Τὸ Ἅγιον Πάσχα

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὸ Ἅγιον Πάσχα (Ἰωάν. 1,1-17): ὁ Λόγος ποὺ «ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» καὶ ἡ Ἀνάσταση ὡς δική μας ἀνάσταση.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
352 αναγνώσεις

Τὸ Ἅγιον Πάσχα

(Ἰωάν. 1, 1- 17)

Χριστός Ἀνέστη!

Παγκόσμιος καί παναθρώπινος ὁ ἑορτασμός σήμερα. «Σήμερον πᾶσα κτίσις ἀγάλλεται καί χαίρει». «Οὐρανοί μέν ἐπαξίως εὐφραινέσθωσαν, γῆ δέ ἀγαλ-λιάσθω, ὁρατός τε ἅπας καί ἀόρατος. Χριστός γάρ ἐγήγερται εὐφροσύνη αἰώνιος». Εἶναι ὁ ἑορτασμός τοῦ θριάμβου τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας. Ἡμέρα μοναδική σέ φανερώσεις. Ἡμέρα λαμπρῆς, πού τήν κάνει λαμπερή καί μοναδική ὁ χαρμόσυνος λόγος «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας». Λόγος μοναδικός, διαπεραστικός, «διϊκνούμενος ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καί πνεύματο, ἁρμῶν τε καί μυελῶν» (Ἑβρ. 4, 12). Χρειάζεται μονάχα ν’ ἀνοίξουμε τίς καρδιές μας γιά νά μπεῖ στά τρίσβαθα τῆς ὑπάρξεως μας, νά μήν ἀρκεσθοῦμε στόν ἦχο μόνο πού πρόσκαιρα χαϊδεύει τ’ αὐτιά μας. Ὁ «Ἅγιος Λόγος», ὁ Ἀναστάς Κύριος, εἶναι ἀνάγκη νά μείνει «ἐν ἡμῖν» καί ἐμεῖς σ’ Αὐτόν.

Ὁ Λόγος στό λόγο μας

Στό Εὐχαριστιακό Μυστήριο τῆς μεγαλώνυμης αὐτῆς ἡμέρας, σάν εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἔχουν τοποθετήσει «οἱ τά πάντα καλῶς διαταξάμενοι θεῖοι πατέρες», τόν πρόλογο τοῦ κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου, πού ἀναφέρεται στόν Μονογενή Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ. Δέν θά μποροῦσε σέ καμμιά ἄλλη Κυριακή νά διαβασθεῖ, σάν εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, τό περίφημο αὐτό κείμενο, παρά μόνο τήν Κυριακή τῶν Κυριακῶν, δηλαδή τή σημερινή ἡμέρα. Καί αὐτό γιατί εἶναι λουσμένη στήν ἀναστάσιμη φωτοχυσία, καί πρέπει νά τιμηθεῖ ὁ πρωταγωνιστής της, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν προαιώνιο Λόγο τοῦ Θεοῦ Πατέρα, πού ἦρθε καί «ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» χαρίζοντάς μας τήν ἀνεκλάλητη χαρά τῆς Ἀναστάσεως, πού εἶναι τελικά ἡ δική μας ἀνάσταση.
Ὁ Ἰωάννης κινώντας τή θεοκίνητη πέννα του γράφει τό Εὐαγγέλιό του, ἀρχίζοντας μέ τήν ἀναφορά στό Λόγο. «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος καί ὁ Λόγος ἦν πρός τόν Θεόν καί Θεός ἦν ὁ Λόγος». Εἶναι γνωστή ἡ μεγάλη προσπάθεια πού καταβλήθηκε ἀπό τούς σοφούς ὅλων τῶν ἐποχῶν νά πλησιάσουν μέ τή λογική τους, τό λόγο τῶν ὄντων. Νά δώσουν ἀπάντηση σέ καίρια ἐρωτήματα τῆς ὀντολογίας. Πολλές οἱ θεωρητικές ἀπόπειρες πού ἐπεχείρησαν «οἱ πρό Λόγου ὡς μετά λόγου βιώσαντες», γιά νά δώσουν προσανατολισμό στήν ἀπέλπιδα προσπάθεια τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου νά βρεῖ ἀπάντηση στό ὑπαρξιακό του ἀδιέξοδο. Ὅμως παρά τίς προσπάθειες καί τίς θεωρητικές τους διατυπώσεις ἔμενε ἀπλησίαστη ἡ ἀλήθεια τοῦ Λόγου. Ὁ Λόγος γίνονταν ἀπρόσιτος, μέχρι τή στιγμή πού ὁ Ἴδιος «σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν».
Ὁ Λόγος μέ τήν κενωτική του αὐτοαποκάλυψη ἔρχεται νά δώσει ὁ Ἴδιος τή μαρτυρία τῆς ἀλήθειας γιά τήν φύσιν τῶν ὄντων. Ἦταν ὁ μόνος ἁρμόδιος μιά καί τά «πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καί χωρίς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδέ ἕν, ὅ γέγονεν». Ἔτσι μποροῦμε ἐπιτέλους νά ψαύσουμε τήν ἀπλησίαστη Ἀλήθεια, καί νά γευθοῦμε τή δόξα Του. Ὁ δοξασμός διαπερνᾶ ὅλη τή δημιουργία του, πού λαμπροφορεῖ μέσα ἀπό τό ἐκπεμπόμενο ἀναστάσιμο φῶς, «καί ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά πατρός, πλήρης χάριτος καί ἀληθείας». Αὐτή ἡ καινούργια πραγματικότητα «καινή κτίσις» ὀνομάζεται στή γλώσσα τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας προσφέρει τήν ἀπάντηση στό λόγο ὑπάρξεως τῶν ὄντων.

Ὁ Λόγος ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν

Ὁ Λόγος γιά τόν ὁποῖο σημειώσαμε πιό πρίν εἶναι τό δεύτερο ὑποστατικό Πρόσωπο τῆς Παναγίας Τριάδος. Εἶναι Αὐτός πού δημιουργεῖ τήν Κτίση, εἶναι ὁ ἴδιος πού σέ συγκεκριμένη χρονική στιγμή ἔρχεται στόν κόσμο καί προσλαμβάνοντας ὁλόκληρη τή φύση καί γίνεται τέλειος ἄνθρωπος γιά τήν δική μας σωτηρία «καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν», μέ ἄμεσο ἐπακολούθημα νά μποροῦμε πλέον νά ἀγγίζουμε καί τό λόγο τῶν ὄντων, ἀλλά πρό πάντων τό λόγο τῆς δικῆς μας ὑπάρξεως καί παρουσίας στόν κόσμο.
Τό χάσμα πού ἄνοιξε ἡ παράβαση τοῦ προπάτορα Ἀδάμ μεγιστοποίησε ἀπροσμέτρητα τήν ἀπόσταση ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο καί τό Δημιουργό του. Ἄλλαξε ὅμως καί ποιοτικά τήν ἀνθρώπινη φύση κάνοντάς την φθαρτή καί θνητή. Τό χάσμα δέν μποροῦσε νά κλείσει εὔκολα. Ἡ θεραπεία μας χρειάζονταν ὀντολογική μεταστοιχείωση πραγματική. Καί ἐνῶ ἴσως κάποιοι νά φαντάζονταν μιά θεραπεία ἐντυπωσιακή, μετά παρατηρήσεως. Ἔχουμε μιά ἐπέμβαση ἀντινομική, παράλογη, παράδοξη. Ὁ θάνατος νά γιατρεύει τό θάνατο «Διά θανάτου θνητόν, διά ταφῆς τό θνητόν μεταβάλλεις· ἀφθαρτίζεις γάρ θεοπρεπέστατα, ἀπαθανατίζων τό πρόσλημμα…». Καί ἡ πρωτοβουλία τῆς παράδοξης αὐτῆς θεραπείας ἀνήκει ἐξ ὁλοκλήρου στό Θεό. Ὁ σχεδιασμός ἔπρεπε νά καλύπτει ὁλόκληρο τό γένος καί τούς πρίν ὑπάρξαντας ἀνθρώπους καί τούς τότε ζῶντας, ἀλλά καί τῶν μελλοντικῶν γενεῶν. Θεραπεύει τήν καθολική ἀνθρώπινη φύση, αὐτή πού προσέλαβε μέ τήν ἐνανθρώπησή του ἐφόσον «κατέμιξεν ἑαυτόν τῇ ἐπικύρῳ τῶν ἀνθρώπων φύσει, ἵνα τῇ τῆς θεότητος κοινωνίᾳ συναποθεωθῇ τό ἀνθρώπινον κοινωνίᾳ συναποθεωθῇ τό ἀνθρώπινον», κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης.
Πλένει μέ τό Αἷμά Του τήν ἀσθένεια μας καί χαρίζει τήν ἀθανασία διά τῆς Ζωοποιοῦ Ἀναστάσεώς Του. Χαρίζεται ἡ ζωή «πᾶσι σαρκί» «καί ζωή πολιτεύεται».

Ἀδελφοί,

Ἡ σάρκωση τοῦ Λόγου πρόσφερε στόν ἄνθρωπο τή χάρη, τήν ἀλήθεια, τή ζωή. Θεοφανεία ἡ σάρκωσή Του. Ἀνάσταση ἡ κένωση Του καί ἀπαλλαγή ἀπό τά δεσμά τῆς καταδίκης μας. «ὁ Ἅδης, Λόγε, συναντήσας σοι ἐπικράνθη, βροτόν ὁρῶν τεθεωμένον».
Ὁ Θεός Λόγος λογοποιεῖ τήν ὕπαρξή μας καί ἡ Ἀνάσταση Του γίνεται δική μας ἀνάσταση, πανηγύρι χαρᾶς καί θριάμβου. «Χαρᾶς τά πάντα πεπλήρωται τῆς Ἀναστάσεως τήν πεῖραν εἰληφότα».
Τούτη τήν πάμφωτη βραδυά μιά δοξολογική φωνή ἄς βγεῖ ἀπ’ τήν καρδιά μας:

«Δόξα Λόγε τῇ Ἀναστάσει Σου».

«Χριστός Ἀνέστη!».

«Ἀληθῶς Ἀνέστη!».


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :