Κυριακὴ Β΄ τῶν Νηστειῶν

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ Β΄ τῶν Νηστειῶν (Μάρκ. 2,1-12): ὁ παραλυτικὸς καὶ ἡ τολμηρὴ πίστη ποὺ ξεπερνᾶ τὰ ἐμπόδια τῆς λογικῆς.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
350 αναγνώσεις

Κυριακὴ Β΄ τῶν Νηστειῶν

(Ματθ. 25, 31-46)

Πίστη καί τόλμη

Ἡ προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου νά προσεγγίσει τό Θεό δέν εἶναι καί τόσο εὔκολη, ὅσο κι ἄν φαίνεται. Μιά σειρά ἐμπόδια καί δυσκολίες πρέπει νά ὑπερβαθοῦν γιά νά μπορέσει νά καρποφορήσει τό βίωμα τῆς πίστεως στά τρίσβαθα τῆς ὑπάρξεώς μας.
Στήν περίπτωσή μας φαίνεται καθαρά ἀπό τήν προσπάθεια πού καταβάλλει ὁ παραλυτικός. Θέληση καί ὑπομονή ἔχει ὁ ἄρρωστος, θέληση καί ἐπιμονή ἔχουν καί οἱ ἄνθρωποι, πού κάνουν τή μεταφορά ἀπό τό σπίτι στό χῶρο, πού βρίσκεται ὁ Χριστός. Ἡ προσπάθεια αὐτή εἶναι ἕνα ὁλοζώντανο παράδειγμα πίστεως, πού γιγάντωνε τή θέληση καί ἔκανε δυνατή τήν προσέγγιση τοῦ θαύματος τῶν θαυμάτων, τόν Ἰησοῦ Χριστό.

Ἡ λογική φέρνει ἐμπόδια

Κανείς δέν μποροῦσε νά προβλέψει αὐτό πού μηχανεύτηκαν οἱ φίλοι τοῦ παραλυτικοῦ, ὅταν εἶδαν τή δυσκολία τῆς προσεγγίσεως μέσα ἀπό τό πλῆθος, πού ἔφραζε τή πόρτα τοῦ σπιτιοῦ στό ὁποῖο βρίσκονταν ὁ Χριστός. Ποιά δύναμη τούς ἔδωσε τήν ἔμπνευση γιά νά κάνουν τήν παράτολμη κίνηση; Ἀσφαλῶς ἡ κρυφή πίστη νά πετύχουν τό θαῦμα.
Ὁ εὐαγγελιστής σημειώνει, πώς «ἀπεστέγασαν τήν στέγην». Ποιός ἄλλος θά εἶχε τό κουράγιο νά ἀνεβεῖ πάνω ἀπό τήν ἀπελπισία του; Οἱ ἄνθρωποι πού κουβαλοῦσαν τόν ἄρρωστο ἀπελπίστηκαν μπροστά στό ἐμπόδιο, πού δημιουργοῦσε τό πλῆθος, καί τή στιγμή ἐκείνη μπορεῖ νά ἡ ἀπογοήτευση νά πλημμύρισε τίς καρδιές τους. Δέν τίς ἔκεμψε ὅμως. Τό περίεργο πλῆθος εἶχε ζώσει τό δάσκαλο. Ἐκεῖ βρῆκαν τήν ἀναζήτηση τῶν «ὀλίγων». Συνάντησαν ὅμως καί τήν περιέργεια τῶν πολλῶν, πού φυλάκιζε στόν ἐγωκεντρισμό τους τόν Ἰησοῦ.
Ὁ Χριστός ἀσφαλῶς παρακολουθοῦσε τήν ἐπιχείρηση προσέγγισής του. Χωρίς πολλές συζητήσεις ἄμοιψε τόν παραλογισμό τῆς πίστεώς τους. Χάρισε τήν ἴαση στόν παραλυτικό. Ἡ τόλμη τῆς πίστεως βραβεύτηκε μέ τό θαῦμα! «Μεγάλα τά τῆς πίστεως κατορθώματα!». Ἄν κινούνταν ἡ παρέα αὐτή μέ τό πρόσχημα τῶν λογικά σκεπτομένων θά ἐγκατέλειπαν τήν προσπάθειά τους καί ἡ θεραπεία τοῦ φίλου τους θά ἦταν ἀπαραγματοποίητη.
Ὁ ὀρθολογισμός δέν ἔχει θέση στά κατορθώματα τῆς πίστεως. Καί ἡ πίστη τῶν Ὀρθοδόξων, πού εἶναι Ἀποκάλυψη Θεοῦ, ὅπως εἴδαμε καί στό σημείωμα τῆς περασμένης Κυριακῆς, εἶναι κατόρθωμα. Μελετώντας τή διαδρομή της διαπιστώνουμε πάμπολλες περιπτώσεις, πού συγκρούστηκε μέ τόν ὀρθολογισμό τοῦ πλήθους προκειμένου νά ἐπιτύχει αὐτό πού εἶναι σήμερα ὡς ἡ Ὀρθοδοξία μας.
Τήν Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ ἤ τήν ἀποδέχεσαι ἤ τήν ἀπορρίπτεις. Καί στή θεωρητική της διατύπωση, ἀλλά καί στήν πρακτική της βίωση εἶναι τόλμημα. Ὅταν τήν ἀποδεχθεῖς, πιστεύεις ὅτι στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔχουμε τόν Θεό «φανερωθέντα ἐν σαρκί». Αὐτή τήν πραγματικότητα δέν μπορεῖ νά συλλάβει ὁ ἄνθρωπος μέ τό νοῦ του. Ἡ λογική μας προσκρούει στήν παραδοξότητα αὐτή. Ὅμως στήν περίπτωσή της τό παράδοξο εἶναι συνυφασμένο μέ τήν πίστη.
Κάθε προσπάθεια λογικῆς προσεγγίσεως εἶναι καταδικασμένη ἀφοῦ ἡ λογική μας ἐπιχειρεῖ νά κατανοεῖ μόνο τίς σχηματοποιημένες πραγματικότητες. Ὅ,τι ὅμως ἑρμηνεύεται καί ἀποδεικνύεται λογικά δέν ἀποτελεῖ τήν πίστη, ἐμπιστοσύνη.
Δυστυχῶς ὁ ἄνθρωπος ἔχει τόση λατρεία στή λογική του, πού μόνο ὅσα κατανοεῖ αὐτά καί θέλει νά ἀποδέχεται. Ὅμως εἶναι γνωστό ὅτι πολλά πράγματα δέν ἐλέγχονται μέ λογικές κατηγορίες. Ἀκόμη καί στό χῶρο τῶν αἰσθητῶν ὑπάρχουν ἀξιωματικές καταστάσεις πού μόνο μέσα ἀπό τή λειτουργία τῆς πίστεως κατανοοῦνται.

Πίστη εἶναι θυσιαστική πίστη

Ἡ συντροφιά τοῦ παραλυτικοῦ φτάνοντας στό χῶρο πού βρίσκεται ὁ Χριστός βρίσκει μιά δυσκολία προσέγγισης. Τό πλῆθος ἔχει κατακλύσει ὅλους τούς χώρους. Εἶναι ἀδύνατη κάθε ἀπόπειρα νά φτάσουν κοντά του. Βρίσκονται ὡς ἐκ τούτου σέ ὁριακό σημεῖο καί εἶχαν κάθε λόγο νά παραιτηθεῖ ἀπό τήν προσπάθειά της. Παρά τίς ἐκκλήσεις τους οἱ ἄλλοι ἀδιαφοροῦν, δέν νοιάζονται ἄν κάποιος ἄλλος ἔχει ἀνάγκη νά πλησιάσει τό Χριστό. Δέν ξέρω ἄν ποτέ ἀναλογιστήκαμε πόσες φορές δέν γινόμαστε ἡ αἰτία γιά νά χάσουν κάποιοι συνάνθρωποί μας τήν ἐπαφή τους μέ τό Χριστό; Τήν ὥρα πού πιστέψαμε πώς ἐξασφαλιστήκαμε, πού βολευτήκαμε, μήπως τό βόλεμά μας αὐτό γίνεται πρόσκομα στόν ἄλλο καί αἰτία νά χαθεῖ ἀδελφός γιά τόν ὁποῖο «Χριστός ἀπέθανε;». Ἡ τυποποιημένη πίστη ξεκινᾶ ἀπό τό βόλεμα καί εἶναι χειρότερη ἀπό τήν ἀπιστία. Πόσα τραύματα δέν ἔχει κάνει στό σταυρωμένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἡ τυπικότητά μας σάν χριστιανῶν!
Ἡ ἀληθινή πίστη εἶναι θυσιαστική. Πολλές φορές ὁ Παῦλος ζήτησε αὐτός νά χαθεῖ καί νά σωθοῦν ἐκεῖνοι πού φθόνησαν τή χάρη τοῦ Χριστοῦ. Οἱ μάρτυρες καί ὁμολογητές τῆς πίστεως μας τόλμησαν καί συγκρούστηκαν μέ τή δύναμη τοῦ κόσμου, ἐπειδή πίστευαν στήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ἡ δύναμη τῆς πίστεως στηρίζεται ὄχι στό βόλεμα μά στή θυσία. Ἡ θυσία νικᾶ καί αύτή τή φρίκη τοῦ θανάτου. Ἄν σήμερα ἡ ἐποχή μας εἶναι φτωχή σέ «θαύματα», αὐτό ὀφείλεται, ὄχι γιατί ὁ Θεός ἔπαψε νά ἐνδιαφέρεται, ἀλλά γιατί λείπει σχεδόν ἀπ’ ὅλους μας «ἡ τολμηρή πίστη».

Ἀδελφοί,

Ἡ συντροφιά τῶν τεσσάρων καί ὁ παραλυτικός εἶχαν τόλμη. Τήν κρίσιμη στιγμή ἔκαναν πράξη τους τό τόλημα, αὐτή ρύθμισε τήν ἐνέργιά τους. Καί μέσα ἀπό τό παράτολμο τῆς ἐνέργειάς τους πέτυχαν τό παράδοξο τοῦ θαύματος.
Ἡ ἄμεση καί προσωπική ἐμπειρία στή σχέση μας μέ τό Θεάνθρωπο, δέν μπορεῖ νά στηρίζεται σέ καθωσπρεπεισμούς καί προφάσεις. Ρισκάρουμε γιά νά βροῦμε, παλεύουμε γιά νά τόν ἔχουμε.
Ἡ τολμηρή πίστη μᾶς εἶναι σήμερα ἀπαραίτητη.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Μάρτιο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :