Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου
(Πράξ. 20, 16- 18, 28- 36)
Τό ἔργο πού ἀνέλαβαν οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι ἦταν πραγματικά τεράστιο, καί ἄν τό δεῖ κανείς μέσα ἀπό λογικά κριτήρια ὄντως ξεπερνοῦσε τίς δυνατότητες ὄχι μόνο αὐτῶν τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, ἀλλά καί κάθε ἀνθρωπίνης δυνάμεως. Τό αὐτό δέν προγραμματίστηκε σέ κάποιο κοσμικό μυαλό, ἀλλά εἶχε σχεδιασθεῖ «πρό τῶν αἰώνων» στή σκέψη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ὅταν ἦρθε ὁ καιρός τῆς ὑλοποιήσεώς του παρά τίς δυσκολίες καί τά ἐμπόδια πού προξενοῦσε ὁ διάβολος μέ τίς δυνάμεις καί τά ὄργανά του, τό ἔργο αὐτό ἔγινε πραγματικότητα καί μπῆκε στή διάθεση τοῦ ἀνθρώπου πού βυθισμένος στό ὑπαρξιακό του ἀδιέξοδο ἔψαχνε ἐναγώνια νά βρεῖ λύση τοῦ αἰνίγματός του.
Οἱ ἁπλοϊκοί μαθητές, ὁπλισμένοι μέ τήν πίστη πρός ὅσα εἶδαν, ἄκουσαν καί ἔζησαν, καί ἐνδυναμωμένοι μέ τή χάρη τοῦ Παρακλήτου ρίχτηκαν στήν περιπέτεια τῆς μαθητείας τοῦ κόσμου.
Ἕνα τέτοιο σπουδαῖο ἔργο ἀναπότρεπτα χρειαζόταν συνεργάτες, συνεχιστές του. Οἱ ἀπόστολοι μέ ὅλη τους τή δύναμη κήρυξαν «πανταχοῦ» ἐνῶ ὀργάνωναν τίς ὁμάδες τῶν χριστιανῶν καί τοποθετοῦσαν πρόσωπα ἱκανά καί ἀξιόπιστα ἐπικεφαλεῖς στίς ὁμάδες τῶν χριστιανῶν, πού μορφοποιούμενες ἀποτέλεσαν τίς κατά τόπους Ἐκκλησίες. Οἱ ὑπεύθυνοι αὐτοί σιγά, σιγά ὀνομάστηκαν στήν ἀρχή «πρεσβύτεροι» καί λίγο ἀργότερα «ἐπίσκοποι». Οἱ ὀνομασίες τους αὐτές ἐναλλάσσονται ἤδη καί μέσα στίς ἐπιστολές τοῦ Παύλου.
Αὐτούς λοιπόν τούς «πρεσβυτέρους», «ἐπισκόπους» τῶν κατά τόπους Ἐκκλησιῶν τῆς περιοχῆς τῆς Ἀσίας. Εἶναι πραγματικά συγκλονιστικός ὁ λόγος καί οἱ νουθεσίες, ὁδηγίες τίς ὁποῖες ἀπευθύνει σ’ ὅλα αὐτά τά ἱερά πρόσωπα, πού κατέφθασαν στήν Ἐφεσο καί πού καταγράφονται στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς πού τιμᾶται ἡ μνήμη τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
«Προσέχετε ἑαυτοῖς καί παντί τῷ ποιμνίῳ»
εἶναι ὁ λόγος πού βγαίνει ἀπό χείλη τοῦ Παύλου γιά τούς ὑπευθύνους τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Ὅμως αὐτός ὁ λόγος ἔχει διαχρονική ἰσχύ. Ἀφορᾶ ὅλους τούς ποιμένες ὅλων τῶν ἐποχῶν.
Τότε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔκανε τούς πρώτους βηματισμούς της μέσα στόν κόσμο. Πολλά τά προβλήματα καί τά ἐμπόδια πού ἡ κάθε στιγμή δημιουργοῦσε, ὁ Παῦλος εἶχε συνεχῶς στό νοῦ του «τήν μέριμναν πασῶν τῶν ἐκκλησιῶν» (Β’ Κορ. 11, 28) μιά μέριμνα πού κάλυπτε ὅλο τό φάσμα τῶν προβλημάτων. Ἔπαυσαν ὅμως τά προβλήματα; Ἡ κάθε ἐποχή ἔχει νά δείξει ἕνα πλῆθος ποικιλομόρφων προβλημάτων μέ πολλές συνέπειες στό ἱστορικό γίγνεσθαι. Ἀλλά καί σήμερα οἱ ρυθμοί τῆς ἐποχῆς μας, οἱ καταστάσεις πού δημιουργοῦνται ἀπό τούς συνεχεῖς περιπασμούς, δέν ἀφήνουν ἀνεπηρέστη τήν Ἐκκλησία; Ἀσφαλῶς ὄχι καί εἶναι δύσκολο στό περιορισμένο αὐτό σημείωμα νά καταγραφοῦν οἱ πολύμορφες καταστάσεις, προκαλοῦν κλυδωνισμούς πού ἐπηρεάζουν τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.
Οἱ ποιμένες εἶναι ἀνάγκη νά βρίσκονται σέ συνεχιζομένη ἐγρήγορση , ἐφόσον ἡ φροντίδα καί μέριμνά τους δέν ἐξαντλεῖται στό νά προσέχουν μόνο τόν ἑαυτό τους, ἀλλά κυρίως καί ππρωτίστως τήν φροντίδα καί μέριμνα τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ποιμνίου δηλαδή, πού τούς ἔχει ἐμπιστευθεῖ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Καί χρειάζεται ἐγρήγορση. Ὁ ἀγώνας τοῦ κάθε χριστιανοῦ δέν εἶναι μόνο ἡ καθημερινή του προσπάθεια γιά ἐπιβίωση. Ὁ ἀγώνας του ἔχει προπάντων πνευματική διάσταση μιά καί στοχεύει τήν κατά Χριστό ζωή στήν ὁποία ἀντιτίθεται ὁ διάβολος γι’ αὐτό καί ὁ ἀγώνας αὐτός καταγράφεται ὄχι μόνο πρός τά ὁρώμενα, τά ἔχοντα ὑπόσταση, ἀλλά καί πρός τά μή ὁρώμενα πού φαίνονται ἀνυπόστατα ὑπαρκτά ὅμως, καί γι’ αὐτό εἶναι πιό δύσκολα στήν ἀντιμετώπισή τους «οὐκ ἔστιν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα, ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ αἰῶνος τούτου» (Ἐφεσ. 6, 12). Ὅλες αὐτές οἱ διαβολικές μεθοδεύσεις, πού ἔχουν διάρκεια καί ἔνταση, ζητοῦν τόν ἀφανισμό τῶν πιστῶν δέν μποροῦν νά ἀφήνουν σέ ἐφησυχασμό τούς ποιμένες πού ἔχουν λάβει μέσα ἀπό τήν χειροτονία τους τό εἰδικό χάρισμα τῆς Ἱερωσύνης καί ἄρα τῆς συνεχοῦς ἐπαγρυπνήσεως γιά τήν ἀκεραιότητα τοῦ συνόλου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος «ἀγρυπνοῦντες ἐν πάσῃ προσκαρτερήσει καί δεήσεσι περί πάντων τῶν ἁγίων» (Ἐφεσ. 6, 18).
Φορτίο πνευματικό ἔχουν ἀναλάβει οἱ σωστοί ποιμένες. Ἀδιάκοπη ἡ φροντίδα τους. Ἀνύστακτο τό ἐνδιαφέρον «οὐ δώσω ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς καί τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμόν καί ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις μου» (Ψαλ. 131 4) γιά νά μένουν ἑνωμένοι οἱ πιστοί στό ἀδιαίρετο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία. Καί εἶναι ἡ Ἐκκλησία «Σῶμα Χριστοῦ» καί ὄχι «σῶμα χριστιανῶν» γιατί ὁ Κύριος ἔσωσε τήν Ἐκκλησία καί τήν κατέστησε δική καί τήν τρέφει μέ τό Πανάγιό Του Αἷμα. Καί τήν ποιμαντική μέριμνα, δηλαδή τό φορτίο τό ἔχουν παραλάβει.
Ὁ σύλλογος τῶν Ἁγίων Πατέρων ἔχοντας πλήρη συνείδηση τῆς παραγγελίας τοῦ Παύλου στάθηκε στήν ἔπαλξη τοῦ χρέους. Εἶχαν πλήρη συνείδηση, πώς τό ἔργο τους εἶχε πνευματική καί ἀνακαινστική διάσταση πού ἀπέβλεπε τή σωτηρία τῶν πιστῶν. Ποτέ δέν στάθηκαν νά δοῦν τήν ποιμαντική μέριμνα σάν διοικητική ἤ ἐξουσιαστική κατάσταση, ὅπως οἱ κοσμικές ἐξουσίες. Ἡ κοσμικότητα καί κατ’ ἐπέκταση ἡ ἐνασχόληση μέ διοικητικές πράξεις μόνο εἶναι τελείως ξένη καί δείχνει ἐκτροπή καί σύμπτωμα βαρειᾶς πνευματικῆς ἀρρώστειας.
Ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Οἱ ἅγιοι Πατέρες «κεκαθαρμένοι» καί φωτισμένοι ἁγιοπνευματικά γνώριζαν πώς κύριο μέλημά τους ἦταν ἡ περιφρούρηση καί διατήρηση τῆς «ὑγιαινούσης διδασκαλίας» (Α’ Τιμ. 1, 10) μέ τήν ὁποία διατηρεῖται, ἀλλά καί αὐξάνεται ἡ πίστη. Πατέρες πνευματικοί, ἰατροί καί θεραπευτές τοῦ ἀγωνιζομένου σώματος τῶν πιστῶν «ὅλην συλλεξάμενοι ποιμαντικήν ἐπιστήμην» δέν στάθηκαν σ’ ἕνα διανοητικό κατασκεύασμα, ἀλλά μέσα ἀπό τήν ἁγιοπνευματική ἐμπειρία ὁδήγησαν καί ὁδηγοῦν στή θεραπεία καί στήν ἀνύψωση τοῦ σώματος τῶν πιστῶν καί μέ τή «σφενδόνην τοῦ Πνεύματος» ἐκδίωκαν «τούς βαρεῖς καί λοιμώδεις λύκους» ἔξω ἀπό τόν ἐκκλησιαστικό χῶρο.
Στήν ἐποχή μας πού «οἱ λοιμώδεις λύκοι» εἶναι ἀναρίθμητοι ἄς δεηθοῦμε στόν «Κύριον τοῦ Ἀμπελῶνος» νά στηρίζει τούς ποιμένες, ἀλλά καί νἀ ἀναδεικνύει νέους, μέ πλούσια ἀγιοπνευματικά χαρίσματα.
Ἀμήν.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἰούνιο τοῦ 2008 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
