Κυριακὴ Ζ΄ Λουκᾶ
(Λουκ. 8, 41- 56)
Τό θαῦμα τῆς θεραπείας τῆς γυναίκας πού αἱμορραγοῦσε γιά δεκαεπτά χρόνια, ἀλλά καί τό θαῦμα τῆς ἀναστάσεως τῆς δεκαεπτάχρονης θυγατέρας τοῦ ἀρχισυναγώγου Ἰαείρου μᾶς διηγεῖται τό εὐαγγέλιο τῆς σημερινῆς Κυριακῆς.
Ἡ ἄγνωστη γυναίκα μαστίζεται ἀπό μιά πολυχρόνια αἱμορραγία. Οἱ θεραπεῖες πού ἀσφαλῶς ἔκανε, στάθηκαν χωρίς ἀποτέλεσμα. Ἡ ἀπόγνωση τήν ἔχει καταβάλλει, ὅταν ξαφνικά ἐμφανίζεται τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ στό προσκήνιο τῆς ζωῆς της. πεδίο μέ ὅσα εὐεργετικά ἀποτελέσματα τήν συνοδεύουν. Ὁ Χριστός γίνεται πιά ἡ μοναδική της ἐλπίδα.
Ὅταν τόν πλησιάζει, πρέπει νά εἶχε ξεκαθαρισμένη στήν καρδιά της τήν πεποίθηση γιά πάει κοντά του. Πράγματι ὅταν ἐνεργοποιεῖται στό κρίσιμο σημεῖο τῆς συνάντησης, ἡ “αἱμορροοῦσα” δέν ἐκβάλλει κραυγές, οὔτε κἄν συζητᾶ τό πρόβλημά της. Φυσικά, λόγοι πολλοί καί προφανεῖς δέν τῆς ἐπέτρεπαν νά κάνει φανερό τό πρόβλημά της. Ἐκεῖνο πού ἐπιχειρεῖ εἶναι ἕνα ἁπλό ἄγγιγμα. Ἡ καρδιά της σκιρτοῦσε στήν ἐλπίδα τῆς προσψαύσεως τοῦ ἱματίου τοῦ Χριστοῦ. Πίστευε ὅτι ἡ θεραπεία ἦταν βεβαία. Καί πράγματι πέτυχε τοῦ ἐφετοῦ.
Αἴτημα κρυφό κλεισμένο στά βάθυ τῆς καρδιᾶς ἔγινε ἀποδεκτό καί ἡ θεραπεία ἔγινε πραγματικότητα. Ἡ βαθειά πίστη τῆς γυναίκας δέν μποροῦσε νά μείνει κρυφή. Ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός τήν κάνει ἐμφανή, ἐπαινώντάς την. Ἐπιβραβεύεται ἡ πίστη τῆς γυναίκας μέ τή σωματική της θεραπεία, ἀλλά καί φανερώνεται δημόσια τήν ἁπλότητα τῆς πίστεως της, ἡ ὁποία στάθηκε ἡ αἰτία γιά τή θεραπεία της.
Ἀγαπητοί μου,
Τό ἄλλο θαῦμα εἶναι ἡ ἀνάσταση τῆς θυγατέρας τοῦ Ἰαείρου. Ἡ ἀγωνία τῶν γονέων τῆς ἑτοιμοθάνατης κόρης κάνει τόν Ἰάειρο νά προσκαλέσει ἀπεγνωσμένα τόν Χριστό γιά νά ἐνεργήσει, ὥστε νά μή πεθάνει τό παιδί του. Ὅταν γνωστοποιεῖται ὁ θάνατος καί οἱ γονεῖς καταρρέουν ἀπό τό γεγονός, πού σηματοδοτοῦσε τό τέλος τῆς ζωῆς τῆς μονάκριβης κόρης τους, ὁ Χριστός δίνει μιά ἀπάντηση, πού δείχνει μιά ἄλλη προοπτική στό τραγικό γεγονός τῆς ζωῆς μας: “μή φοβοῦ, μόνον πίστευε”. Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσά μας σηματοδοτεῖ τήν ἀπαρχή μιᾶς νέας ζωῆς. Ὁ Χριστός γίνεται ὁ καθαιρέτης τοῦ θανάτου, ἦλθε νά διαλύσει τήν κυριαρχία τοῦ διαβόλου καί μαζί μ’ ἐκεῖνον καί τοῦ θανάτου. Ἡ ἀρρώστεια, ὁ πόνος, ὁ θάνατος διώχνονται. Μέ τόν Χριστό κοντά μας “θανάτου, ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν…”
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
