Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ (Ἰωάν. 20,19-31): ὁ ἄδειος τάφος, ἡ ἐμφάνιση «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων» καὶ ἡ λογικὴ τοῦ Θωμᾶ.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
351 αναγνώσεις

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

(Ἰωάν. 20, 19- 31)

Ἡ ἑπόμενη ἡμέρα

Ὁ ἀπόηχος τοῦ «ἆρον, ἆρον σταύρωσον αὐτόν» ἠχεῖ ἀκόμη βαρύς στ’ αὐτιά τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ. Στή σκέψη τους ἐναλλάσονται οἱ φρικτές εἰκόνες τῶν γεγονότων τοῦ χθές. Ὁ σταυρός τοῦ μαρτυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Διδασκάλου, καί πάνω ἀπ’ ὅλα ὁ φόβος γιά τή ἀβεβαιότητα τῆς αὐριανῆς ἡμέρας. Ἡ καταδίωξη, σάν συνενόχων τοῦ καταδικασθέντος στήν ποινή τῆς σταυρώσεως, φαντάζει μπροστά τους καί ἔχει βυθίσει τίς καρδιές τους στό ναδίρ τῶν ἀντοχῶν.
Ἤδη κλειδωμένοι στό γνωστό ὑπερῶο τῶν Ἱεροσολύμων προσπαθοῦν νά βροῦν τρόπους διαφυγῆς ἀπό τήν πόλη. Μάλιστα ὁ μαθητής Θωμᾶς εἶχε ἤδη ξεφύγει, βρίσκεται κάπου κρυμμένος.

Ἡ παράδοξη εἴδηση

Ὅμως πρωτάκουστο ἄγγελμα φθάνει στό κατάκλειστο ὑπερῶο τό πρωΐ «τῆς μιᾶς Σαββάτων». Ἡ εἴδηση συγκλονιστική, τούς ἀποσυντονίζει. Τήν παράδοξη πληροφορία ἔφεραν οἱ γυναῖκες, πού πρωΐ, πρωΐ εἶχαν πάει στόν τάφο τοῦ Ἰησοῦ γιά νά μυρίσουν τό νεκρό σῶμα. Εἶπαν γιά ἀνάσταση. Μίλησαν ὅτι τόν συνάντησαν μπροστά τους καί συνομίλησαν.
Οἱ εἰδήσεις αὐτές περιστράφηκαν ἐξ ἀρχῆς σέ δυό ἄξονες. Ἀπό τή μιά μεριά μιλοῦν, ὅτι βρέθηκε ἄδειος ὁ φρουρούμενος τάφος: «ἦραν τόν Κύριον ἀπό τοῦ μνημείου καί οὐκ οἴδαμεν ποῦ ἔθηκαν αὐτόν» (Ἰωάν. 20, 2). Ἡ ἄλλη πιό συγκλονιστική, ὅταν ἕνας Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ διαμήνυσε «ἠγέρθη, οὔκ ἐστιν ὦδε· ἴδε ὁ τόπος οὗ ἔθηκαν αὐτόν» (Λουκ. 24, 6), καί ὅτι φανερώθηκε στή Μαρία τή Μαγδαληνή.
Πράγματι ὁ τάφος βρέθηκε ἄδειος. Ὁ θάνατος δέν μπόρεσε νά κρατήσει τή Ζωή. Μόνο τά σημάδια τοῦ ἐνταφιασμοῦ, «τά ἐντάφια σπάργανα», ὑπῆρχαν στόν τάφο. Οἱ γυναῖκες πού εἶχαν τρέξει πρῶτες στό τάφο «φέρουσαι ἅ ἡτοίμασαν», ἔμαθαν τό «φαιδρόν τῆς ἀναστάσεως μήνυμα» . Ἡ εἴδηση δίνει καί παίρνει. Οἱ συζητήσεις «περί τῶν συμβεβηκότων» εἶναι συγκλονιστικές δημιουργώντας ἀμηχανία σέ πρόσωπα φιλικά, μαθητές καί ἐχθρικά, ἰουδαϊκό συνέδριο. Οἱ μαθητές, ἄνθρωποι, ὅπως ὅλοι δέν μποροῦν νά συνειδητοποιήσουν, τί ἔχει συμβεῖ.
Ὁ τάφος βρέθηκε ἄδειος. Οἱ στρατιῶτες τῶν Ρωμαίων, πού φρουροῦσαν τό μνῆμα βρίσκονταν στή θέση της. Εἶχαν χρέος νά φρουροῦν τόν ἐνταφιασθέντα στόν τάφο. Ὅμως δέν οὔτε μπόρεσαν νά κάνουν καμμιά ἐνέργεια γιά νά κρατήσουν τόν φρουρούμενο στό χῶρο τῶν νεκρῶν, ἀφοῦ ὁ Ἴδιος «Θεός ὤν ἀνέστη!», «οὐκ ᾔσθοντο πότε ἀνέστη οἱ φυλάσσοντές στρατιῶται» καί τοῦτο γιατί «Θεός ὤν ἀνέστη», «καταλιπών καί ἐν τῷ τάφῳ τά ἐντάφια αὐτοῦ».
Ὅλα αὐτά τά παρόδοξα δέν μποροῦν νά κατανοήσουν καί λογικά νά ἑρμηνεύσουν οἱ ἔμφοβοι μαθητές. Καί νά τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς τούς περιμένει ἡ ἔκπληξη.

Τῶν θυρῶν κεκλεισμένων

Ὁ Κύριος «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων» ἐμφανίζεται μπροστά τους. Ζωντανός, ψηλαφητός. Ἡ θέα τοῦ Κυρίου μεταβάλλει τήν ἀτμόσφαιρα τοῦ ὑπερώου. Οἱ μαθητές γεύονται «ὡς ἠδύναντο» τό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ Διδάσκαλος εἶναι μπροστά τους. Ὁ θάνατος δέν τόν κράτησε. Τόν βλέπουν μπροστά τους διαστατό καί ἀδιάστατο. Δέν κατανοοῦν τό «συμβεβηκός». Οἱ διαστάσεις τοῦ θαύματος ξεπερνοῦν τήν καταληπτική τους ἱκανότητα. Ὅμως ἀποδέχονται τήν πρωτόγνωρη πραγματικότητα. Οἱ αἰσθήσεις τους πείθονται καί γι’ αὐτό χαίρονται. Ἡ λογική τους; δέν ξέρω, ἄν μπόρεσε νά εἰσδύσει στήν περιοχή τοῦ «σημείου».
Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ἀναστάντος σκόρπισε χαρά. «Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον», σημειώνει ὁ Ἰωάννης, αὐτόπτης τοῦ γεγονότος, συμμέτοχος τῆς ἀνεκλάλητης χαρᾶς, πού προξένησε ἡ θέα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ τους.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅσο κι ἄν προσπαθήσουμε μέ λογικές κατηγορίες τήν πλησιάσουμε, μᾶς εἶναι ἀδύνατο. Ἡ ἑρμηνεία της «οὔκ ἐστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου» εἶναι γεγονός ἐμπειρίας. Δημιουργεῖ μιά χαρά, πού εἶναι ἀπόρροια τῆς «ὄντως ζωῆς». Μόνο μετά τήν Πεντηκοστή, οἱ μαθητές, μπόρεσαν νά εἰσδύσουν στήν ἀτμόσφαιρα τοῦ μυστηρίου τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου. Καί ἔγιναν μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως «ἔν τε Ἱερουσαλήμ καί ἐν πάσῃ τῆ Ἰουδαίᾳ καί Σαμαρεία ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πράξ, 1, 8).

Ὁ Θωμᾶς

Ἀλλά ἄς σταθοῦμε ἀκόμη καί μιά ἄλλη καταγραφή πού σημειώνεται στό δεύτερο τμῆμα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς.
Ὁ Θωμᾶς «εἷς ἐκ τῶν δώδεκα» , σημειώνει τό ἱερό κείμενο, ἀπουσιάζει ἀπ’ τή συνάντηση. Ὁ ἴδιος εἶναι ἕνας ἄνθρωπος μέ ὅλα τά στοιχεῖα πού συνοδεύουν τόν κάθε ἄνθρωπο. Ὁ Θωμᾶς δέν μπόρεσε νά πεισθεῖ. Ἡ λογική του ἦταν σέ ἀντίθεση μέ τά ὅσα οἱ ἄλλοι τοῦ διηγήθηκαν. Ὁ ἴδιος δέν εἶναι ἄπιστος, εἶναι ἁπλά λογικά σκεπτόμενος. Δέν τόν ἐνδιαφέρει ἡ μαρτυρία τῶν ἄλλων. Τό μυαλό του ἀναζητᾶ ἀποδείξεις λογικές, ψάχνει γιά τόν τύπο τῶν ἥλων.
Ὁ Θωμᾶς τυπικός ἀντιπρόσωπος τοῦ γένους μας ζητᾶ λογικές κατηγορίες γιά νά προσεγγίσει τό ὑπέρλογο γεγονός, «ἐάν μή ἴδω, οὐ μή πιστεύσω». Ἡ διατύπωση ὠμή. Ζητεῖται ἀπό μέρους του ἡ χειροπιαστή ἐξακρίβωση τῶν στοιχείων. Ὅμως σέ περιπτώσεις σάν κι αὐτή πού ἔχει μπροστά του, δέν χωρεῖ ἡ λογική. Ἀπαιτεῖται μόνο ἡ ἐνεργοποίηση τῆς πίστεως, ὅσο κι ἄν εἶναι προκλητικό τό πίστευμα. Καί τή στιγμή αὐτή στό Θωμᾶ εἶναι ἀνενεργός.
Ὁ Θωμᾶς εἶναι μιά περίπτωση δική μας, πού χρειάζεται ν’ ἀφήνουμε κατά μέρος τήν ἐγωϊστική λογικότητα καί νά ὑποτασσόμαστε στή δυναμική πού ἀπαιτεῖ ἡ ταπείνωση. Ὁ Θωμᾶς βρίσκεται μέσα στό εἶναι μας. Ὅλοι μας ζητοῦμε πειστήρια γιά τή στήριξη τῆς λογικῆς μας. Οἱ ἀποδείξεις ὅμως πού θέλουμε, ἔρχονται ἀπό τό μακρυνό παρελθόν. Χρονικά δέν μποροῦμε νά βρεθοῦμε στό ὑπερῶο τῶν Ἱεροσολύμων. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ γιά τήν ὁποία ἔχουμε ζωντανές μαρτυρίες ἀπό τούς «αὐτόπτες καί αὐτηκόους», ἀλλά καί ἀπό ὁλόκληρη τήν πρωτοχριστιανική Ἐκκλησία. Βέβαια ἡ σπουδαιότερη μαρτυρία καί ταυτόχρονα ἀπόδειξη πού θέλουμε, βρίσκεται στό συνεχιζόμενο σημεῖο τῆς παρουσίας Του, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία Του. Ἀπό τότε βιώνει καί προσφέρει στόν κάθε καλόπιστο Θωμᾶ τό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως.

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ὁ Χριστός φανερώνεται στόν κάθε Θωμᾶ, ἀλλά καί πλησιάζεται ἀπό τόν κάθε Θωμᾶ μέσα ἀπό θαῦμα πού εὐαγγελίζεται, καί πού εἶναι τό μυστηρίο τῆς θείας Εὐχαριστίας στό ὁποῖο ὁ Χριστός εἶναι «ὁ ἀεί προσφέρων καί προσφερόμενος», ἀρκεῖ ἡ καρδιά μας νά εἶναι καιομένη, ὥστε νά ἀναγνωρίζει τόν Ἴδιο μέσα ἀπό τό θαῦμα τῆς ἀναστάσιμης παρουσίας Του.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :