Κυριακὴ Ε΄ τῶν Νηστειῶν

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ Ε΄ τῶν Νηστειῶν (Μάρκ. 10,32-45): ἡ ἀνάβαση πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα, ὁ πειρασμὸς τῆς ἐξουσίας καὶ ἡ διακονία.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
351 αναγνώσεις

Κυριακὴ Ε΄ τῶν Νηστειῶν

(Μάρκ. 10, 32-45)

Διακονία

Ὁ Χριστός μέ τή συνοδεία τῶν μαθητῶν του βρίσκονται σέ πορεία ἀναβάσεως πρός τά Ἱεροσόλυμα. Ἀνεβαίνουν. Κοπιαστική ἡ πορεία. Ὁ ἀνηφορικός δρόμος ἀπαιτεῖ κουράγιο. Τό ξέρουν καλά ὅσοι ἐξαναγκάζονται σέ τέτοιες διαδρομές.
Ὅμως ὑπάρχει καί μιά ἄλλη ἀνηφοριά, πού χρειάζεται ἀκόμη πιό πολύ κουράγιο διαβαίνοντάς την. Εἶναι ἡ πνευματική ἀνάβαση. Ὄχι ἡ διανοητική, ἀλλά ἡ μυστική, ἐκείνη πού μᾶς χρειάζεται γιά ὁλοκλήρωσή μας ὡς θεόμορφων εἰκόνων.
Ὁ Χριστός βλέπει τούς μαθητές της νά ἱδρωκοποῦν, ἴσως καί νά δυσανασχετοῦν. Ἔχουν κακές ἐμπειρίες ἀπό τήν ἁγία Πόλη, ἐξαιτίας τῶν ὅσων συμβαίνουν στίς μεγάλες ἑορτές, καί εἰδικά κατά τή γιορτή τοῦ Πάσχα. Καί τώρα πάλι… πρός τά ἐκεῖ.
Μέσα σ’ αὐτή τήν κατάσταση ὁ Χριστός ἐπιχειρεῖ νά τούς προϊδεάσει γιά τά «μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν». Μά ἀκόμη θέλει νά τούς θυμίσει, πώς στήν πνευματική διαδρομή (τή δική τους, ἀλλά καί ὅσων θά πιστέψουν), προέχει ἡ διακονία καί ὄχι ἡ πρόσκαιρη ἀπολαβή φτηνῆς κολακείας.


Ἡ διακονία πρωτεύει

Πολύ πιό πρίν εἶχε κάνει σχετική μνεία γιά τά ὅσα ἐπρόκειτο νά διαδραματισθοῦν στήν ἱερή Πόλη. Γεγονότα μέ πολλή ὀδύνη πού θά βίωναν ἐκεῖ.
Ὁ Σταυρός πού τόσες φορές εἶχε θέμα συζητήσεως, ἦταν πιά ἐπί θύραις. Ὁ λόφος τοῦ Γολγοθᾶ ἀπό μακρυά ἀχνόφεγγε. Τό περίγραμμά του πρέπει νά διακρίνονταν ἔξω ἀπό τά τείχη τῆς ἱερῆς πόλεως. Καί συνομιλοῦσαν. Προσπαθοῦσε μέ τρόπο διακριτικό νά τούς ἐπισημάνει τή σημασία τοῦ πάθους καί τῆς θυσίας του. Ξαφνικά πάνω στή κουβέντα, δυό μαθητές θέλουν νά ἀδράξουν τήν εὐκαιρία. Σέ μιά δόση φαντασιοπληξίας θεώρησαν πώς εἶναι εὐκαιρία γιά νά ἀναδειχθοῦν ψηλότερα, μιά καί θά ἔπαιρνε θέση ἐξουσίας «ἐν τῷ Ἰσραήλ». Ἔτσι νόμισαν. Ἡ «δόξα» τοῦ Ἰησοῦ στάθηκε ἀφορμή γιά παρερμηνεία τῶν ὅσων ἐκπροσωπεῖ ἡ καταλυτική παρουσία τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο.
Ὁ Χριστός δέν ἦρθε γιά νά κτίσει μιά νέα ἐξουσία μέσα στίς τόσες ἄλλες. Ὁ Χριστός κομίζει μιά νέα πρακτική. Ἕνα ἄλλο τρόπο ζωῆς, ἀσυμβίσταστο πρός τό βόλεμα μας, τό ὁποῖο δυστυχῶς ὅλοι μας ἐπιδιώκουμε. Ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης χωρίς οὐσιαστικό λόγο βγαίνουν καί ζητοῦν τήν πρωτοκαθεδρία στή «δόξα» Του. Φαίνεται καθαρά πώς ἡ τωρινή ἄνοδος στά Ἱεροσόλυμα θά ἔφερνε ἐπιτέλους τήν ἐπανεγκαθίδρυση τοῦ δαβυϊδικοῦ θρόνου, καί ὁ Ἰησοῦς ἀπό τή Ναζαρέτ, θά γίνονταν ὁ «Χριστός Κυρίου», ὁ νέος βασιλιᾶς, πού περιμένουν ὅλοι οἱ Ἑβραῖοι γιά σχηματισμό μιᾶς καινούργιας ἐξουσίας στόν κόσμο.
Οἱ μαθητές παιδιά ἀπό τή σάρκα τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καί κατ’ ἐπέκταση τῆς νοοτροπίας τοῦ κόσμου τούτου, δέν καί μποροῦσαν νά ἀντιληφθοῦν παρά τή τρίχρονη παραμονή κοντά στό Χριστό τό ἔργο καί τήν ἀποστολή πού κόμιζε στόν κόσμο.
Φαντάστηκαν, πώς ἦρθε ἐπιτέλους ἡ δόξα τοῦ ἐκλεκτοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Σταυρός καί θυσία τούς φάνηκε σχῆμα λόγου καί δέν δίνουν σημασία.


Ὁ πειρασμός τῆς ἐξουσίας

Στόν ἄνθρωπο ὑπάρχει ἔμφυτη ἡ τάση γιά ἀξιώματα. Βέβαια κάθε φιλοδοξία στόν ἄνθρωπο θά ἦταν ἐπαινετή ὅταν ἔχει κίνητρα ἁγνά, καί στόχους ἁγίους καί ὑψηλούς. Ὅμως δέν συμβαίνει στήν πράξη κάτι τέτοιο. Τό πνεῦμα τῆς ἀναδείξεως συμπαρασύρει τά ἰδανικά καί τίς ἀγαθές προαιρέσεις μετατρέ-ποντάς τα ὕστερα ἀπό λίγο σέ μωροφιλόδοξο πάθος, πού ἀντί νά ὑπηρετεῖ ἐπιδιώκει νά ὑπηρετεῖται, ὁπότε καί ἀρχίζει ὁ φαῦλος κύκλος τῆς συγνῆς ἐκμεταλλεύσεως. Οἱ μεγάλοι ἐπιδιώκουν νά κατακυριεύουν καί νά κατεξου-σιάζουν τῶν μικρῶν καί ἀδυνάτων. Οἱ κενόδοξοι καταπιέζουν καί συνθλίβουν προκειμένου νά ἀνοίξουν τό δρόμο γιά τήν ἀνάδειξή τους.
Ὅμως «οὐχ οὕτω ἔσται ἐν ὑμῖν». Δέν πρέπει κάτι τέτοιο νά συμβαίνει σ’ ἐσᾶς τούς δικούς μου διατρανώνει ὁ Χριστός. Πρῶτος γίνεται ὁ διακονῶν! Φοβερή πρόκληση. Ἐκπληκτική ἡ ἀντινομία.
Οἱ δυό φάνηκαν νά βρίσκονται πέρα ἀπό τήν πραγματικότητα πού ἐνσαρκώνει ὁ Ἰησοῦς καί γι’ αὐτό ἐπικρίνεται ἡ θρασύτητά τους. Αὐτή ἡ διαστρεβλωτική κατάσταση δίνει τήν ἀφορμή στό Χριστό νά μιλήσει γιά θυσιαστική διακονία πού ὁδηγεῖ στή δόξα.
Ὁ τρίτος πειρασμός (Ματθ. 4, 8-9) εἶναι πολύ δελεαστικός καί ἀπαιτεῖται μεγάλη προσοχή στήν ἀντιμετώπισή του. Εἶναι πολύ εὔκολη ἡ διολίσθηση σ’ αὐτόν ὅσων βρίσκονται σέ θέσεις ἐξουσίας, καί μάλιστα κάτω ἀπό προσχηματικές δικαιολογίες νά μετατρέπονται ἀπό διάκονοι σέ διακονούμενοι, καί καταπιεστές τῶν ἄλλων. Εἰδικά ὅσοι βρίσκονται σέ ἐκκλησιαστικά ἀξιώματα τούς χρειάζεται πολύ προσοχή, καί προσευχή γιά νά μή μετατρέπονται σέ σκληρούς δυνάστες τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Καί δυστυχῶς οἱ διαχειριστές τοῦ Θεοῦ, ἐκείνου πού στάθηκε «πάντων διάκονος», ἀναδεικνύονται κακοί οἰκονόμοι.
Ἡ «δόξα τοῦ Χριστοῦ» ἔχει ἄλλη προοπτική καί γι’ αὐτό τό μεγαλεῖο καί ἡ λάμψη της δέν ἔχουν τό παροδικό τῶν σχημάτων τοῦ κόσμου τούτου. Οἱ δυό μαθητές δέν εἶχαν ἀντικρύσει τή διακονία τοῦ Σταυροῦ. Ἦταν ἀγνοοῦντες, καί γι’ αὐτό δέν θά πρέπει νά μᾶς σκανδαλίζει ἡ κίνηση τοῦ Ἰακώβου καί Ἰωάννου. Μόνο ὅταν εἶδαν τό Σταυραναστάσιμο γεγονός, ἀλλά προπάντων μετά τήν Πεντηκοστή «διηνοίχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί καί ἐπέγνωσαν», κατάλαβαν καί μίλησαν καί δίδαξαν καί διακόνησαν τόν κόσμο. Ἔγιναν ὑπηρέτες τοῦ Λόγου, δείχνοντας ἔκτοτε λόγο, μαρτυρία, γιά τό ποιός εἶναι ὁ πραγματικά πρῶτος.

 

Ἀδελφοί,

Στήν πρόκληση τῶν δυό μαθητῶν, ὁ Χριστός μέ ἁπλότητα καθορίζει, ὅτι ἡ Βασιλεία Του δέν μοιάζει μέ τίς ἀνθρώπινες ἐξουσίες. Οἱ ἄνθρωποι μέσα ἀπό τήν ἰσχύ πού τούς δίνει ἡ ἐξουσία, ἀντί νά διακονοῦν τυραννοῦν, καταδυναστεύουν, ρουφοῦν τό αἷμα, καί πάνω στά δάκρυά κτίζουν τούς θρόνους τους.
Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν κτίζεται στήν καταπίεση. Εἶναι θυσιαστικός δρόμος. Καί μόνο μέσα ἀπό τό δικό μας θέλω, διαβαίνουμε τήν πόρτα της. Καί ποερευόμαστε μέ τήν ἐν ταπεινώσει διακονία καί τότε ἀπολαμβάνουμε τό πρωτεῖον τῆς ἀληθινῆς κτήσεως.
Ὅποιος θέλει νά γίνει μέγας, ἄς ταπεινωθεῖ διακονώντας τόν ἄλλο.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :