Κυριακὴ Α΄ Λουκᾶ
(Λουκ. 5, 1- 11)
Ἐκεῖνο πού ἀσφαλῶς κάνει ἐντύπωση στή σημερινή περικοπή εἶναι τό κουράγιο πού εἶχε ὁ Σίμων ψαρᾶς νά προσφέρει τή ψαρόβαρκά του στόν πρωϊνό ἐπισκέπτη, πού θέλει νά τή χρησιμοποιήσει γιά ἄμβωνα στό πρωτάκουστο κήρυγμα, πού ἀπευθύνει στούς συγκεντρωμένους στήν παραλία τῆς λίμνης Γεννησαρέτ. Ὁ ταπεινός ψαρᾶς ἔχει περάσει μιά κοπιαστική νύκτα ἐργασίας, χωρίς μάλιστα νἄχει πιάσει οὔτε ἕνα ψάρι.
Ὁ ψαρᾶς ὅμως ἀνοικτόκαρδος σάν τῆς λίμνης τήν ἀπεραντωσύνη, ὄχι μόνο ἀφήνει τόν Ἰησοῦ νά διδάξει, ἀλλά καί κάνοντας ὑπακοή στήν προτροπή νά ρίξει δίχτυα, τό καταμεσήμερο, πρωτάκουστο γιά τούς γνωρίζοντες ἀπό τή ἁλιευτική τέχνη, θά δεῖ νά γεμίζουν ψάρια τά δίχτυά του. Τό πρᾶγμα κάνει τόν ἔμπειρο ψαρά νά γεμίσει μέ δέος. Τό μόνο πού κατορθώνει νά ψελλίσει: “ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνήρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε”.
Ὁ Σίμων, πού τοῦ δώσει ὁ Χριστός σέ μιά ἄλλη περίπτωση τήν προσωνυμία “Πέτρος”, μέσα ἀπό τό θάμβος του βρίσκεται ἤδη σέ μιά νέα σταδιοδρομία, “ἀπό τοῦ νῦν ἔσῃ ἀνθρώπους ζωγρῶν”. Ποτέ δέν θά μποροῦσε νά φαντασθεῖ μιά τέτοια ἀποστολή. Ἀλλά καί κανείς σώφρων, κατά κόσμον, ἄνθρωπος θά μποροῦσε νά πιστέψει, ὅτι σ’ ἕνα τέτοιο ἔργο πελωρίων διαστάσεων καί λεπτῶν χειρισμῶν θά μποροῦσε ποτέ νά ἀνατεθεῖ σ’ ἀνθρώπους, ὅπως ἁπλός καί ἀγράμματος ψαρᾶς. Αὐτό θά τό σχολιάσει ἀργότερα ὁ Παῦλος, “τά μωρά τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός…ὅπως μή καυχήσεται πᾶσα σάρξ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ” (Α’ Κορ. 1,27, 29)
Τό ἔργο πού ἀναλαμβάνει ὁ Πέτρος, ἀλλά καί οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, εἶναι πράγματι καθαρά ἔργο τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ. Γιατί πῶς ἦταν δυνατόν ἕνα τέτοιο ἔργο ἀποστολῆς στόν κόσμο καί μαθητείας ὅλων τῶν ἀνθρώπων νά ἀνατεθεῖ σέ ἀνθρώπους ἀγραμμάτους; Πῶς θά μποροῦσαν οἱ ἁπλοί αὐτοί ἄνθρωποι νά ἀναμετρηθοῦν μέ τήν σοφία τῶν ἰσχυρῶν τοῦ κόσμου;
Ἀγαπητοί μου,
Κι ὅμως τό ἔργο πού τούς ἀνατέθηκε μέ τήν καθοδήγηση καί πνοή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ἔφεραν εἰς πέρας γιά νά ἐπαληθευτεῖ ἀκόμη μιά φορά ὁ ἀδιάψευστος λόγος Ἐκείνου, πού τούς ἐξέλεξε καί τούς ἀπέστειλε στόν κόσμο: “Ἐγώ γάρ δώσω ὑμῖν στόμα καί σοφίαν, ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντιπεῖν, ούδέ ἀντιστῆναι πάντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν” (Λουκ. 21, 15).
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
