Αρχική σελίδα Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς 2008Κυριακὴ Β΄ Ματθαίου · Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος

Κυριακὴ Β΄ Ματθαίου · Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ Β΄ Ματθαίου καὶ ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου (Β΄ Κορ. 11,21-12,9): ὁ ἀρνητὴς καὶ ὁ διώκτης ποὺ ἔγιναν στύλοι τῆς Ἐκκλησίας, γιατὶ «ἡ δύναμις ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται»

από (+) π.Κ. Φιοράκης
384 αναγνώσεις

Κυριακὴ Β΄ Ματθαίου · Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος

(Β’ Κορ. ια’ 21- ιβ’- 9)

 Ἡ ἑορτή τῶν τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου σφραγίζει τό μήνα Ἰούνιο, ἀλλά θά λέγαμε ἔρχεται στό τέλος μιᾶς περιόδου, πού τόσο ἡ ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, ὅσο καί τῶν Ἁγίων Πάντων δημιουργοῦν τή δυνατότητα γιά μιά βαθύτερη πνευματική προσέγγιση τῶν δυό αὐτῶν μεγάλων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου.


Καί γιά μέν τόν Ἀπόστολο Πέτρο μᾶς μιλεῖ τό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα: «σύ εἶ Πέτρος καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν Ἐκκλησίαν» (Ματθ. 16, 18). Καί ποιά ἦταν αὐτή ἡ ἀρραγής πέτρα, ἡ στέρεη βάση πάνω στήν ὁποία ὁ Χριστός θά οἰκοδομοῦσε τήν Ἐκκλησία; Ποιός ἦταν αὐτός, πού ἄκουσε τόν τόσο βαρύ καί ὑψηλό χαρακτηρισμό, ὅτι θά εἶναι τό θεμέλιο καί βάση τῆς Ἐκκλησίας;
Ἦταν ἕνας ἁπλός ψαρᾶς, πού ὅταν γιά πρώτη φορά μπῆκε στή βάρκα του ὁ Χριστός, καί ἔγινε αὐτή ἡ θαυμαστή ἁλιεία, ἔπεσε στά γόνατα καί ἔκθαμβος ἔλεγε πρός τόν Χριστό, «ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνήρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε» (Λουκ. 5, 8).


Εἶναι ὁ ἴδιος, πού ὅταν μιλοῦσε ὁ Ἰησοῦς γιά τόν ἐπικείμενό του Σταυρό καί θάνατο, προσπάθησε πολύ ἀνθρώπινα καί μέ τρυφερότητα μαζί νά τόν ἀποτρέψει ἀπό μιά τέτοια περιπέτεια «ἵλεως σοι, Κύριε· οὐ μή ἔσται σοι τοῦτο» (Ματθ. 16, 22), καί ὁ Κύριος τήν ὑπόδειξη αὐτή θά τή θεωρήσει διαβολικό πειρασμό καί ἐπιτιμώντας τό ἐνδιαφέρον αὐτό τοῦ λέει «ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τά τοῦ θεοῦ, ἀλλά τά τῶν ἀνθρώπων» (Ματθ. 16, 23).


Ὁ ἴδιος θά παρουσιαστεῖ τήν ὥρα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, ἕτοιμος γιά θυσία ὑπέρτατη δηλώνοντας πώς εἶναι ἕτοιμος ἀκόμη καί τή ζωή του νά θυσιάσει. Ὅμως ὁ Χριστός γνωρίζει τί θά συμβεῖ ὕστερα ἀπό λίγη ὥρα. Γνωρίζει γιά τήν ἄρνηση, καί τή δήλωσή του πώς δέν τόν ξέρει, καί πολύ χαρακτηριστικά θά τοῦ πεῖ «Σίμων, Σίμων, ἰδού ὁ σατανᾶς ἐξητήσατο τοῦ συνιάσαι ὡς τόν σῖτον, ἐγώ ἐδεήθην περί σοῦ ἵνα μή ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου· καί σύ ποτε ἐπιστρέψεις στήριξον τούς ἀδελφούς σου. ὁ δέ εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, μετά σοῦ ἕτοιμος εἰμι…καί εἰς θάνατον πορεύεσθαι» (Λουκ. 22 31-32). Βεβαιώνει ὁ Σίμων, ὅτι ὄχι ἁπλά θά στηρίξει τούς ἄλλους, ἀλλά ὅτι εἶναι καί ἕτοιμος καί νά πάει στή φυλακή καί τό θάνατο. Τότε ὁ Χριστός τοῦ λέει, πώς «πρίν ἤ ἀλέκτωρ φωνῆσαι τρίς ἀπαρνήσῃ μή εἰδέναι με» (Λουκ. 22, 35).


Μετά τήν Ἀνάσταση ἔρχεται αὐτή ἡ φανέρωση τῆς ἀλήθειας πού ἐνσαρκώνει ὁ Πέτρος, ὅταν ἐρωτᾶται ἀπό τόν Κύριο «Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾶς;» καί ἐκείνος ἀπαντᾶ «Ναί, Κύριε, σύ οἶδας ὅτι φιλῶ σε» (Ἰωάν. 21, 15-17), φανερώνεται δηλαδή, πώς κάποιος μπορεῖ νά εἶναι ἀδύνατος καί ἁμαρτωλός ἄνθρωπος καί ταυτόχρονα πέτρα καί θεμέλιος τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἐκφραζόμενος ἐκβάλλει αὐτή τήν ἀνέκφραστη ἀγάπη πού δέ μετριέται σέ μέγεθος, μά εἶναι φανέρωση συγκλονισμοῦ, πού γίνεται ἀπό μιά χαραμάδα τῆς καρδιᾶς, πού δείχνει πώς ἀκόμη καί ἡ ἀδυναμία, καί ἡ ἄρνηση μποροῦν νά ὑπερβαθοῦν μέσα ἀπό τήν ἀπόλυτη ἀγάπη γιά τό Χριστό.


Νομίζω, πώς ὑπάρχει μιά ἀντιστοιχία ἀνάμεσα σ’ αὐτή τήν τριπλή ἄρνηση τοῦ Πέτρου καί τριπλή διαβεβαίωση τῆς ἀγάπης τοῦ Πέτρου, μ’ αὐτή τήν τριπλή αἴτηση τοῦ Παύλου, «ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί μου ἄγγελος σατάν, ἵνα με κολαφίζῃ, ἵνα μή ὑπεραίρωμαι· ὑπέρ τούτου τρίς τόν Κύριον παρεκάλεσα, ἵνα ἀποστῇ ἀπ’ ἐμοῦ καί εἴρηκε μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γάρ δύναμις μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β’ Κορ. 12, 8-9). Τρεῖς φορές ζητᾶ τήν ἀπαλλαγή του ἀπ’ αὐτή τήν ἔσχατη ἀδυναμία καί ἀσθένεια. Καί στίς τρεῖς φορές αὐτές ἔρχεται ἡ θεϊκή ἀπάντηση, εἶναι ἀρκετή ἡ χάρη πού σοῦ δόθηκε. Καί ὅτι ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ «τελειοῦται», φανερώνεται στήν πληρότητά της μέσα στήν ἀσθενική φύση τοῦ ἀνθρώπου.
Καί βλέπουμε ὅτι ὁλόκληρη ἡ ζωή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἶναι αὐτή ἡ τελείωση καί ὁλοκλήρωση τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ, μέσα στά ὅρια τῆς ἀνθρώπινης ἀποτυχίας καί ἀδυναμίας.


Στό πραγματικά συγκλονιστικό ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς ἡμέρας βλέπουμε ὅλη τήν ἔνταση τῶν ταλαιπωριῶν, τῶν κινδύνων, τῆς ἀπορρίψεως πού τοῦ ἔκανε ὁ κόσμος καί ταυτόχρονα μέσα ἀπ’ αὐτή τήν ἱστορία πού θά λέγαμε πώς εἶναι μιά περιγραφή ἀποτυχίας. Διώξεις, φυλακές, βασανισμοί, καί μέσα ἀπ’ ὅλα αὐτά νά θριαμβεύει καί νά ἀποκαλύπτεται ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ.
Τό θαῦμα πού τελεῖται ἐν Χριστῷ, ἀποκαλύπτει αὐτή τή θεϊκή δύναμη. Ὅλο τό γεγονός αὐτό, ὅπως ἔχει εἰπωθεῖ, δέν στηρίχθηκε σέ κάποια ἰσχύ εἴτε χρηματική, εἴτε στρατιωτική ἦταν αὐτή. Τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ μπῆκε στόν κόσμο σάν «μωρία» πού σκανδάλιζε τούς ἰσχυρούς τῆς ἡμέρας.


Ὅμως καί πέρα ἀπό τήν ἐξωτερική δυναμική, πάντοτε ὑπάρχει στόν ἄνθρωπο καί τό ἀγκάθι τῆς ἁμαρτίας, πού ἀποδυναμώνει τόν ἄνθρωπο καί φυσικά καί τόν πιστό. Καί ἡ μέν Ἐκκλησία καθ’ ἑαυτή σάν Σῶμα Χριστοῦ δέν ἔχει «σπίλον ἤ ῥυτίδα» (Ἐφεσ. 5, 27), τά μέλη της ὅμως κουβαλοῦν καθ’ ἑαυτούς καί τούς σπίλους καί τίς ρυτίδες τους, καί πολλές φορές σκανδαλιζόμαστε νά βλέπουμε τήν ἁμαρτία ἐνώπιον μας καί ἀδυνατοῦμε νά κατανοήσουμε, ὅτι μέσα ἀπ’ τή δική μου, τή δική σου ἀποτυχία θριαμβεύει καί λάμπει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ.


Κι ὅσο κι ἄν μᾶς φαίνεται ἀντιδεοντολογικό, ἡ μεγάλη δύναμη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ἁμαρτία της. Καί ἡ κάθε ἁμαρτία, ἀστοχία εἶναι σταυρός καί ὀδύνη, ἀλλά ταυτόχρονα καί φανέρωση τῆς θεανθρωπίνης φύσεώς της, τοῦ θαύματος, ὅτι ὁ Χριστός προσλαμβάνει διαρκῶς τήν ἁμαρτία μας, καί τήν μεταποιεῖ σέ ἀνάσταση καί ζωή.
Σ’ αὐτή τήν ἀλήθεια νομίζω, πώς μᾶς καλοῦν σήμερα οἱ δυό πρωτοκορυφαῖοι, ὁ διώκτης καί ὁ ἀρνητής, ὁ Παῦλος καί ὁ Πέτρος, πού μέ ὅλες τίς ἀνθρώπινες πτώσεις τους ἔγιναν στύλοι καί ἑδραιώματα τῆς Ἐκκλησίας. Δείχνουν τήν πορεία, πού βεβαιώνει ὅτι ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ «ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται».


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἰούνιο τοῦ 2008 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :