Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων (Μάρκ. 15,43-16,8): ἡ τόλμη τῆς ἀγάπης τῶν Μυροφόρων καὶ ὁ ἀληθινὸς Πασχάλιος Ἀμνός.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
353 αναγνώσεις

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

(Μάρκ. 15, 43-16, 8)

Ἡ τόλμη τῆς ἀγάπης

Ἡ τρίτη Κυριακή ἀπό τό Πάσχα εἶναι ἀφιερωμένη ἀπό τήν Ἐκκλησία μας στίς ἅγιες Μυροφόρες γυναῖκες, καί μαζί στόν Ἰωσήφ τόν ἀπό Ἀριμαθαίας καί τό Νικόδημο. Ὅλη αὐτή ἡ ὁμάδα στάθηκε μέ πολύ θάρρος καί γενναιότητα καρδιᾶς στίς τελευταῖες στιγμές τῆς πράξεως τοῦ Γολγοθᾶ, ὅταν μέ τόλμη περισσή ἐπιτέλεσαν τό ὀφειλομένο χρέος πρός ἕνα νεκρό.
Καί ἦταν τόλμημα ἡ πράξη τους αὐτή. Ἔτσι μποροῦμε νά τή δοῦμε βλέποντας κάποιες παραμέτρους τῆς πράξεως αὐτῆς. Ἦταν τόλμη νά ζητηθεῖ ἀπό τό Ρωμαῖο διοικητή τό νεκρό σῶμα ἑνός καταδίκου καί μάλιστα ἑνός στόν ὁποῖο ἡ ρωμαϊκή ἐξουσία ἐξάντλησε ὅλα τά ὅριά της καταδικάζοντάς τον σέ σταυρική ἐκτέλεση. Ἤθελε τόλμη νά ἀλλάξουν διαδρομή, καί νά μήν πᾶνε στό σπίτι τους γιά νά γιορτάσουν τό Ἰουδαϊκό Πάσχα, πού κάθε ἰουδαϊκή οἰκογένεια εὐλαβικά τελοῦσε τή θυσία τοῦ πασχαλίου ἀμνοῦ, μαζί μέ ὅλα τά τελετουργικά πού ἀπαιτοῦσε ἡ ἑορτή. Ἦταν τρέλα νά τρέχουν γιά νά προλάβουν τήν ἀγορά μέ τά εἴδη πού ἔπρεπε νά χρησιμοποιηθοῦν γιά ἕνα ἐνταφιασμό. Ἐν τούτοις ὅλα τά ξεπέρασαν γιά νά σταθοῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί στήν ἐξόδιο τιμή πρός τό νεκρό σῶμα τοῦ Διδασκάλου πού πίστεψαν.

ὁ Πασχάλιος Ἀμνός

Τί τραγική εἰρωνία! Οἱ Ἰουδαῖοι ἔτρεχαν βιαστικά νά προλάβουν γιά νά ἑορτάσουν τό Πάσχα, «ἵνα μή μιανθῶσιν ἀλλ’ ἵνα φάγωσι τό πάσχα!» (Ἰωάν. 18, 28), τήν ἴδια στιγμή μιά λιγοστή ὁμάδα, ὁ Ἰωσήφ, ὁ Νικόδημος μέ μερικές γυναῖκες ἔτρεχαν σ’ ἕνα ἄλλο χῶρο. Ἐπιχείρησαν καί «κήδευσαν» τόν κατάδικο Ἰησοῦ.
Οἱ πολλοί μπλεγμένοι μέσα στήν τυπικότητα τοῦ Νόμου τους ἔσπευδαν, νά φᾶνε τόν ἀμνό πού ἔγραφε «ὁ Μωϋσῆς ἐν τῷ Νόμῳ». Ἡ ἄλλη ὁμάδα κινεῖται πρός τόν ἄλλο Ἀμνό. Ἴσως ἄθελά τους ἔγιναν αὐτοί οἱ πρῶτοι πού ἄγγιξαν τόν προτυπούμενο ἀμνό καί ἔκαναν τό «Πάσχα τό μυστικόν» στό λόφο τοῦ Γολγοθᾶ. Κηδεύουν τό σῶμα τοῦ πραγματικοῦ πασχαλίου Ἀμνοῦ, πού λίγο πρίν μέ τό Αἷμά Του πρόσφερε τό ἑαυτό του θυσία «ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας». Ἐδῶ τό αἷμα τοῦ Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ ἐκχέεται γιά νά ὁδηγήσει ὄχι μιά ἀνθρώπινη φυλή, ἀλλά ὁλόκληρο τόν κόσμο σ’ ἕνα ἄλλο Πάσχα. Σ’ ἕνα ἄλλο πέρασμα «ἐκ τοῦ θανάτου πρός τήν ζωήν, ἐκ γῆς πρός οὐρανόν». Ἡ ἀνθρώπινη ἀβελτηρία νόμισε, πώς τό δειλινό ἐκεῖνο, ξεμπέρδεψε ἀπό τήν παρουσία τοῦ ἐνοχλητικοῦ τύπου, πού τριγυρνοῦσε τά χωριά καί τίς πόλεις τῆς Παλαιστίνης «ἰώμενος» τά πολυποίκιλα πάθη τοῦ λαοῦ του. Δέν ξεμπέρδεψε ὅμως ὁ κόσμος μέ δαῦτον. Κι ἄς τό νόμισαν οἱ τότε ἔχοντες καί κατέχοντες. Ἀπεναντίας τότε ἄρχιζε ἡ ἄλλη ἡ λυτρωτική πανανθρώπινη πραγματικότητα γιά νά ζήσει ὁ κόσμος. Ἡ τελεσιουργία τῆς σταυρικῆς θυσίας δέν τήν ἔκανε κανένας Πιλάτος, κανένα ἰουδαϊκό συνέδριο, κανένας διώκτης. Ἔγινε ἑκούσια ἀπό τό ἴδιο τό θῦμα «ὅν ἐκήρυξεν Ἀμνόν Ἡσαῒας, ἔρχεται ἐπί σφαγήν ἑκούσιον».
Εἴτε τό θέλουμε, εἴτε ὄχι, τό θέλημα τοῦ Θεοῦ γίνεται πραγματικότητα. Προσφέρει τήν ἀθάνατη βρώση καί πόση, ὥστε ὁ ἄνθρωπος τρώγοντας καί πίνοντάς την νά μήν πεθαίνει, ἀλλά νά ζεῖ αἰώνια. Ὁ πασχάλιος ἰουδαϊκός ἀμνός ἔλαβε τέλος. Ὁ Χριστός, ὁ νέος Ἀμνός, «ὡς ἐνιαύσιος ἀμνός, ὁ εὐλογούμενος ἡμῖν στέφανος χρηστός, ἑκουσίως ὑπέρ πάντων τέθυται, πάσχα τό καθαρτήριον» (τροπάριον δ’ ὠδῆς κανόνος Κυριακῆς τοῦ Πάσχα). Πράγματι τήν ὥρα ἐκείνη τέλειωνε, ἡ ἑσπέρα πού ἄρχισε τό δειλινό ἐκεῖνο στόν κῆπο τῆς Ἐδέμ. Τό ἡλιοβασίλεμά της ἔσβυνε γιά πάντα τή φρικτή ἡμέρα τῆς καταδίκης μας καί «τά προτυπούμενα πάλαι σκιωδῶς, νῦν ἀναφανδόν ἐκτετέλεσται». Μιά νέα ἡμέρα, ἡ ὄγδοη τῆς Δημιουργίας, ἀρχίζει.

Ἡ ἀπολαβή

Καί ἐνῶ σ’ αὐτή τή θεολογική διάσταση κινεῖται τό δειλινό τῆς Παρασκευῆς, χωρίς νά ἔχει κατασιγάσει τό πάθος τῶν γεγονότων, ἔρχεται μετά τή σιγή τοῦ Σαββάτου, τό πρωινό μιᾶς ἄλλης ἡμέρας νά γευθεῖ ὁ ἄνθρωπος «τό φαιδρόν τῆς ἀναστάσεως κήρυγμα». « Αἱ γυναῖκες αἱ συνακολουθήσασαι αὐτῷ» (Λουκ. 23, 49) ξεκινοῦν πρός τό μνημεῖον. Κι αὐτές δέν μποροῦσαν νά φαντασθοῦν, ὅτι ἡ ἱστορία μέ τόν νεκρό Δάσκαλο ἔχει μιά ἄλλη ἐξέλιξη καί προοπτική. Καί ξεκίνησαν γιά τόν χῶρο «οὗ ἔθηκαν αὐτόν». Τό μόνο πού μποροῦμε ἐδῶ νά ποῦμε, ὅτι ὁ σχεδιασμός αὐτός δέν ἔχει κάποιο ὑλικό κίνητρο ἤ συμφέρον. Καμμιά κοσμική διεκδίκηση δέν φαίνεται ἐδῶ. Πᾶνε σ’ ἕνα νεκρό μέ πολύ ἀνθρώπινο τρόπο. Φαίνεται ὅμως καί παράτολμη ἡ ἐνέργειά τους. Ὁ κοινός νοῦς μπορεῖ νά μιλήσει γιά παραλογισμό, ὁ νεκρός εἶναι «κακοῦργος» κατά τήν ἀπόφαση τῆς ἀρχῆς.
Ὅμως αὐτές ἐνεπίγνωστα ἐνεργοῦν. Θέλουν νά μυρίσουν «τό σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ». Ἐκείνου πού γιά τίς ἐπίσημες ἀρχές εἶναι ὁ κατάδικος, γι’ αὐτές ὅμως ἦταν ὁ καταδικός τους.
Εἶναι ἀκόμη πολύ πρωί «τῆς μιᾶς τῶν Σαββάτων» ὅταν ξεκινοῦν γιά τό φρουρούμενο μνῆμα τοῦ Χριστοῦ. Ἐπιχειροῦν νέο τόλμημα ἀγάπης. Γνωρίζουν τίς δυσκολίες τοῦ ἐγχειρήματός τους, εἶναι «λίαν πρωῒ», δέν συνοδεύονται ἀπό κάποια ἀνδρική παρουσία, μιά καί στήν πράξη τους πρέπει νά ξεπερασθεῖ ὁ ἐνυπάρχων φόβος στή γυναικεία φύση. Δέν τίς σκιάζει ἡ ρωμαϊκή φρουρά, ἄνδρες αὐτοί, γυναῖκες αὐτές, μονάχα μιά δυσκολία τίς φοβίζει. Εἶναι ἡ μεγάλη πέτρα πού κλείνει στήν εἴσοδο στό μνημεῖο. «Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τόν λίθον;». Ὁ ὀγκόλιθος πού φράσσει τήν εἴσοδο τοῦ τάφου εἶναι ὁ μοναδικός ὑπολογίσμος φόβος τους. Ὅλα τά ἄλλα ἐμπόδια φαίνεται νά μή τίς τρομάζουν. Ὅμως ξεκινοῦν ἀποφασισμένες.
Ἡ συνέχεια εἶναι γνωστή. Ὁ λίθος «ἠρμένος ἐκ τοῦ μνημείου», ὁ νεκρός δέν ὑπάρχει. Ἡ ἀγγελική φωνή μέ φυσικότητα διαλύει τίς ἀπορίες τους, «τί ζητεῖτε τόν ζῶντα μετά τῶν νεκρῶν;», εἶναι πάντοτε ζῶν ἀφοῦ ὁ Ἴδιος εἶναι ἡ Αὐτοζωή καί χορηγός τῆς ζωῆς, πού ἦρθε νά ζωώσει τόν Ἀδάμ παγγενῆ.

 

Ἀδελφοί,

Ὅταν ἐπιχειρεῖται κάποια πράξη ὑπάρχει πίσω της τό κίνητρο. Ποιό νἆναι τό κίνητρο τῆς ὁμάδας τῶν Μυροφόρων; Κανένα ἀσφαλῶς ὑλικό κίνητρο. Ἡ ἀγάπη πρός τόν Ἰησοῦ κινεῖ τά διαβήματά τους. Δέν ὑπάρχουν ὑπολογισμοί καί συμφέροντα. Ἡ πράξη τους τήν κινεῖ ἡ ἄδολη ἀγάπη, γι’ αὐτό καί ἔχει τόση δύναμη μέσα της!
Δίδαγμα αἰώνιο, διδαχή γιά παραδειγματισμό μας. Ἡ ἀγάπη γιά τό Χριστό εἶναι τελικά ἕνα τόλμημα, πού ἀξίζει καί ἐμεῖς νά ἐπιχειρήσουμε τοῦ ρίσκου τῆς ἀγάπης, πού ξεκινάει ἀπό τήν ἀγάπη στό Θεό καί ἁπλώνεται μέχρι τόν τελευταῖο ἄνθρωπο.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Μάιο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :