Κυριακὴ ΙΔ΄ Λουκᾶ
(Λουκ. 18,35- 43)
Πλῆθος ἀνθρώπων ἔχει συγκεντρωθεῖ μόλις πληροφορήθηκε τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ στήν Ἱεριχώ. Πολλοί ἀπ’ αὐτούς ἤθελαν νά τόν ἀκούσουν καί μάζεψε ἡ ἀγάπη καί ὁ σεβασμός πρός τό Πρόσωπό Του, ἄλλοι πῆγαν ἀπό περιέργεια και κάποιοι ἄλλοι γιά νά βροῦν κατηγορίες. Στό πλῆθος αὐτό βρέθηκε καί ἕνας τυφλός ἐκ γενετῆς. Προσπαθοῦσε ἀπεγνωσμένα νά προσεγγίσει τόν Χριστό μέ τήν ἐλπίδα νά βρεῖ αὐτό πού ἡ καρδιά του ποθοῦσε τόσο χρόνια, τή θεραπεία του. Ἡ προσέγγιση ὅμως φάνηκε ἀδύνατη, γι’ αὐτό ἄρχισε νά φωνάζει ἐπίμονα καί νά ἐκλιπαρεῖ: «Ἰησοῦ, υἱέ Δαυῒδ, ἐλέησόν με». Τό πλῆθος ἀγανακτισμένο καί ἐνοχλημένο ἀπό τίς κραυγές του, μέ σκληρότητα περισσή τόν ἐπιτιμᾶ καί ἀσφαλῶς μέ ἀπρέπεια νά ἐπιχειρεῖ θέλει τόν σταματήσει.
Ὁ τυφλός παρά τό πλῆθος τῶν ἐμποδίων δέν σταματᾶ τήν ἀναζήτηση τοῦ Χριστοῦ. Ὁ πόθος νά βρεῖ τή θεραπεία του ξεπέρασε κάθε φραγμό. Ὁ πόθος του γιά συνάντηση μέ τό Χριστό ἔκτοτε δείχνει πόσο μεγάλος πρέπει νά εἶναι καί ὁ δικός μας πόθος γιά Ἐκεῖνον στόν ὁποῖο δώσαμε ὑπόσχεση πίστεως καί ὅμως ὁ δικός μας πόθος εἶναι ἤ ἀνύπαρκτος ἤ ἀναιμικός. Οἱ αἰτίες πολλές. Ἡ ἀδυναμία μας γιά νά καθοδηγήσουμε τόν ἑαυτό μας στήν κάθε στιγμή τῆς ζωῆς μας, οἱ ἀμφιβολίες μας, ὁ ὀρθολογιστικός τρόπος ζωῆς μας ὅλα αὐτά, ἀλλά καί πολλά ἄλλα ἀδυνατίζουν τόν πόθο Χριστοῦ. Ὕστερα ἔρχονται τά ἐμπόδια ἀπ’ αὐτούς πού βρίσκονται δῆθεν κοντά στόν Χριστό. Ἡ ὑποκρισία καί ἡ ἀσυνέπειά τους, ὁ ἐγωκεντρισμός τους, ἀποτελοῦν ἐμπόδια στήν προσπέλασή μας πρός τό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.
Στόν τυφλό πολλά ἐμπόδια βρέθηκαν μποστά του, δεν ἔκαμψαν ὅμως τόν πόθο του καί ὁ Χριστός ὄχι μόνο ἄκουσε τή φωνή του, ἀλλά καί διέκρινε τόν πόθο του, τόν κάλεσε κοντά του. Ὁ πόθος του ἄγγιξε την καρδιά τοῦ Χριστοῦ και πρόσφερε και τή θεραπεία τῶν ματιῶν τοῦ σώματος, ἀλλά καί ἄνοιξε καί τά μάτια τῆς ψυχῆς του να βλέπει το φῶς το ἀληθινό πού ἐκπορεύεται ἀπό το Θεανθρώπινο Πρόσωπό Του.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
