Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ (Λουκ. 10,25-37): ὁ καλὸς Σαμαρείτης καὶ ἡ ἀγάπη ὡς διαρκὴς ἔξοδος ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας πρὸς κάθε ἄνθρωπο.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
377 αναγνώσεις

Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ

(Λουκ. 10, 25- 37)

Ὁ Σαμαρείτης πού ὁδοιποροῦσε, βρέθηκε μπροστά στό θέαμα κάποιου ἀνθρώπου, πού οἱ ληστές ὄχι μόνο τόν λήστεψαν, ἀλλά καί τόν ἄφησαν μισοπεθαμένο στήν ἐρημιά τοῦ δρόμου, πού ὁδηγοῦσε ἀπό τά Ἱεροσόλυμα στήν Ἱεριχώ. Ὁ Σαμαρείτης μέ ἐνεργά τά φιλάνθρωπά του αἰσθήματα δέν διστάζει νά σταματήσει, ὄχι μόνο γιά δεῖ, ἀλλά καί νά προσφέρει βοήθεια στόν βαριά τραυματισμένο συνάνθρωπό του.


Δέν τόν σταματᾶ ὁ φόβος τῆς ἐρημίας, δέν ἀναστέλλει τή φιλάνθρωπή του διάθεση οἱ θρησκευτικές διαφορές πού χώριζαν Ἰουδαίους καί Σαμαρεῖτες. Στάθηκε μπροστά στόν ἀνήμπορο, πληγωμένο, συνάνθρωπο νά προσφέρει βοήθεια. Βοήθεια οὐσιαστική ἀπό κάθε πλευρά. Προσφέρει ὄχι μόνο χρήσιμα ἐφόδια, ἀλλά καί πληρώνει τόν πανδοχέα, καί ὑπόσχεται κατά τήν ἐπάνοδό του νά προσφέρει ὅ,τι ἄλλο χρειασθεῖ.


Ἡ παραβολή τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτη ἔρχεται νά μᾶς ὑπενθυμίσει κάποιες ἀλήθειες καί νά μᾶς δώσει τήν πραγματική διάσταση τῆς ἀγάπης ὅπως πρέπει αὐτή νά λειτουργεῖ στήν καρδιά τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Οἱ δυό προηγηθέντες ὁδοιπόροι, ἱερεύς καί λευΐτης, δέν στάθηκαν ἄν καί εἶδαν τόν πληγωμένο. Ἄραγε φοβήθηκαν καί δέν ἔκαναν κάποια προσπάθεια νά ἀνακουφίσουν τό συνάνθρωπό τους; ἤ ἀδιαφόρησαν;


Εἶναι βεβαιωμένο, ὅτι ὁ φόβος τῆς προσωπικῆς ζημίας, ἀλλά καί ἡ ἀνάγκη τῆς προσωπικῆς ἀσφαλείας συντελοῦν πολλές φορές στήν παράλειψη τοῦ ἔργου τῆς ἀγάπης. Γιατί καί σήμερα, ὅταν κάποιοι ἀπό ἐμᾶς βρεθοῦν σέ μιά παρόμοια περίσταση, μέ πολλές προφάσεις πού ἀναδύονται ἀπό τά κατάβαθα τῆς ὑπάρξεώς μας φεύγουμε μακριά ἀπό ἐκεῖνον, πού ἔχει ἀνάγκη στήριξεώς μας. Ἔτσι ὅταν βιαστικά τρέχουμε στή δουλειά, στό γραφεῖο, στίς ὑποθέσεις μας, δυσκολευόμαστε νά σταματήσουμε καί νά βοηθήσουμε τόν πλησίον. Ἡ ὀργάνωση καί ὁ ρυθμός τῆς ζωῆς ἀποδιώχνουν συχνά, πυκνά, τά αἰσθήματα τῆς ἀγάπης, πού ἀποτελεῖ τό σπουδαιότερο χαρακτηριστικό τῆς χριστιανικῆς ζωῆς μας.

 

Ἀγαπητοί μου,


Μέσα ἀπό τήν παραβολή τοῦ εὔσπλαγχνου Σαμαρείτη ἐπιδιώκει ὁ Μεγάλος Σαμαρείτης νά καταδείξει κάποιες κτυπητές πλευρές τῆς ἀγάπης, ὅπως αὐτή πρέπει νά βιώνεται ἀπό κάθε χριστιανό. Ἡ ἀγάπη εἶναι μιά διαρκής ἔξοδος ἀπό τόν ἑαυτό μας καί νά γίνεται συνάντηση μέ τόν συνάνθρωπό μας καί πιό πολύ μέ τόν πάσχοντα, τόν ἔχοντα ἀνάγκη. Ἡ ἀγάπη δέν προέρχεται ἀπό οἶκτο, ἀπό μιά συμπάθεια γιά αὐτόν πού ἔτυχε νά βρεθεῖ μπροστά μας, ἀλλά εἶναι μιά ἀνιδιοτελής προσφορά, πού δέν γνωρίζει ὅρια καί περιορισμούς, ὥστε τό ἐρώτημα τοῦ νομικοῦ, ποιός εἶναι ὁ πλησίον, δείχνει καθαρά ὅτι πλησίον δέν εἶναι μόνο ὁ φίλος, ὁ γνωστός, πλησίον εἶναι κάθε ἄνθρωπος. Ἔχει γραφεῖ, ὅτι ὅποιος ἀγαπᾶ μονάχα τούς φίλους, τούς ὁμοεθνεῖς, τούς ὁμοθρήσκους του, φέρεται ἀνθρώπινα· ὅποιος δέν γνωρίζει φραγμούς στήν ἀγάπη του, φέρεται θεϊκά, σύμφωνα μέ τό πρότυπο τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Νοέμβριο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :