Αρχική σελίδα Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς 2002Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ (τῶν Δέκα Λεπρῶν)

Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ (τῶν Δέκα Λεπρῶν)

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ, τῶν Δέκα Λεπρῶν (Λουκ. 17,12-19): οἱ δέκα λεπροὶ καὶ τὸ «εὐχαριστῶ» ποὺ ξεχνοῦμε μόλις περάσει ἡ καταιγίδα.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
378 αναγνώσεις

Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ (τῶν Δέκα Λεπρῶν)

(Λουκ. 17, 12-19)

Οἱ δέκα λεπροί βρίσκονται ἔρημοι καί ἐκτός τῶν ὁρίων τοῦ χωριοῦ τους. Ὁ νόμος ἀπαγόρευε στό λεπρό κάθε συναναστροφή μέ τούς λοιπούς ἀνθρώπους. Ὁ φόβος τῆς ἀρρώστειας τούς ἔδιωχνε μακριά καί ἀπό τά ἀγαπημένα τους πρόσωπα ἀκόμα.
Δέν ἦταν μόνο τό φορτίο τῆς ἀρρώστειας τους, πού παραμόρφωνε τήν ἐξωτερική τους μορφή καί τούς ἔκανε ἐλεεινό θέαμα. Ἦταν καί ἀκάθαρτοι, μολυσμένοι καί ἠθικά, ἄρα ἀξιοκατάκριτοι.
Οἱ τραγικές αὐτές μορφές πού ἀποκομμένοι ἀπό ὅτι εἶναι ἀνθρώπινο, ἐλεεινολογοῦν τήν κακή τους μοῖρα, πού στάθηκε τόσο ἄδικη μαζί τους. Οἱ συνάνθρωποι συγγενεῖς καί φίλοι τούς ξέγραψαν ἀπό τά κατάστιχα τῶν ζωντανῶν. Ζωντανοί νεκροί, θλιβερές φιγοῦρες τῆς ἐρημιᾶς ψάχνουν τήν ἐλπίδα. Καί μόνο μιά ἐπίσκεψη στό νησάκι τῆς Σπιναλόγκας στήν Κρήτη, ἔστω καί σήμερα, πού παρά τόν ἐξωραϊσμό τῶν χώρων τοῦ πρώην λωβοκομείου πού βρίσκονταν παλαιότερα ἐκεῖ, μπορεῖ ὁ σημερινός ἐπισκέπτης νά νοιώσει τή φρίκη τῆς ζωῆς τῶν ζωντανῶν κολασμένων.
Στή διήγηση τοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος παρουσιάζονται οἱ δυστυχεῖς νά ζητοῦν τό ἔλεος. Ὁ μόνος πού στάθηκε κι ἀφουγκράστηκε τό στεναγμό τῆς καρδιᾶς τους στήν περίπτωσή τους, ἦταν ὁ Χριστός. Στήν ἀπελπιστική κραυγή τους “Ἰησοῦ, ἐπιστάτα, ἐλέησόν ἡμᾶς” δίχως δισταγμό τούς ἀπαντᾶ. “Πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτούς τοῖς ἱερεῦσι”. Ἡ θεραπεία πού ποθοῦσαν ἦρθε καί μαζί ἡ χαρά.
Ὅμως μέσα ἀπό τήν ὁμάδα τῶν δέκα, εὐτυχισμένων πλέον, ἕνας κατόρθωσε νά ἐπιστρέψει κοντά στόν εὐεργέτη. “Καί ἐπέπεσεν ἐπί τούς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ καί αὐτός ἦν Σαμαρείτης”. Οἱ ἐννέα παραδομένοι στή χαρά γιά τήν ἐφήμερη (ὑπόλοιπο τῆς βιολογικῆς τους ζωῆς) ἀπαλλαγή ἀπ’ τά δεσμά τῆς ἀρρώστειας ξέχασαν νά ποῦν τό εὐχαριστῶ. Πολλοί οἱ λόγοι ἀνίσχυρες οἱ δικαιολογίες γιά τή συμπεριφορά τους.
Πολλές φορές “κατακαμπόμενοι” ἀπό τόν πόνο ἱκετεύουμε γιά τή βοήθεια ἀπό τόν οὐρανό. Γρήγορα ὅμως, μόλις ἡ καταγίδα περάσει, ξεχνοῦμε καί ἐμεῖς τόν Εὐεργέτη μας.
Σήμερα μετά τό ἄκουσμα τῆς περικοπῆς καθένας μας ἄς σταθμίσει τά δωρήματα, πού ἔχει λάβει, καί συνεχῶς λαμβάνει. Ὅση δεξιότητα κι ἄν ἔχουμε, ὅσα ταλέντα κι ἄν ἐπικαλοῦμαστε δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε, “ὅτι πᾶσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα…ἄνωθεν ἐστί καταβαῖνον” καί νά θυμηθοῦμε τόν ἕνα ἀπό τούς λεπρούς, πού μέσα στή χαρά τῆς γιατρειᾶς του δέν ξέχασε τόν Αἴτιο τοῦ καλοῦ καί ἔσπευσε νά πεῖ τό εὐχαριστῶ.
Πράγματι, ἕνα εὐχαριστῶ πρός τό Θεό μας, ἰσοσταθμίζεται μέ τό πλῆθος τοῦ θείου ἐλέους καί τῶν εὐεργεσιῶν Του.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :