Κυριακὴ Δ΄ Ματθαίου
(Ματθ. 8, 1-13)
Ὁ ἑκατόνταρχος εἶναι ἐθνικός, ξένος πρός τήν ἰουδαϊκή νοοτροπία. Καταφεύγει ὅμως στόν Χριστό, ὅταν βρέθηκε σέ κάποιο ἀδιέξοδο. Ζήτησε τή θεραπεία τοῦ δούλου του, πού ἔπασχε φρικτα. Ὁ Χριστός δέν ἀποφεύγει τή συνάντηση, ἀλλά καί θεραπεύει τό δοῦλο τοῦ ἑκατοντάρχου.
Στή περίπτωση αὐτή ἔχουμε τή συνάντηση δυό διαφορετικῶν κόσμων, ὁ κόσμος τοῦ ἑκατοντάρχου μέ προέλευση ἰσχύος, καί ὁ Χριστός μέ τήν ἑβραϊκή του ταυτότητα.
Ὁ Χριστός, ὅπως γνωρίζουμε, κατά τήν ἀνθρώπινη φύση του γεννήθηκε ἑβραῖος. Ἡ Παναγία Μητέρα του κατάγεται “ἐξ οἴκου καί πατριᾶς Δαυΐδ”. Τό κήρυγμά Του ἀπευθύνθηκε πρωταρχικά στόν ἑβραϊκό λαό. Ὅμως ποτέ δέν κλείσθηκε στά στενά ἰουδαϊκά πλαίσια. Στάθηκε πέρα καί πάνω ἀπό ὁποιεσδήποτε ἐθνικές διακρίσεις. Ποτέ δέν ἀπέκλεισε ἀνθρώπους, πού εἶχαν ἄλλη ἐθνότητα. Σήμερα ἦταν ὁ ρωμαῖος ἀξιωματικός, ἄλλη φορά ἡ Χαναναία, ἡ Σαμαρείτιδα, πρίν ἀπ’ τό πάθος οἱ Ἕλληνες. Ὅλοι ἀνεξαιρέτως δέχθηκαν τό φῶς τῆς θεϊκῆς του ἀκτινοβολίας.
Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἀγκαλιάζει ὅλο τόν κόσμο.
Κάποιοι στό παρελθόν, ἀλλά καί σήμερα ἐκφράζουν κάποιες ἀντιρρήσεις γιά τό ἄν θά πρέπει νά δεχόμαστε μιά θρησκεία, πού ἔχει ἰουδαϊκή προέλευση.
Καί γεννᾶται εὔλογο τό ἐρώτημα ὁ Χριστιανισμός εἶναι προέκταση τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ; Στό ἐρώτημα αὐτό μπορεῖ ὁ κάθε καλοπροαίρετος μελετητής νά δώσει ἀπάντηση, ἀρκεῖ νά μελετήσει τά πνευματικά αὐτά μεγέθη.
Ὁ Χριστός μπορεῖ κατά τό ἀνθρώπινο νά γεννήθηκε μέσα στό ἰουδαϊκό περιβάλλον. Ἀνδρώθηκε στήν πνευματική μήτρα τοῦ ἰουδαϊσμοῦ, αὐτό δέν γίνεται τυχαία. Στό Θεανθρώπινο Πρόσωπό, πού τώρα ἔχει περιβληθεῖ τήν ἐξωτερική ἐμφάνιση ἑνός ἁπλοῦ ἰουδαίου, βρίσκουμε τόν Θεό τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεός Λόγος πού μίλησε στόν Ἀβραάμ, τόν Μωϋσῆ, τούς Προφῆτες. Εἶναι Ἐκεῖνος, πού ὅταν ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, σαρκώθηκε: “καί ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο”, γιά νά καλέσει κάθε ἄνθρωπο στή λύτρωση.
Ἀγαπητοί μου,
Μπορεῖ νά ἐμφανίστηκε χρονικά καί τοπικά, ὅμως βρίσκεται πάνω ἀπό τούς προκαθορισμούς πού ἀνθρωπίνη ἀδυναμία δημιουργεῖ. Καταφάσκει τά δεδομένα πού συνθέτουν τήν ἱστορική του ὕπαρξη, τό νόημά της ὅμως δέν τό ἑδράζει σ’ αὐτά, ἀλλά στήν ὑπέρβασή τους.
Στό Χριστό δέν βρίσκουμε τό ἱδρυτή ἑνός θρησκευτικοῦ συστήματος, ἀλλά συναντοῦμε Ἐκεῖνον, πού ἀπαντᾶ στήν ἀγωνία τῆς ὑπάρξεώς μας. Βρίσκουμε τόν παρηγορητή μας μαζί μ’ ἕνα καινούργιο τρόπο ζωῆς μέσα ἀπό τόν ὁποῖο ἐπιτυγχάνουμε τόσο τήν ὑπέρβαση τῆς μοναξιᾶς μας, ὅσο καί τήν ἀπάντηση στό πελώριο πρόβλημα τοῦ θανάτου μας. Μέ τό Χριστό ἀποκαθίσται ἡ σχέση μεταξύ “νοοῦντος” καί “νοουμένου” καθώς τό ἄπειρο εἰσέρχεται μυστικά στό πεπερασμένο.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἰούλιο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
