Κυριακὴ Δ΄ Λουκᾶ
(Λουκ. 8, 5- 15)
Ὁ κάθε γεωργός κοπιάζει καί μέ ἐλπίδα σπέρνει τό σπόρο του στή γῆ. Μέ τήν καρποφορία θά θρέψει καί αὐτόν, καί τήν οἰκογένειά του. Πολλές φορές ὅμως βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ τήν σιτοδεία. Ἔτσι ἄλλοτε σπέρνει, φυτεύει, ἤ καλλιεργεῖ καί ἡ σοδειά του νά μήν εἶναι ἡ ἀναμενόμενη. Ὁ σπόρος ἦταν καλός, οἱ προσπάθειες φιλότιμες κι ὅμως ἦρθε ἡ ἀκαρπία σάν ἐπακολούθημα. Πολλές φορές ἀπροσδιόριστοι παράγοντες ἐπιδροῦν, καί κάνουν ἀνενεργή τή σπορά, χωρίς νά φταίει οὔτε ὁ γεωργός, οὔτε ὁ σπόρος.
Τήν εἰκόνα τοῦ γεωργοῦ, γνωστή σ’ ὅλους τούς τόπους καί χρόνους, παίρνει ὁ Κύριός μας γιά νά διδάξει τήν ὀμορφιά τῆς σπορᾶς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τήν εὐθύνη τῆς ἀκαρπίας. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μοιάζει σάν τό ἁπλό σπυρί. Τόν ἔσπειρε ὁ Ἴδιος, τόν σπέρνουν στή συνέχεια οἱ συνεχιστές του. Ὅποιος διδάσκει τό Εὐαγγέλιο, σπέρνει λόγο, πού ἀπευθύνεται ἀδιάκριτα σ’ ὅλες τίς ἀνθρώπινες καρδιές.
Εἶναι συγκλονιστική ἐμπειρία τό κήρυγμα καί ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη εὐλογία νά μιλοῦμε στόν ἄνθρωπο, καί μποροῦμε ὅλοι νά κάνουμε ἔργο σπορᾶς θεϊκοῦ λόγου, καί γιά τή χαρά τῆς ἐπισκέψεώς του ἀνάμεσά μας. Παρουσία πού παρηγορεῖ καί ἐνισχύει τήν προσπάθειά μας πάνω στήν γῆ, ἀφοῦ μέσα ἀπό τό λόγο τοῦ Χριστοῦ παίρνουμε τήν ἀπάντηση στά προβλήματά μας καί κυρίως στό πιό καυτό, τό ὑπαρξιακό μας ἐρώτημα γιά τήν παρουσία, ἀλλά καί τή τελική μας κατεύθυνση ἐδῶ στή γῆ.
Παρά τήν ἀφθονία τῆς σπορᾱς τοῦ θεϊκοῦ λόγου ὑπάρχει διαφορετική ἀντιμετώπιση ἀπό μέρους τοῦ ἀνθρώπου. Δέν ὑπάρχει ἡ ἴδια δεκτικότητα. Στή διήγηση τῆς περικοπῆς προβάλλονται κάποιες περιπτώσεις ἀκαρπίας τοῦ σπόρου. Στήν περίπτωση τῆς μή ἀποδοχῆς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ δέν σημαίνει, ὅτι ἐπειδή ὑπάρχει ἡ ἀπόρριψη ἀπό μέρους μεγάλης μερίδος ἀνθρώπων φταίει ἡ ἀλήθεια πού ἐκπροσωπεῖ. Οἱ λόγοι τῆς ἀπορρίψεως καί κατά συνέπεια τῆς ἀκαρπίας ὀφείλονται στούς ἴδιους τούς ἀνθρώπους.
Ἄν ὁ θεϊκός λόγος δέν καρποφορεῖ, ἄς μή ἀναζητοῦμε τήν αἰτία, οὔτε στόν κήρυκα, οὔτε στό λόγο. Χρειάζεται μέ εἰλικρίνεια νά δοῦμε τό δικό μας χωράφι. Εἶναι μέ πέτρες, μέ ἀγκάθια, εἶναι κατάξερο; Μέσα ἀπό τήν αὐτοεξέτασή μας αὐτή μποροῦμε νά δοῦμε τήν ποιότητα τῆς πνευματικῆς γῆς πού καθένας μας ἀντιπροσωπεύει.
Ἀγαπητοί μου,
Ἡ παραβολή τοῦ σπορέως εἶναι μιά εὐκαιρία γιά αὐτέλεγχο καί αὐτογνωσία. Ἐνῶ εὔκολα κρίνουμε καί ἀποδίδουμε εὐθύνες στούς ἄλλους, ἐκπροσώπους, θεσμούς, ἀλλά καί πρόσωπα, πολύ δύσκολα ἀγγίζουμε τό μερίδιο τῆς δικῆς μας εὐθύνης. Τή δική μας πέτρινη καί γι’ αὐτό ἄκαρπη ὕπαρξη, πού σκέφτεται καί μεριμνᾶ μόνο τά τοῦ παρόντος βίου, ἐνῶ ἀδιαφορεῖ τά τοῦ πνευματικοῦ της προσανατολισμοῦ.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
