Αρχική σελίδα Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς 2002Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως

Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως (Ἰωάν. 3,13-17): ὁ νυχτερινὸς διάλογος μὲ τὸν Νικόδημο καὶ ὁ Σταυρὸς ὡς ἀποκορύφωμα τῆς θείας ἀγάπης.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
378 αναγνώσεις

Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως

(Ἰωάν. 3, 13- 17)

Τό μικρό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς πρίν ἀπ’ τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἶναι ἕνα μικρό ἀπόσπασμα ἀπό τή συνομιλία, πού εἶχε ὁ Χριστός μέ τόν Νικόδημο, ἐπίσημο μέλος τοῦ ἰουδαϊκοῦ συνεδρίου. Πολλά καί ἐνδιαφέροντα τά ὅσα συζητήθηκαν. Τό σπουδαιότερο ἀπ’ ὅλα ἦταν ἀσφαλῶς ἡ ἀποκάλυψη τοῦ μεγέθους τῆς θεϊκῆς ἀγάπης. Ἀγάπης πού ἐκδηλώνεται μέσα ἀπό τήν προσφορά καί θυσία τοῦ “υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου” γιά νά σωθοῦν ὅλοι, πού θά πιστέψουν σ’ Αὐτόν.


Ἀσφαλῶς κάθε ἄνθρωπος στό βάθος τῆς ὑπάρξεώς του ἐπιζητεῖ τή σωτηρία., Τόν Νικόδημο τόν ἀπασχολοῦσε ἔντονα τό θέμα αὐτό, καί γι’ αὐτό μέσα στή σιγαλιά τῆς νύχτας ἔρχεται νά ἀνοίξει τήν καρδιά του στόν Χριστό.


Στή συνάντηση αὐτή ὁ Χριστός προβαίνει σέ μιά ἀποκάλυψη. Παρουσιάζει στό συνομιλητή του τό μέγεθος τῆς θείας ἀγάπης, αὐτό τόν μανικό ἔρωτα τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο, πού φθάνει πέρα κι ἀπό τό θάνατο.
Καί ὅπως ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου ἦταν τό ξεχείλισμα τῆς θείας Ἀγάπης, τό ἴδιο καί ἡ ἀναδημιουργία του, πού πραγματοποιεῖται μέσα ἀπό τό γεγονός τῆς σαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, εἶναι πάλι τό ἀποτέλεσμα τῆς Ἀγάπης τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ.


Ἡ ἀγάπη, ἡ κάθε πραγματική ἀγάπη, δέν εἶναι μιά θεωρητική διατύπωση. Εἶναι ἡ φανέρωση ἔμπρακτων ἐνεργειῶν μέσα ἀπό τίς ὁποῖες φανερώνεται τό μέγεθος τῆς ἀγάπης. Στήν περίπτωση τῆς θείας ἀγάπης, ἔχουμε σάν ἔμπρακτη ἐκδήλωση τή θυσιαστική προσφορά τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου Θεοῦ: “οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν…”, καί ὄχι ἁπλά τόν ἐμφανίζει σαρκοφόρο, μέσα ἀπό τό μυστήριο τῆς “κενώσεως”. ἀλλά τόν χαρίζει σέ μιά θυσιαστική προσφορά προκειμένου νά ζήσει ὁ κόσμος.
Τό ἀποκορύφωμα τῆς θείας ἀγάπης εἶναι ὁ Σταυρός. Ἡ θυσία τοῦ Σταυροῦ δέν ἀποτελεῖ ἕνα ἱστορικό ἐπισόδειο στή ζωή τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά εἶναι πράξη ὑπερτάτης ἀγάπης, πού ὑπερβαίνει ὁποιαδήποτε λογική προσέγγιση, “ὅτι πῶς ὁ ἐν ὑψίστοις ἀκατάληπτος ὤν”, ὑψώνεται σάν κατάδικος στό ξύλο τοῦ σταυροῦ. Ὁ νοῦς σιωπᾶ καί μέσα ἀπό τῆς καρδιᾶς τόν χτύπο ψαύει τοῦ μυστηρίου τό μέγεθος.

 

Ἀγαπητοί μου,


Ἡ σταυρική καταδίκη τοῦ Χριστοῦ ἀπό τόν ἄνθρωπο ἔχει σάν ἀποτέλεσμά της μιά ἄλλη καταδίκη. Ὁ Ἐσταυρωμένος κατάδικος καταδικάζει ὅλους μας στήν ἀναστάσιμη ζωή, στή ζωή τῆς ἀθανασίας. “Ἀμήν λέγω σοι σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῶ παραδείσῳ”.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :