Αρχική σελίδα Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς 2009Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ

Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ (Ἰωάν. 5,1-15): τύπος καὶ ἀλήθεια, ὁ ἐξαγιασμὸς τοῦ χρόνου καὶ τὸ νόημα τῆς Κυριακῆς.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
353 αναγνώσεις

Κυριακὴ τοῦ Παραλυτικοῦ

(Ἰωάν. 5, 1-15)

Στό σημεῖο πού θά ἐπικεντρώσουμε στό σχολιασμό τῆς περικοπῆς, εἶναι στό φραστικό τρόπο μέ τόν ὁποῖο θέλησαν οἱ Φαρισαῖοι νά μειώσουν, ὄχι τόσο τό θαῦμα, ὅσο τόν ἴδιο τό Χριστό. Λένε στόν παραλυτικό μέ ἔμμεσο τρόπο, «Σάββατον ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τόν κράββατόν σου». Ὁ λόγος τους δείχνει τήν φθονερότητα τους κατά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μέ μεγάλη ὑποκρισία λοιπόν, στέκονται ὄχι στό θαυμαστό γεγονός, ἀλλά στό χρονικό σημεῖο πού ἐπιτελέσθηκε αὐτό, λές καί ἡ θεραπεία ἑνός ἀνθρώπου ἀνέτρεπε τό θρησκευτικό τους οἰκοδόμημα ἤ ἡ θεραπεία τοῦ ταλαίπωρου παραλυτικοῦ ἀπέβλεπε σέ κάποιο κέρδος. Τυφλωμένοι ἀπό πάθος δέν εἶδαν, ὅτι τό θαῦμα ἦταν ἐνέργεια, στήν ὁποία ἐκδηλώθηκε ἡ ἀγάπη πρός τόν πάσχοντα, ἔστω κι ἄν ἦταν Σάββατο.

Τύπος καί ἀλήθεια

Ὁ Χριστός γνωρίζοντας τήν ροπή τοῦ ἀνθρώπου νά μή θέλει νά δεῖ τά κατάματα τά πράγματα, ἀλλά νά ἐφευρίσκει προφάσεις μέσα ἀπό τίς ὁποῖες νά στέκεται ἀρνητικά σέ ὅτι νομίζει πώς δέν καλό καί κατ’ ἀκολουθία νά διαστρέφει τό βάθος καί τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Οἱ Φαρισαῖοι ἔβλεπαν τόν τύπο καί τό γράμμα. Ὁ Χριστός ὁ νομοθέτης καί νομοδότης ἔδειχνε τό βάθος, τήν ἀλήθεια, καί ὄχι τήν ἐπιφανειακότητα τῶν τυπολογιῶν. Ὁ κάθε φαρισαῖος στέκεται στόν τύπο, στή χρονικότητα. Εἶναι Σάββατο. Δέν νοιάζεται γιά τήν ἀλήθεια.
Μέσα ἀπ’ αὐτή τήν προοπτική ὁ χριστιανός βλέπει τό χρόνο, ὄχι σάν μιά ἀδιάκοπη ροή γεγονότων, χωρίς νόημα καί σκοπό, ἀλλά σάν δοξολογική ὑποχρέωση. Ὁ χρόνος γιά τόν πιστό ἔχει πρωτίστως νόημα σωτηριολογικό. Μέσα σ’ αὐτόν κατεργάστηκε ἡ σωτηρία του. Μέσα ἀπ’ αὐτόν ἐπιδιώκεται καί ἡ προσωπική ἐξαγορά του, «βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μή ὡς ἄσοφοι ἀλλ’ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι» (Ἐφεσ. 5, 16) θά σημειώσει ὁ Παῦλος.
Ὁ χρόνος εἶναι τό στημόνι πάνω στό ὁποῖο ἐξυφαίνεται ἡ ζωή μας, τῆς ὁποίας τό κάθε χρονικό σημεῖο παίζει ἀποφασιστικό ρόλο στή σωτηρία μας, καί τοῦτο ἐπειδή στή διάρκεια κάθε στιγμῆς ἐκδηλώνουμε τίς προθέσεις τῆς ψυχῆς μας, πού πρέπει πρός τά ἐκεῖ νά στοχεύουν. Ὁ Κύριος κάθε φορά πού παρουσιαζόταν ἡ εὐκαιρία δίδασκε γιά τήν ἀναγκαιότητα τοῦ ἐξαγιασμοῦ τοῦ χρόνου. Ὁ χρόνος ἐξαγιάζεται καί μέ τίς ἐνέργειες μέσα στό χρόνο.
Εἶναι γνωστή καί σ’ ὅλους τούς ἀρχαίους λαούς ἡ ἀνάγκη ἐξαγιασμοῦ τοῦ χρόνου. Εἶναι παράλληλα γνωστή ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἐξαγιασμό μας μέσα στή χρονικότητα. Ἡ θέσπιση τοῦ σαββάτου, ὡς ἡμέρας τοῦ Θεοῦ σ’ αὐτό ἀπέβλεπε. Κάτι ἀνάλογο ἔγινε καί στήν ἐκκλησιαστική κοινότητα μέ τήν Κυριακή. Ἡ Ἐκκλησία ζεῖ κάθε Κυριακή τό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καί τή φυσική της προέκταση πού εἶναι ἡ τελεσιουργία τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἡ τάξη αὐτή καθιερώθηκε, φθάνει μέχρι τίς ἡμέρες μας.

«ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν»

Μιά ὁλόκληρη ἑβδομάδα ἀρκεῖ γιά τήν μέριμνα τῶν «βιοτικῶν μελημάτων». Ἡ ἐργασία εἶναι ἀρετή, ὅπως καί ἡ ἀργοσχολία εἶναι καταστρεπτική, ἀφοῦ κάνει τόν ἄνθρωπο ὀκνηρό. Ἡ ἀδιάκοπη ἐργασία γίνεται πρόξενος πολλῶν κακῶν, γιατί πέρα ἀπό τίς σωματικές ἐπιπτώσεις, ὁδηγεῖ καί στό πάθος τῆς πλεονεξίας. Δίνει τροφή στήν προσκόλληση στίς μέριμνες τοῦ βίου. Φέρνει τόν ἄνθρωπο σέ ψυχική παχυλότητα. Ἐξάλλου ἔχουμε ἐντολή ἀπό τό Θεό νά ἐργαζόμαστε καί φυλάσσουμε τή δημιουργία του, ἀλλά καί μία ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος τή θέλει δική του, ὄχι γιατί ἔχει ἀνάγκη. Θέλει μέσα ἀπό τήν κατάπαυση, τήν ἀνάπαυλα μας νά θυμούμαστε, ὅτι εἴμαστε πάροικοι καί παρεπίδημοι στόν κόσμο αὐτό. Παράλληλα μέσα ἀπό τήν δοξολογία τοῦ ὀνόματός Του ἐξαγοράζουμε τόν καιρό μέ τόν ἐξαγιασμό μας.
Ἡ Ἐκκλησία ὀργανώνει τό χρόνο. Ἔχει καθιερώσει τήν Κυριακή, ὅπως καί ἑορτές, σάν τήν ἡμέρα τῆς δοξολογίας τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὀργάνωση τοῦ χρόνου στοχεύει καί νά ἐπιτυγχάνεται ἡ σωματική ξεκούραση, ἀλλά καί νά βιώνονται οἱ ἀλήθειες ἐκεῖνες, πού ὁδηγοῦν στή σωτηρία. Ἡ συμμετοχή στή λειτουργία τῆς Εὐχαριστίας τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ τό ἀποκορύφωμα, αὐτῆς τῆς πραγματικότητος καί γίνεται «θείας κοινωνός φύσεως», ἐνεργοῦντες καί κατά τή θεϊκή πράξη πού λέει πώς ὁ Θεός εἶναι ἀγαθοποιός πρός πάντες. Διδάσκεται ὁ πιστός καί στόν ἔμπρακτο ἁγιασμό μέσα ἀπό τήν ἐξάσκηση τῆς ἀγαθοποιῒας, τῆς ἀποδοχῆς τοῦ ἄλλου, τῆς ἀνακουφίσεως τοῦ ἐμπερίστου ἀδελφοῦ.

Βέβαια μέσα σ’ ὅλα αὐτά πρέπει ὁ χριστιανός νά ξεπερνᾶ τήν τυπολατρεία. Νά μήν ἀρκεῖται σέ μιά τυπική παρουσία στήν κυριακάτικη λειτουργία, χωρίς οὐσιαστική συμμετοχή του στή λειτουργία καί νά αὐτοδικαιώνεται στή συνέχεια. Ἡ περίπτωση τῆς τυπολατρείας φαίνεται καθαρά στήν περίπτωση τοῦ θαύματος τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ. Ἄντί νά ὑπάρξει ἡ χαρά ἀπό τή θεραπεία ἑνός ἀνθρώπου, ὁ θρησκευόμενος τυπολάτρης καταντᾶ στή ζηλοφθονία. Ὁ Χριστός γίνεται στόχος τοῦ τυπολάτρη. Ἡ θρησκευτική τυπικότητα δέν μπορεῖ νά ξεχωρίσει τήν ἀλήθεια, τό βάθος τῶν πραγμάτων καί συμπνίγεται φρικτά στόν κλοιό τοῦ τύπου.
Στήν πολύπλοκο ἐποχή μας μέσα ἀπό τήν ἔνταση τῆς καθημερινότητος τήν ἀργία τῆς Κυριακῆς δέν τή χρησιμοποιοῦμε μονομερῶς. Μόνο γιά τή σωματική ξεκούραση, ἡ ψυχή καί ἡ δική της ἀνάνηψη τή στέλνουμε στό περιθώριο. Φανταζόμαστε πώς μέ τόν περισσότερο ὕπνο, τή χαλάρωση ὅπως λέμε, τήν ἀναψυχή αὐτά θά μᾶς ξεκουράσουν. Δημιουργοῦν μονάχα πρόσκαιρη ἱκανοποίηση, χωρία νά ἐπιτυγχάνεται ἡ ψυχοσωματική μας ξεκούραση.

 

Ἀδελφοί,

Στήν ἐποχή μας ἡ Κυριακή, ἡ ἡμέρα Κυρίου, ἡ ἑορτή, τίς θεωροῦμε εὐκαιρίες γιά νά ξεφύγουμε ἀπό τή ρουτίνα τῆς καθημερινῆς δουλειᾶς. Δουλωμένοι στά πάθη μας δέν ἐργαζόμαστε, ἀλλά δουλεύουμε καί θεωροῦμε τήν ἀργία σάν διέξοδο. Δέν ὁδηγούμαστε ὅμως σέ διέξοδο ἁπλά βυθιζόμαστε στήν ἀνοημάτιστη ζωή μας, ξοδεύοντας τήν ἡμέρα τῆς Κυριακῆς στόν ψυχοσωματικό μας θάνατο.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Μάιο τοῦ 2009 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :