Κυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 7,11-16): ὁ Χριστὸς ποὺ λέει «μὴ κλαῖε» στὴ χήρα μητέρα καὶ ὁ θάνατος ποὺ γίνεται ἀρχὴ τῆς νέας ζωῆς.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
378 αναγνώσεις

Κυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ

(Λουκ. 7, 11- 16)

Τό θαῦμα πού γίνεται στή Ναΐν τό διηγεῖται μονάχα ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς. Καθημερινό θέαμα σ’ ὅλες τίς γωνιές τῆς γῆς, ἡ θλιβερή πορεία κάποιων ἀνθρώπων, πού συνοδεύουν τό τελευταῖο ταξίδι ἐκείνου πού ἀφήνει τό κόσμο τῶν ζωντανῶν καί ὁδεύει στό χῶρο τῶν νεκρῶν. Τά δάκρυα καί ὁ σπαραγμός συνταράσσουν κάθε νεκρική πομπή. Ὁ θάνατος, αὐτή θλιβερή πραγματικότητα τῆς ζωῆς μας θερίζει ἀδιάκριτα ὅλους τούς ἀνθρώπους.


Ἡ προέλευση του καί ἡ παρουσία του ἀνάμεσά μας προέρχεται ἀπό τήν ἀδαμική ἐπιλογή. Ὅταν προεβλήθει τό ἀνθρώπινο ἐγώ σάν κέντρο ἀναφορᾶς τοῦ προπάτορα διασπάσθηκε ἡ ἁρμονία τοῦ προσώπου, καί ὁδήγησε στίς τεμαχιζόμενες ἀτομικότητες, πού ἀντιμάχεται πλέον ἡ μιά τήν ἄλλη. Ἡ ἀπόρριψη τοῦ συνανθρώπου ἔφερε τή δυσαρμονία. Ὅμως ἡ φιλάνθρωπος βουλή τοῦ Θεοῦ ἐπεμβαίνει ἐπιτρέποντας τήν παρουσία τοῦ θανάτου σάν θεραπεία τῶν κακῶν ἐπιλογῶν: “ἵνα μή τό κακόν ἀθάνατον γένηται”, σταματώντας τόν προσωρινό θρίαμβο τοῦ κακοῦ πλέον στήν κάθε ἀνθρωπίνη ἀτομικότητα.


Στήν Καινή Διαθήκη γίνεται συχνή ἀναφορά στό θάνατο. Αὐτή ἡ ἀναφορά δέ στοχεύει στό νά τρομοκρατήσει τόν ἄνθρωπο, ἤ ἀκόμη νά τοῦ καταδείξει τό μάταιο τῶν ἀνθρωπίνων προσπαθειῶν στούς διαφόρους τομεῖς πού δραστηριοπεῖται. Ἐκεῖνο πού ἐνδιαφέρεται εἶναι νά καταδείξει τή νέα πραγματικότητα πού δημιουργεῖται μέ τή σάρκωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἀποκορύφωμα τῆς ὁποίας εἶναι ὁ θρίαμβος τῆς Ἀναστάσεως. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἐξασφαλίζει τή δική μας ἀνάσταση.


Ὁ Χριστός μέσα ἀπό τήν Ἀνάσταση δείχνει καθαρά, ὅτι ὁ θάνατος κατανικήθηκε “οὐκέτι θάνατε κυριεύεις, ὁ γάρ τῶν ὅλων Δεσπότης τό κράτος σου κατέλυσε”. Ἡ νέα “ἡ καινή κτίσις” εἶναι τό μήνυμα πού κομίζει τό Εὐαγγέλιο. Ἡ ζωή καί ἡ Ἀνάσταση εἶναι τό κεντρικό νόημα τῆς Καινῆς Διαθήκης καί ὄχι ὁ θάνατος μαζί μέ τό φόβο πού προξενεῖ, γιατί ὅταν εἶσαι μέ τόν Ἀναστάντα ζεῖς κάθε στιγμή. Τό βιολογικό τέλος εἶναι ἡ ἀρχή τῆς νέας ζωῆς.


Στήν χήρα γυναίκα, πού συνόδευε τό παιδί της στήν τελευταία του κατοικία, λέει ὁ Χριστός μας “μή κλαῖε”. Ἀπό τότε καί κάθε στιγμή τό ἐπαναλαμβάνει ἀδιάκοπα. Τό κλάμα καί ὁ ἀπαρηγόρητος θρῆνος δέν ταιριάζουν σ’ ὅσους μέ τό βάπτισμά τους συσσωματώθηκαν στό σταυρωμένο καί ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία. Ὁ χαιρετισμός τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι παιάνας ἀναστάσιμος. Οἱ ἅγιοί της ὅταν συναντοῦν τόν συνάνθρωπο, ἀντί ἄλλου χαιρετισμοῦ λένε: “Χαρά μου, Χριστός ἀνέστη!”.

 

Ἀγαπητοί μου,


Γιά τό λόγο αὐτό ἄς μή θρηνοῦμε αὐτούς πού πέθαναν πιστοί στό ἀναστάσιμο μήνυμα, γιατί κοιμήθηκαν ἐν Χριστῷ. Νά θρηνοῦμε τούς ζωντανούς νεκρούς, ὅπως καί ἐκείνους πού πεθαίνουν δίχως ἐλπίδα, ἄπιστοι, καί ἀμετανόητοι.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :