Κυριακὴ Δ΄ τῶν Νηστειῶν

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ Δ΄ τῶν Νηστειῶν (Μάρκ. 9,17-31): ὁ σεληνιαζόμενος νέος, ὁ πόνος τῆς ἀρρώστιας καὶ ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
349 αναγνώσεις

Κυριακὴ Δ΄ τῶν Νηστειῶν

(Μάρκ. 9, 17-31)

Ὁ πόνος καί ὁ Χριστός


Τή σημερινή Κυριακή διαβάζεται ἡ περικοπή πού ἀναφέρεται στή θεραπεία τοῦ «σεληνιαζομένου» νέου. Ἡ κάθε ἀρρώστεια ἔχει τήν ὀδύνη της. Πονεῖ καί ὑποφέρει, ὅποιος εἶναι ἄρρωστος, ὑποφέρουν ὅμως καί ὅσοι βρίσκονται δίπλα του. Ἄν μάλιστα ὁ ἄρρωστος εἶναι παιδί ὁ πόνος τῶν γονιῶν εἶναι πολύ μεγάλος. Τό βλέπουμε αὐτό στήν καθημερινή πράξη, τό διαπιστώνουμε καί στήν περίπτωση τοῦ περιστατικοῦ πού διηγεῖται τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα.


Ἡ ἀρρώστεια

Ἡ ἀρρώστεια δυστυχῶς εἶναι συνοδοιπόρος τῆς βιολογικῆς μας ζωῆς. Εἶναι μιά μεταπτωτική κατάσταση, πού ἐμφανίζεται ξαφνικά καί χωρίς διάκριση. Ὁ πατέρας πού διηγεῖται τό σημερινό ἀνάγνωσμα πρέπει νά κτύπησε ἀρκετές φορές τίς πόρτες τῶν γιατρῶν, δίχως ὅμως ἀποτέλεσμα. Τώρα καταφθάνει σέ μιά ὁμάδα τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ. Παρακαλεῖ, μά κι αὐτοί δέν μπόρεσαν νά προσφέρουν οὐσιαστική βοήθεια. Τελικά μέ τήν ἀπελπισία νά πνίγει τήν ὕπαρξή του βρέθηκε μπροστά του ὁ Χριστός πού μόλις κατέφθανε ἀπό τό Θαβώρ. Χωρίς πολλά λέει στόν Ἰησοῦ τό πρόβλημα σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «εἴ τι δύνασαι σπλαγχνισθείς ἐφ’ ἡμᾶς».
Τό γιατί τῆς ἀρρώστειας εἶναι μεγάλη κουβέντα. Πολλοί εἶναι ἐκεῖνοι πού προσπάθησαν νά ἐμβαθύνουν φιλοσοφικά καί ἠθικά στό πρόβλημα αὐτό, ἐνῶ ἡ ἰατρική ἐπιστήμη ἀπό τίς παλαιότερες ἐποχές μέχρι σήμερα προσπαθεῖ νά χαρίσει μέ τίς μεθόδους της ἀνακούφιση καί θεραπεία. Σήμερα ἔχουν γίνει θεαματικά ἅλματα στόν τομέα αὐτό καί ἀσθένειες πού ἄλλοτε ἦταν μάστιγα εἴτε ἔχουν ἐξαφανισθεῖ, εἴτε θεραπεύονται. Βέβαια νά κατανικηθεῖ ἡ σωματική ἀρρώστεια εἶναι πρᾶγμα ἀδύνατο, ἐφόσον κατά τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας ἡ ἀσθένεια εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἴδιας τῆς φύσεως μας, πού ὅταν ἐκτράπηκε ἀπό τό κατά φύσιν εἰς τήν παρά φύσιν κατάστασή της «νενόσηκεν» μέ ὅλες τίς συνέπειες πού ἔφερε αὐτή ἡ ἐκτροπή. Κλῆρος μας ἡ ἀσθένεια. Ἡ ὑπέρβασή της εἶναι ἡ πίστη μας στό Χριστό. Ὄχι μέσα ἀπό τή λογική τῆς δοσοληψίας, ἀλλά μέ τήν ἐμπιστοσύνη στό θέλημά του.


Τό πρόβλημά μας

Ὁ ἀπελπισμένος πατέρας μέ τσακισμένη τήν ἀντοχή του πλησιάζει τό χῶρο τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, προσομίζοντας τήν ἀρρωστημένη μορφή τοῦ παιδιοῦ του. Ἴσως κι ὁ ἴδιος νά μήν εἶχε πολλές ἐλπίδες, ἄλλωστε αὐτό τό διαπιστώνουμε ἀπό τόν τρόπο πού ἀπευθύνθηκε στό Χριστό. Ἕνας τρόπος πανομοιότυπος σ’ ὅλους μας. Τήν ἀρρώστεια μας δέν τήν προσεγγίζουμε σ’ ἕνα πνευματικό γεγονός, βλέπουμε μονάχα τήν ἐκδήλωσή της. Ἀκόμη καί οἱ χριστιανοί δέν διαφέρουμε ἀπό τόν δύστυχο πατέρα. Ἄν καί βαπτισμένοι στ’ ὄνομά του, ἔχοντες κάνει δηλαδή, πιστεύω μας τό πιστεύω τῆς Ἐκκλησίας, ἐν τούτοις παραμένουμε στήν ἀμφιβολία καί ἀπιστία μας. Ὅλες μας οἱ προσπάθειες εἶναι ἐνδοκόσμιες, αὐτό εἶναι τό πρόβλημά μας. Ἡ λογική ἀντιμετώπισή του καί γι’ αὐτό παραμένει πρόβλημα. Ὁ καθημερινός μας ἀγώνας εἶναι μιά ὑποδούλωση στά σχήματα καί τῆς καταστάσεις τοῦ νῦν καιροῦ. Ὅμως στόν κόσμο αὐτό κουβαλοῦμε τήν εὔθραυστη καί εὐμετάβολη καί ἄρα ἀρρωστημένη μας ὕπαρξη καί στρουθοκαμηλίζοντας τό λησμονοῦμε. Ἡ λύση ὅμως τῶν δεινῶν μας εἶναι ὁ Χριστός. Μέ τό Χριστό ὁδηγό βρίσκουμε καί τίς ἀπαντήσεις, ἀλλά καί τίς λύσεις τῶν ἀδιεξόδων μας.
Δέστε καί τοῦτο, ὅταν ὁ πατέρας ἔρχεται ἄρρωστο του παιδί ὁ Χριστός λείπει. Οἱ μαθητές πού βρίσκει στούς πρόποδες τοῦ ὄρους εἶναι ἀνήμποροι νά βοηθήσουν. Ὅταν ἀπουσιάζει ὁ Χριστός ὅλοι καί ὅλα βρίσκονται σέ ἀδιέξοδο. Ὁ Χριστός σύμφωνα μέ τή διήγηση τοῦ εὐαγγελιστῆ εἶναι στό ὄρος. Ἡ ὅλη ἱστορία ἐκτυλίσσεται κατά τή στιγμή τῆς Μεταμορφώσεως. Πάνω στό Θαβώρ πραγματοποιεῖται ἕνα ἐξαίσιο γεγονός. Γίνεται μιά θεοφάνεια. Οἱ τρεῖς μαθητές, Πέτρος, Ἰάκωβος καί Ἰωάννης, βλέπουν «καθώς ἠδύναντο» τή δόξα τοῦ Χριστοῦ. Καί ἐνῶ στό ὄρος συμβαίνει ἡ φωτοχυσία, στούς πρόποδες τοῦ Θαβώρ κυριαρχεῖ ἡ μαυρίλα, ἡ ἀπελπισία. Τό θαῦμα πού ἐπεδίωξε ὁ πατέρας δέν γίνεται. Λείπει ὁ Χριστός.


Ὁ Χριστός στή ζωή μας

Στό σημεῖο αὐτό χρειάζεται νά δοῦμε, ὅτι ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ γεμίζει φῶς καί χαρά τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Οἱ τρεῖς μαθητές ἐντυπωσιασμένοι, παρά τό δέος τους, ζήτησαν νά μείνουν σ’ αὐτή τήν αἴσθηση πού γεύτηκαν «καλόν ἐστι ἡμᾶς ὧδε εἶναι». Ἀσφαλῶς δέν τούς ἄρεσε τό ὕψος τοῦ βουνοῦ, ἤ ἡ ὀμορφιά τοῦ τοπίου. Δέν ἔζησαν ἕνα ἐξωτερικό ἐρέθισμα. Ἔζησαν μιά ἄλλη ἐμπειρία ἡ ὁποία σημαδεύει τήν καρδιά τους, τόν ἔσω ἄνθρωπο, πού ὑφίσταται τήν «καλήν ἀλλοίωσιν». Ἀπόλαυσαν μιά διαφορετική ἐμπειρία, πού προξενήθηκε ἀπό τή βίωση ἑνός γεγονότος ξένου καί διαφορετικοῦ ἀπό τίς μέχρι τότε ἐμπειρίες τῆς καθημερινότητάς τους.
Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ «πληροῖ» τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Αὐτή δίνει νόημα καί προοπτική, γιατί ἀνοίγει νά δοῦμε τήν προοπτική, πού ἔχει ἡ ζωή μας κοντά Του.
Ἀντίθετα ἡ ἀπουσία τῆς παρουσίας Του κάνει τραγική τή ζωή μας, χωρίς προοπτικές, μέ τήν ἀπελπισία νά εἶναι ὁ ἀχώριστος σύντροφός μας. Οἱ τρεῖς μαθητές ἀνέβηκαν στό ὄρος μαζί μέ τόν Χριστό γιά νά ἀπολαύσουν τή «θέα τῆς μορφῆς».
Πόσες φορές καί μέσα στήν παραδοξότητα καί στό παράλογο τοῦ πόνου ἔχουμε ἐμφανίσεις τῆς παρουσίας του καί συχνά καταλυτικές στήν ὅλη ἀντιμετώπισή του;


Ἀδελφοί,

Σήμερα Κυριακή Δ’ τῶν Νηστειῶν γιορτάζεται ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος. Ἡ κλῖμαξ, ἡ σκάλα, ὁδηγεῖ στήν ἀνάβαση μας γιά συνάντηση μέ τό Θεό καί ἀπόλαυση τῆς παρουσίας Του στή ζωή μας. Ἡ προτροπή τοῦ ἁγίου: «ἀναβαίνετε, ἀναβαίνετε, ἀδελφοί, ἀναβάσεις προθύμως ἐν καρδίᾳ διατιθέμενοι…», δέν ἀποτελεῖ μιά προτρεπτική κραυγή σ’ ὅλους «τοῖς ἐν σκότει ἁμαρτημάτων πορευομένους…» καί ἐπιποθοῦντας τό φῶς τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ ἀπουσία τοῦ Χριστοῦ προξενεῖ στασιμότητα ζωῆς καί παρά τίς φαινομενικές μας ἐπιτυχίες, παραμένουμε χωρίς ἐλπίδα στή μοναξιά τοῦ κόσμου αὐτοῦ, πού βρίσκεται στήν ὀδύνη τῶν πολυωνύμων πόνων μας.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Μάρτιο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :