Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ
(Λουκ. 18, 18- 27)
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι νοσταλγός τῆς αἰωνιότητος. Μπορεῖ ἡ βιοτική μέριμνα καί οἱ διάφορες συμβατότητες νά ἀπενεργοποιοῦν τή μοναδική μας κλήση γιά τήν ὄντως ζωή, ὅμως στό βάθος τοῦ εἶναι μας ὅλοι μας θέλουμε νά ζοῦμε αἰώνια νά μή χάσουμε τή χαρά τῶν “τέκνων τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ”. Σημειώναμε στό σχόλιο τῆς περασμένης Κυριακῆς, ὅτι ἡ κατάκτηση τῆς αἰωνιότητος ξεκινᾶ ἀπό τό ἐδῶ. Καί γιά νά βροῦμε τό δρόμο της χρειάζεται νά ξεκαθαρίσουμε στή παρούσα ζωή κάποια πράγματα.
Ὁ ἄνθρωπος πού πλησίασε τόν Χριστό, ἄν καί ἄρχοντας ἦταν ἕνας νοσταλγός τοῦ Θεοῦ: “τί ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω;” . Ὁ Χριστός τοῦ ὑπενθυμίζει τήν τήρηση τοῦ Νόμου. Ὁ Νόμος εἶναι βατός δρόμος, πού ὁδηγεῖ στήν αἰώνια ζωή. Ὁ ἄρχοντας ἐκστομίζει μέ μιά ἐγωϊστική αὐτοπεποίθηση: “πάντα ταῦτα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου”. Ὁ καρδιογνώστης Κύριός μας δέν ἐντυπωσιάζεται μέ ὅσα ἐκστόμισε ὁ αὐτάρεσκος ἄρχοντας καί ἀτάραχα τοῦ λέει: “ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καί διάδος πτωχοῖς, καί ἕξεις θησαυρόν ἐν οὐρανῷ, καί δεῦρο ἀκολούθει μοι”. Ὁ δρόμος πού φέρνει στή γεύση τῆς αἰώνιας ζωῆς εἶναι ἁπλός καί ὁ χῶρος ἴσια, ἴσια, πού χωράει γιά νά περάσει ὁ καθένας μας. Τά φτιασίδια καί τά ὑλικά ἀγαθά παραμορφώνουν τήν ἁπλότητα καί τίς διαστάσεις τοῦ εἶναι μας καί ἐμποδίζουν τήν πορεία πρός αὐτήν.
Ὁ ἄρχοντας μπροστά στήν ἀλήθεια ἔκανε πίσω, ἔμεινε προσκολημμένος στά ὁρώμενα μέ τίς αἰσθήσεις στά ὅσα γεύεται καί αἰσθάνεται, πίστευε ὅτι ἡ τυπική τήρηση τῶν ἐντολῶν θά τόν ἔφερνε στή θέα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
Ἡ θρησκευτικότητα τοῦ ἄρχοντα τῆς ἑβραϊκῆς κοινωνίας μοιάζει μέ τή δική μας θρησκευτικότητα. Οἱ χριστιανοί, οἱ περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς ἔχουμε ἐνταχθεῖ στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ζητοῦμε μέ τήν κίνηση αὐτή νά φθάσουμε στήν οὐράνια Πατρίδα μας, ὅμως ξεχνοῦμε τή μεγάλη ἀλήθεια, ὅτι ἡ θρησκευτικότητα τῶν τύπων μᾶς ἀφήνει ἔξω ἀπό τήν πραγματοποίηση τοῦ στόχου μας. Ὁ δρόμος τ’ οὐρανοῦ συνδέεται ἄμεσα μέ τήν κοινωνία τῶν συνανθρώπων μας.
Ἀγαπητοί μου,
Ὁ Θεός μᾶς θέλει ὁλοκληρωτικά δικούς του δίχως κρατούμενα καί ὑστερόβουλες διαθέσεις. Πράγματι τό πιό μεγάλο ἐμπόδιο τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ προσκόλλησή του στά ἐπίγεια πράγματα. Τό πέταγμα ὅμως πρός τά ὕψη θέλει ἐλευθερία. Τά φτερά δέν ἀνοίγουν γιά πέταγμα ὅταν τά ἔχουμε κολλημένα στά φθαρτά καί γήινα.
Πόσες φορές ἐνῶ θέλουμε νά γίνουμε ὁδοιπόροι Θεοῦ, κάνουμε ὅτι καί ὁ ἄρχοντας, ἀπομακρυνόμαστε “λυπούμενοι”. Ὅμως γιά τούς ἀνθρώπους πού θέλουν νά ζοῦν κατά Θεό, ἡ κίνηση αὐτή ἀρχίζει ἀπό τή στιγμή πού ἑνώνονται μαζί Του καί κοινωνοῦν τήν παρουσία Του σάν μέλη τῆς Ἐκκλησίας, “ἰδού γάρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστιν”.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Νοέμβριο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
