Κυριακὴ ΙΣΤ΄ Ματθαίου
(Ματθ. 25, 14-30)
Γιά τάλαντα πού μοίρασε κάποιος Κύριος στούς δούλους του μέ σκοπό νά ἐργασθοῦν καί νά τά αὐξήσουν. Ἡ εἰκονολογική γλώσσα τῶν παραβολῶν παραπέμπει στόν Θεό πού μέ τό δικό πάνσοφο σχεδιασμό καί μέσα ἀπό τήν δωρεά τῆς ἐλευθερίας καί εὐθύνης μέ τίς ὁποῖες ἔπλασε τόν ἄνθρωπο, δωρίζει στόν καθένα τάλαντα, τό ταλέντο πού λέμε στήν καθημερινή μας γλώσσα. “Ἑνί ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη χάρις κατά τό μέτρο τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ”, θά σημειώσει χαρακτηριστικά ὁ ἀπόστολος Παῦλος. (Ἐφεσ. 4, 7).
Πράγματι στόν κόσμο αὐτό ἔχουμε δικαιοδοσίες μέσα ἀπό τίς ὁποῖες ὁ καθένας μπορεῖ νά καταξιώνεται σάν πιστός καί φρόνιμος οἰκονόμος.
Ἡ φρονιμάδα αὐτή ἀπαιτεῖ σύνεση καί ὄχι ἀσυδοσία, πού ἀναπόφευκτα ὁδηγεῖ στήν αὐτονόμευση. Ἐπουδενί εἴμαστε αὐτόνομοι. Κάθε φορά πού ὁ ἄνθρωπος αὐτονομεῖται εἴτε ἀπό τόν ἑαυτό του, εἴτε ἀπό τό συνάνθρωπό του κατασπαταλᾶ τά δωρήματα τοῦ Θεοῦ.
Βέβαια σήμερα μέ τή σημαντική πρόοδο στήν τεχνογνωσία καί ἐπιστημονική κατάκτηση ἐπιζητεῖ τή ἀποκοπή ἀπό τόν δωρεοδότη. Θεωρεῖ μειωτική τή σχέση μέ τό Θεό, πιστεύοντας ὅτι δέν τοῦ χρειάζεται θεϊκή κηδεμονία. Αὐτή ὅμως ἡ φορά τόν ἐγκλωβίζει σέ μιά ζωώδη κατάσταση καί ὁ βασιλεύς πάντων τῶν ἐπιγείων κτισμάτων περιφέρεται μέ τῆς νεκρώσεως τό ἔνδυμα χωρίς προοπτική.
Εἶναι κρῖμα ἐνῶ ἔχουμε τάλαντα πού μᾶς δωρίζει ὁ Θεός, νά μήν ἀναγνωρίζουμε τά ἴχνη Του καί καιροσκοποῦμε ἔγκλειστοι στή χρονικότητα τῆς βιολογικῆς ζωῆς χωρίς προορισμό καί πρόοδο πρός τήν αἰωνιότητα. Καταδικαζόμαστε ἀπό τήν ὀκνηρία τῆς ἀπορρίψεως. Γιατί ἡ αὔξηση τοῦ ταλέντου, “τάλαντον” μας, δέν μπορεῖ νά μένει μόνο στή χρονικότητα, ἡ αὔξηση ἀπαιτεῖ τή συνολικότητα τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος κινεῖται ἀπό τή χρονικότητα πρός τήν αἰωνιότητα. Καί αὐτή κατακτᾶται μέσα ἀπό τήν ἀξιοποίηση τοῦ μικροῦ ἤ μεγάλου ταλάντου μας, ὥστε πράγματι νά ἐκπληρώνουμε τόν προορισμό γιά τόν ὁποῖο πλαστήκαμε, πού τελικά εἶναι νά γίνουμε θεοί κατά χάρη.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
