Κυριακὴ τῶν Βαΐων

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων (Ἰωάν. 12,1-18): ἡ εἴσοδος τοῦ «ἄρχοντος τῆς εἰρήνης» καὶ ἡ εἰρήνη ποὺ δίνει ὁ Χριστός.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
351 αναγνώσεις

Κυριακὴ τῶν Βαΐων

(Ἰωάν. 12, 1- 18)

Στήν Ἱερή Πόλη

Εἰσοδεύει ὁ Χριστός σήμερα στά Ἱεροσόλυμα. Ἔτσι μᾶς πληροφορεῖ ἡ σχετική περικοπή τοῦ Εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, πού διαβάστηκε σήμερα, καί τό ὁποῖο δίνει τό ἑορτολογικό περιεχόμενο στή σημερινή ἡμέρα. Κυριακή τῶν Βαΐων. Πρίν λίγο εἶχε προηγηθεῖ ἕνα θαῦμα. Ἡ ἀνάσταση τοῦΛαζάρου. Καί ὅλοι «τά νίκης σύμβολα φέροντες» στά χέρια τους ἔδειχναν, μέσα ἀπό τό κράτημα αὐτό τῶν τρυφερῶν βλαστῶν, τόν ἐντυπωσιασμό τους ἀπό τό γεγονός τοῦ θριάμβου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Νικητής τοῦ θανάτου, ἀλλά καί νικητής τῆς πάλης γιά τήν κατάκτηση τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς κάνει τήν ἐμφάνιση στήν ἁγία Πόλη, ὄχι γιά νά στήσει θρόνο ἐξουσιαστικό. Ἡ δική τους ἐξουσία θέλει νά τή θρονιάσει στό χῶρο τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, πού θανατωμένη ἀπό τό φαρμακερό κεντρί τῆς ἁμαρτίας ἀναζητοῦσε τῆς ἀθανάτου ζωῆς τή γεύση.

Εἰρηνική παρουσία

Ἔρχεται στήν ἁγία Πόλη ὁ Κύριος μας καί τό πλῆθος βλέποντας τήν ἐπιφάνεια τῶν πραγμάτων ὡς συνήθως ξεσπᾶ στίς ζητωκραυγές. Ἐκεῖνος ὅμως ἀτάραχος, μέ ἀπάθεια θά λέγαμε πρός τίς ἰαχές, πού ἀκούγονται προσπερνᾶ. Ἡ ρηχή σκέψη μας ἴσως νά μήν καταλαβαίνει αὐτή τήν ἀντίδραση τοῦ Χριστοῦ, ὅμως αὐτός βλέπει στό βάθος, τήν ἔνδον ἀλήθεια.
Ἐξάλλου τήν περασμένη Κυριακή μᾶς εἶχε δώσει μιά φανέρωση τοῦ στίγματος τῆς παρουσίας του μέσα στήν κοσμικότητα. Γνωρίζει τήν εὐόλισθη πραγματικότητα. Τό εὐμετάβολο τῶν διαθέσεών μας. Στήν παγγνωσία του διαβλέπει τό πρόσκαιρο τῶν ἐπευφημιῶν, πού σέ λίγο θά γίνουν ἀρές καί ἀναθέματα.
Εἰσοδεύει ὁ Χριστός στά Ἱεροσόλυμα «πραῢς», καθισμένος ὄχι σέ χρυσοποί-κιλτο θρόνο, ἀλλά πάνω σ’ ἕνα πουλαράκι, προκειμένου νά ξεδιπλώσει τό τελευταῖο κεφάλαιο τῆς σωστικῆς παρουσίας του στή γῆ, μέσα ἀπό τή τελεσιουργία τῆς «δεσποτικῆς ἱερουργίας» πάνω στό Σταυρό.
Ὁ Χριστός, ὁ «ἄρχων τῆς εἰρήνης», νικητής τοῦ θανάτου, δείχνει νά εἶναι ἀμέτοχος στίς φωνασκίες τοῦ κόσμου. Ἁπλά εἰσοδεύει στήν πόλη τῆς εἰρήνης. Ἱεροσόλυμα θά πεῖ πόλη τῆς εἰρήνης. Ἦταν ὅμως τά Ἱεροσόλυμα πόλη εἰρήνης; Ἀσφαλῶς ὄχι. Καί ἡ πόλη αὐτή τότε, ὅπως καί οἱ ἄλλες πόλεις τότε, ἀλλά καί κατ’ ἐπέκταση ὅλοι οἱ καιροί καί οἱ χρόνοι ἔχουν στήσει πολεμικές μηχανές σκορπώντας ὄλεθρο καί θάνατο μέ στόχο τήν εἰρήνη. Πόσοι πόλεμοι, πόσο αἷμα ἔχει χυθεῖ γιά τό στέργιωμά της. Πόσο μελάνη ἔχει καταναλωθεῖ στό γράψιμο συνθηκῶν εἰρήνης; Κι ὅμως αὐτή ξεφεύγει. Χάνεται ὅπως ἐμφανίζεται. Καί νά ἕτοιμα τά ὅπλα καί ἡ σύγκρουση. Νἄσου πάλι οἱ μάχες. Γιατί ἆραγε νά συμβαίνει ἔτσι; Χωρίς ἀμφιβολία ἀπαντοῦμε γιατί λείπει ἀπό τήν καρδιά μας ἡ εἰρήνη. Ὅταν κατορθώσει ἡ καρδιά μας νά εἰρηνεύει τότε καί ἐξωτερικά ἐπικρατεῖ αὐτή.

«οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν»

Ἡ εἰρήνη εἶναι πρῶτα καί κυρίως ἐσωτερικότητα, ὄχι ἐξωτερικότητα. Πηγή τῆς ἔξω εἰρήνης εἶναι ἐκείνη πού κατοικεῖ στήν καρδιά. Εἶναι ἡ εἰρήνη πού δέν σάλπίσε, δέν δημοσίευσε τά ἐπιτεύγματά της. Ἡ πραγματική εὶρήνη εἶναι μιά αἴσθηση δυναμική, πού ἀγκαλιάζει τούς πάντες καί τά πάντα.
Ἡ εἰρήνη αὐτή δωρίζεται ἀπό τό Χριστό σέ κάθε ἄνθρωπο, πού θέλει νά δεῖ, νά γευθεῖ τήν ἐξαίσια ὀμορφιά της. Πρίν τό πάθος του ὁ Χριστός ἀφήνει παραγγελία εἰρήνης «εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν» καί τονίζει ὅτι ἡ δική του εἰρήνη εἶναι διαφορετική, ἀπό ἐκείνη πού ὁ κόσμος νομίζει «οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγώ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰωάν. 14, 27). Ἀλλά καί μετά τήν Ἀνάστασή του, καί ὅταν ἐμφανίζεται στούς ἔντρομους μαθητές, τούς χαιρετᾶ προσφέροντά τους τήν εἰρήνη, «εἰρήνη ὑμῖν» (Ἰωάν. 20, 19). Αὐτή ἡ εἰρήνη γεμίζει τήν ὕπαρξη. Καί εἶναι τοῦ Χριστοῦ. Δίχως αὐτή τήν εἰρήνη στήν καρδιά δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει ἐξωτερική εἰρήνη.
Ὁ κόσμος ὅμως διαφορετικά προσβλέπει σ’ αὐτήν καί μέ ἄλλα κριτήρια τήν πλησιάζει. Ὁ κόσμος πάντοτε στήν καρδιά του, διαισθητικά ἀποζητοῦσε τόν Εἰρηνοποιό Θεό, Ἐκεῖνον, πού θά ἔφερνε τήν πολυπόθητη εἰρήνη στίς καρδιές, πού θά εἶχε διάρκεια καί πού κανείς δέν μπορεῖ νά τήν ἀφαιρέσει. Ὁ ἄνθρωπος εἶχε βαρεθεῖ τήν προσκαιρότητα, πού λίγο ἀνακούφιζε, γιά νά ξανάρθει πάλι ἡ μεταβλητότητα, καί τελικά ἡ δυστυχία τῆς καρδιᾶς.
Τό γεγονός τῆς ἀναστάσεως τοῦ τετραημέρου Λαζάρου ἔρχεται νά πυροδοτήσει τή μεσσιακή ἰαχή στόν εἰσερχόμενο στήν ἁγία Πόλη, Κύριο Χριστό. «Ὡσαννά» καί «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» ἀποτελοῦν ἐνθουσιαστικά συνθήματα μιᾶς ὑποδοχῆς ἀντάξιας ἑνός θριαμβευτή. Καί ὁ Χριστός εἶναι ὁ θριαμβευτής τοῦ θανάτου τοῦ ὁποίου «τό βασίλειον λύει καί ἐκ τάφου τούς νεκρούς ἐξανιστᾶ». Τό «ὡσαννά» πού ἐκφέρεται τόσο αὐθόρμητα ἀπό τόν ἁπλό κόσμο καί ἀπό τά ἄδολα χείλη τῶν νηπίων, ἐκφράζει τή μεγάλη ἀλήθεια, τῆς παρουσίας τοῦ Μεσσία στόν κόσμο.

Ἀδελφοί,

Ὁ θρίαμβος τοῦ Κυρίου μας πρός τά Ἱεροσόλυμα γίνεται μετά τήν ἀνάσταση τοῦ τετραημέρου Λαζάρου. Ὁ νικητής τοῦ θανάτου ἐμφανίζει καθαρά, «τήν κοινήν ἀνάστασιν πρό τοῦ ἑκουσίου του πάθους πιστούμενος» βεβαιώνει γιά μιά ἀκόμη φορά ὅτι ἔφθασε ἡ στιγμή τῆς νίκης κατά τοῦ θανάτου καί τοῦ διαβόλου «τοῦ τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῡτ’ ἔστι τοῦ διαβόλου». Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά ἐλπίζει. Ὁ θάνατος αὐτή ἡ τραγικότητα τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου νικήθηκε. Ὁ νικητής Χριστός ἔχει τήν ἐξουσία κατά τοῦ διαβόλου καί τοῦ θανάτου καί δωρίζει ἔκτοτε αὐτή τήν ἀνείπωτη χαρά σ’ ὅλους ἐμᾶς πού εἴχαμε πέσει τραγικά θύματα τῶν ἀντιθέων δυνάμεων. Ἡ δική Του Ἀνάσταση χαρίζει τελεσίδικα αὐτή τήν πραγματικότητα, μ’ ἕνα μόνο ἀντάλλαγμα, τήν ἐλεύθερη συγκατάθεσή μας στό γιορτασμό καί στή γεύση τῆς ὄντως χαρᾶς, τῆς ὄντως εἰρήνης, τῆς ὄντως ζωῆς.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :