλείνουμε τή δίοδο πρός τόν Θεό. Καί ἐνῶ ὁ Θεός πάντοτε ἔρχεται ἀρωγός τῶν προβλημάτων μας, ἐμεῖς πάψαμε νά τοῦ δείχνουμε ἐμπιστοσύνη. Κι ὅμως ἐφόσον ἡ ὑπαρκτική μας καταβολή εἶναι ὁ Θεός ἀποτελεῖ ἀδήριτη ἀναγκαιότητα ἡ ἐπανεύρεση τῆς χαμένης μας πιστότητος. Ὁ Θεός πάντα εἶναι πιστός.
Ἡ πίστη σ’ ὁποιοδήποτε στάδιο της ἀπαιτεῖ τήν ἐμπειρία τῆς σχέσεως, πού εἶναι ἕνας δρόμος ριζικά διαφορετικός ἀπό κάθε βεβαιότητα πού ἔρχεται μέσα ἀπό τή λογική, ἀπό τίς νοητικές βεβαιότητες. Γι’ αὐτό κι ὅταν ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ στήν ἀλήθειά της δέν μᾶς προτείνει νά μάθουμε κάποιες θεωρητικές θέσεις, μᾶς προσκαλεῖ σέ μιά προσωπική σχέση μέ τό Θεό. Καί μέσα ἀπό τή σχέση αὐτή μεταμορφώνεται ὁλόκληρη ἡ ζωή μας ἀπό ἀτομική ἐπιβίωση σέ γεγονός κοινωνίας.
 

Ἀδελφοί,

 
Ἡ Χαναναία χωρίς νά ἔχει κάποια διανοητική γνώση μέ τό Θεό τοῦ Ἀβραάμ καί Ἰακώβ, ἔδειξε μέ πολύ πειστικότητα τήν ἐμπιστοσύνη, πίστη της πρός τόν Ἰησοῦ, ὥστε νά λάβει τήν ἐπιδοκιμασία γιά τήν πίστη της, καί παράλληλα τήν ἱκανοποίηση τοῦ αἰτήματός της.

Προηγήθηκε ἡ πίστη καί ἦλθε τό θαῦμα.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :