Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 12,16-21): ὁ ἄφρων πλούσιος, ὁ ἄνθρωπος διαχειριστὴς καὶ ὄχι ἰδιοκτήτης τῶν ἀγαθῶν, καὶ ἡ νοσταλγία τῆς αἰωνιότητος.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
377 αναγνώσεις

Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ

(Λουκ. 12, 16- 21)

Ἀπό τή γῆ μαζεύονται ὅλοι οἱ καρποί, ὅλα τά ἀγαθά πού χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος γιά τήν ἐπιβίωσή του. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι διαχειριστής καί ὄχι ἰδιοκτήτης τους καί ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ ἄνθρωποι ἔχουν δικαίωμα στή διαχείριση καί χρήση τῶν ἀγαθῶν, πού προσφέρονται ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.


Ὁ ἄνθρωπος τή στιγμή τῆς εἰσόδου του στόν κόσμο αὐτό δέν φέρνει τίποτε δικό του, ἀλλά καί τήν ὥρα τῆς ἐξόδου του δέν παίρνει τίποτε ἀπ’ ὅσα διαχειρίσθηκε σ’ αὐτόν. Εἶναι χαρακτηριστικό αὐτό, πού λέγεται στή νηπτική γλώσσα: “γυμνός ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρός μου, γυμνός καί εἰς γῆν ἀπελεύσομαι”. Ὅμως ζώντας τήν μεταπτωτική του ζωή γίνεται ἕνας ἐγωκεντρικός συλλέκτης, πού πιστεύει ὅτι πίσω ἀπό τή συσσώρευση ἀγαθῶν θά ἀποκτήσει αὐτοδυναμία ἔναντι τῶν ἄλλων. Ἀλλά καί οἱ ἄλλοι βρισκόμενοι σέ παρόμοια ἐργώδη προσπάθεια ἀποκτήσεως ἀγαθῶν δημιουργοῦν χαοτική κατάσταση τίς συνέπειες τῆς ὁποίας πληροφορούμαστε ἀπό τήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ὅλη ἡ ζωή ἀπό κοινωνία ἀγάπης ἔχει γίνει σκληρή ἀντιπαλότητα, τρελλή κούρσα συγκεντρώσεως ὑλικῶν ἀποκτημάτων. Ἡ συγκέντρωση τῆς ὕλης γίνεται αὐτοσκοπός, καί ἡ ἀγωνία γιά τή φύλαξή της νεύρωση.


Στόν ἄφρονα πλούσιο τῆς παραβολῆς, καθρεφτίζεται ὁ καθένας μας. Μαζεύει, ἀποθηκεύει καί φυλακίζει στίς ἀποθῆκές του τούς καρπούς καί τά γεννήματα τῶν ἀγρῶν του· κάνει μιά κίνηση ἀντίστροφη πρός ὅ,τι κάνει ἡ φύση. Ἐνεργεῖ μέ μιά μέθοδο καί μέ μιά διαλεκτική, πού καταργεῖ τή διαλεκτική καί τήν ἄνετη κίνηση ὁλόκληρης τῆς δημιουργίας. Ἡ γῆ δέν παράγει καρπούς, γιά νά τούς δεσμεύσει καί νά τούς κρατήσει, μέ σκοπό νά τούς ἀπολαύσει ἡ ἴδια. Ὅ,τι ἔχει τό προσφέρει γιά τή δική μας ἐξυπηρέτηση. Γιά νά γευθοῦμε τά ἀγαθά της καί νά χαροῦμε. Νά τραφοῦμε καί νά κρατηθοῦμε στή ζωή. Ἔτσι ἐνεργεῖ ἡ γῆ. Ἀντίθετα οἱ ἀτομικότητές μας καταπιάνονται σέ μιά ἐργώδη προσπάθεια, πού ἀποζητοῦν τήν ὀχύρωση τοῦ εἶναι μας πίσω ἀπό τά ὑλικά ἀποκτήματα.
Ὁ ἄφρονας πλούσιος τῆς παραβολῆς μέσα στήν παραζάλη τῆς καρποφορίας τῶν ἀγρῶν του προσπάθησε νά βρεῖ τρόπους ἀποθηκεύσεως τους, ξέχασε ὅμως τήν προσωρινότητα καί τοῦ ἴδιου καί τῶν ὑλικῶν του ἀγαθῶν. Ἡ ὕλη καί ἡ λάμψη της τελικά εἶναι μιά ἀπάτη, ἡ ὁποία καταλήγει στήν τραγικότητα καί ἀπογοήτευση.

 

Ἀγαπητοί μου,


Ἡ ἀφθονία τῶν ἀγαθῶν μας, καί ἀγαθά δέν εἶναι οἱ καρποί ἤ τά χρήματα, εἶναι κάθε τι πού μᾶς δημιουργεῖ τό αἴσθημα τῆς αὐτάρκειας, μᾶς κάνουν νά ξεχνοῦμε καί τό αὔριο καί τήν αἰωνιότητα. Ἡ ὕλη, σκληρή καί ἄσπλαχνη δέν μπορεῖ νά μᾶς συνοδεύει πάντοτε. Ἔρχεται ἡ στιγμή πού πρέπει νά βγοῦμε ἔξω ἀπό τήν ὑλικότητα. Ἡ πόρτα αὐτή ἴδια γιά ὅλους χωρεῖ μονάχα ὅτι φέραμε κατά τή γέννησή μας. Ὅλα τ’ ἄλλα δέν χωροῦν. Στό κατώφλι αὐτό μόνο οἱ νοσταλγοί τῆς αἰωνιότητος χωροῦν. Ἄν δέν τήν ἀγαπήσαμε, ἄν δέν τήν ποθήσαμε, ἄν δέν ἑτοιμαστήκαμε γι’ αὐτήν, τότε ἰσχύει καί γιά μᾶς ἡ μεγάλη ἀλήθεια: “ἅ δέ ἡτοίμασας, τίνι ἔσται;”.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Νοέμβριο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :