Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ (Λουκ. 16,19-31): ὁ πλούσιος καὶ ὁ Λάζαρος: ὄχι ὁ πλοῦτος, ἀλλὰ ἡ αὐτάρκεια ποὺ ἀποκλείει τὴν κοινωνία μὲ τὸν συνάνθρωπο.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
378 αναγνώσεις

Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ

(Λουκ. 16, 19- 31)

Τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς ἀναφέρεται στήν παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου. Πρωταγωνιστικά πρόσωπα εἶναι ὁ φτωχός Λάζαρος καί ὁ ἀνώνυμος πλούσιος. Καί οἱ δυό ζοῦν πολύ κοντά. Ὅμως ὁ τρόπος ζωῆς τοῦ καθενός τούς ὁδήγησε σέ διαφορετικούς χώρους ὅταν ἔφθασε τό τέλος τους.


Ἡ παραβολή αὐτή διδάχθηκε ἀπό τόν Κύριό μας πρίν ἀπό δυό χιλιάδες χρόνια, ὅμως παρά τήν χρονική αὐτή ἀπόσταση τοῦ τότε μέ τό σήμερα, διαπιστώνουμε τήν παντοτεινή της ἐπικαιρότητά της.
Ὁ πλούσιος σημειώνει ἡ παραβολή, ὅτι μετά τό θάνατό του καταδικάσθηκε στό τόπο τῆς βασάνου, ἐνῶ ὁ φτωχός Λάζαρος ἀναπαύεται στόν κόλπο τοῦ Ἀβραάμ.


Καί εὔλογα γεννᾶται τό ἐρώτημα, καταδικάσθηκε ὁ ἄνθρωπος αὐτός γιατί ἦταν πλούσιος; δηλαδή ὁ πλούσιος, ἀλλά καί κάθε πλούσιος, εἶναι ἐξαρχῆς κατάδικος, δέν ὑπάρχει ἐλπίδα σωτηρίας; Μ’ ἄλλα λόγια, ὁ πλοῦτος ἀποτελεῖ τήν αἰτία νά χάσει ἡ ἄνθρωπος τή ζωή του στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ;


Ἡ καταδίκη αὐτή ἔχει ὁπωσδήποτε τήν αἰτία της. Ἴσως κάποιοι μᾶς ποῦν, ὅτι ἡ αὐτή ὀφείλεται, στό ὅτι ἦταν πλούσιος σέ ὑλικά ἀγαθά. Βέβαια ἀπό τό περίγραμμα τῆς παραβολῆς, ὁ πλούσιος ἐπαναπαύθηκε στόν πλοῦτό του καί περιχαράκωσε τόν ἑαυτό του στό νῦν. Δέν αἰσθάνθηκε τίς ποικιλόμορφες ἀνάγκες, πού κατάτρωγαν τούς πτωχούς Λαζάρους, πού ζοῦσαν δίπλα του. Ὅλοι αὐτοί ἦταν πεινασμένοι καί ἐξουθενωμένοι ἀπό τήν ἔλλειψη τῆς συμπόνιας.


Χρειάζεται ὅμως ἐδῶ νά δοῦμε καί μέσα ἀπό μιά ἄλλη παράμετρο τήν ἔννοια τοῦ πλούτου. Πλούσιος δέν εἶναι μόνο αὐτός, πού βρέθηκε ἀπό κάποιες συγκυρίες νά εἶναι κάτοχος πολλῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Πλούσιος εἶναι ὁ κάθε ἄνθρωπος, πού ἀπό τή γέννησή του ἔχει μιά μοναδικότητα χαρισμάτων πού δέν συναντιῶνται στό συνάνθρωπο. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι μιά μοναδική καί ἀνεπανάλειπτη προσωπικότητα. Ἡ μοναδικότητα αὐτή μαζί μ’ ἐκεῖνες τῶν ἄλλων δημιουργοῦν τήν ἀνθρώπινη κοινωνία.

 

Ἀγαπητοί μου,


Κοινωνία δέν εἶναι μιά οὐτοπία, εἶναι μιά δυνατότητα πού μπορεῖ νά πραγματοποιεῖται ἀπό τό σύνολο τῶν ἀνθρώπων. Μόνο ὅταν ἀποφεύγουμε τήν ἀτομικότητα, πού εἶναι διαστροφή τῆς ἐννοίας τοῦ ἀνθρώπου, τότε λειτουργεῖ ἡ κοινωνία. Ἡ διαστροφή πού ἔφερε ἡ ἁμαρτία σάν ἀρρώστεια τῆς καθολικῆς φύσεως προξένησε τό σχῆμα πλούσιος, πού τελικά εἶναι ἡ ψευδαίσθηση τοῦ “ἔχειν” τό ὁποῖο μᾶς κάνει νά ἀμπαρωνόμαστε στό ἄτομό μας χωρίς καμμιά, ἔστω καί σάν ἀπόπειρα, κοινωνία μέ τόν Λαζαρο. Τότε, δημιουργεῖται ἀναπόφευκτα ἡ ψευδαίσθηση τῆς αὐτάρκειας, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στήν αὐταρέσκεια, γιά νά κάνει τόν ἄνθρωπο χωρίς τόπο, “οὐ τόπος” δηλαδή ἀκοινώνητο, νά μήν ἔχει ὁρίζοντα ὁπότε καί περιχαρακώνεται στόν ἑαυτό του, καί αὐτοαποκλείεται ἀπό τή ζωή στούς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ.


Οὔτε ὁ συγκεκριμένος Λάζαρος ἔφθασε στόν κόλπο τοῦ Ἀβραάμ ἐπειδή ἦταν φτωχός. Ἔφθασε στή γεύση τῆς ζωῆς ἐπειδή ἔδειξε ὑπομονή καί κατάφερε νά ξεπεράσει τά σχήματα, πού ἡ μεταπτωτικότητα τοῦ ἀνθρώπου δημιούργησε. Ἄντεξε “τό βάρος καί τόν κόπον τῆς ἡμέρας” καί πέτυχε νά βρεθεῖ στήν ὄντως ζωή.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Νοέμβριο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :