Κυριακὴ ΙΕ΄ Ματθαίου

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ ΙΕ΄ Ματθαίου (Β΄ Κορ. 4,6-15): ὁ Θεὸς ποὺ προνοεῖ γιὰ τὴ δημιουργία του καὶ ὁ θησαυρὸς τῆς χάριτος μέσα στὰ «ὀστράκινα σκεύη» τῆς ὑπάρξεώς μας.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
379 αναγνώσεις

Κυριακὴ ΙΕ΄ Ματθαίου

(Β’ Κορ. 4, 6-15)

Εἶναι, πιστεύω, ἐντυπωσιακός ὁ στίχος μέ τόν ὁποῖο ἀρχίζει ὁ Ἀπόστολος τῆς σημερινῆς Κυριακῆς, «ὁ Θεός ὁ εἰπών ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὅς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν». Καί μᾶς φέρνει στό μυαλό μας τήν ἀρχή τοῦ πρώτου βιβλίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τή Γένεση, μέ τό πρωτόκτιστο φῶς πού πλημμυρίζει ὁλόκληρη τή δημιουργία, «…καί εἶπεν ὁ Θεός γενηθήτω φῶς καί ἐγένετο φῶς…». Καί ἔκτοτε πάντοτε καί παντοῦ ἐπιβλέπει καί προνοεῖ καί κατευθύνει τή δημιουργία Του στό σκοπό γιά τόν ὁποῖο κτίστηκε.


Κάποιος φιλόσοφος μέ τά λογικά του κατηγορήματα εἶπε, πώς ὁ Θεός εἶναι τόσο μεγάλος, πού δέν μπορεῖ νά ἀνακατεύεται ἡ θεότητά του μέ τή μικρότητα τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Λέγοντας αὐτά ἤθελε βέβαια νά τονίσει ἀπό τό ἕνα μέρος τή μεγαλειότητα τοῦ Θεοῦ, καί ἀπό τό ἄλλος μέρος νά δείξει πόσο ἀσήμαντος παρά τά ἐπιτεύγματά του εἶναι ὁ ἄνθρωπος.
Ὅμως τό λογικό αὐτό σχῆμα, παρά τή φαινομενικότητα τῆς λογικῆς πού περικλείει, εἶναι μιά πλάνη. Αἵρεση θά μποροῦσε νά ὀνοαμαστεῖ. Κάθε αἵρεση εἶναι καταδικασμένη ἀπό τήν Ἐκκλησία.


Καί αὐτό γιατί ποιός κατασκευαστής μιᾶς μηχανῆς ἀφοῦ τήν τελειώσει καί τή θέσει σέ λειτουργία, τήν ἐγκαταλείπει; Ποιός ἐπιχειρηματίας, ἀφοῦ μέ πολλή προσπάθεια στήσει μιά ἐπιχείρηση τήν ἀφήνει δίχως ἐποπτεία καί μέριμνα; Ὁ ἥλιος πού εἶναι ψηλά στόν οὐρανό δέν φωτίζει μονάχα τίς ψηλές κορφές, ἀλλά καί τά βάθη τῆς θάλασσας.


Καί ὁ Τριαδικός Θεός μας, πού εἶναι ἡ ἀνέκφραστη «παντελειότης καί μεγαλειότης», ὅσα ἔχει δημιουργήσει, ὄχι μόνο ἔκτοτε τά ἐποπτεύει ἀλλά καί προνοεῖ γιά ὅλα καί γιά καθένα ξεχωριστά. Ὁ Θεός εἶναι «ποιητής» τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς καί αὐτή ἡ πράξη γίνεται φανερή μέσα ἀπό τή δημιουρική του ἐνέργεια. Καί ἀκόμη εἶναι «παντοκράτωρ», καί αὐτό φανερώνεται μέσα ἀπό τήν προνοητική του θεία ἐνέργεια. Αὐτές εἶναι δυό βασικές ἀλήθειες, πού φανερώνουν τή σχέση τοῦ Θεοῦ μέ τή δημιουργία του. Ἡ μιά δείχνει, ὅτι ἡ δημιουργία γίνεται ἀπό μή ὑπάρχουσα ὕλη, καί ἡ ἄλλη ὅτι ὄχι μόνο τόν διευθύνει, ἀλλά καί τόν κατευθύνει. Δέν εἶναι ἀφημένη στήν τύχη της ἡ δημιουργία. Καί παρά τήν ὕπαρξη σήμερα τοῦ ἀνησυχητικοῦ φαινομένου τοῦ θερμοκηπίου, ὁ Θεός μέσα στήν πρόνοιά Του θά δώσει τή λύση.


Ὅ,τι γίνεται στόν κόσμο κατευθύνεται ἀπό τό Θεό, καί γιά τό συμφέρον τοῦ ἀνθρώπου. Τό πραγματικό καί αἰώνιο συμφέρον του εἶναι τελικά ἡ σωτηρία. Καί γιά νά ἐπιτευχθεῖ αὐτό χορήγησε ἄπειρα χαρίσματα, τόσες ψυχικές δυνάμεις, πού ἀπορεῖ ἡ λογική μας, πώς ἡ ἀδύναμη καί εὔθραστη ψυχοσωματική μας ὀντότητα, τά «ὀστράκινα σκεύη», κατά τόν εὔστοχο χαρακτηρισμό τοῦ Παύλου, νά κατορθώνουν νά ἀντέχουν ὅλα αὐτά, καί νά μή θρυμματίζονται.


Αὐτό φανερώνει, ὅτι ὁ Θεός ἐπιβλέπει, «παντοκρατορεῖ», καί μέσα καί ἀπ’ αὐτήν τήν ἄκτιστη θεία ἐνέγειά του συνέχει καί «συγ-κρατεῖ», καί «συγκροτεῖ», ὅλη αὐτή τήν πλούσια παροχή τοῦ πλήθους τῶν δωρεῶν του, πού πέμπει στόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο.
Ὁ ἄνθρωπος ἀπό μέρους του πλημμυρισμένος ἀπό αὐτά τά θεία δωρήματα, πάλι ὁ Παῦλος μιλεῖ γιά «θησαυρό στήν καρδιά μας», πού κάνει τό «πεπερασμένο» τῆς ὑπάρξεώς του ναό καί κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι μιά ἀλήθεια πού μέσα ἀπό τήν ταπείνωση μπορεῖ νά τή διαπιστώσει κανείς. Καί αὐτά ἠ ἀλήθεια χρειάζεται τή χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἔκθαμβος στέκεται μπροστά στή μεγαλειότητα τοῦ Θεοῦ πού ἔχει κατακοσμήσει τόν ἄνθρωπο καί σχολιάζει: «Τοῦτο μέν οὖν αὐτό μάλιστά ἐστι τό θαυμαστόν καί δεῖγμα μέγιστον τῆς τοῦ Θεοῦ δυνάμεως, ὅτι σκεῦος ὀστράκινον τοιαύτη ἠδυνήθη λαμπρότητα ἐνεγκεῖν καί τηλικοῦτον φυλάξαι θησαυρόν».


Στίς διαπιστώσεις αὐτές πού πρέπει νά κατανοηθοῦν ἀπό τόν ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς μας, πού βαυκαλίζεται καί αὐτοθεώνεται ἀπό τίς κατακτήσεις καί τήν αὐτοπεποίθησή του, τοῦ χρειάζεται ὁ θεῖος φωτισμός, ὥστε νά ἀντιληφθεῖ, ὅτι τελικά ἡ κάθε κατάκτηση στόν τομέα τῆς γνώσεως καί τῆς ἐπιστημοσύνης, εἶναι εὐλογία καί δωρήματα «ἄνωθεν καταβαίνοντα». Καί ἀκόμη ὁποιαδήποτε κοσμική γνώση δέν μπορεῖ νά ἀποτελέσει καί ἀπάντηση στήν ὑπαρξιακή του ἀγωνία, ἡ ὁποία μόνο μέσα ἀπό τήν ἁγιοπνευματική γνώση παίρνει τήν ἀπάντησή της.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2008 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :