Κυριακὴ Θ΄ Ματθαίου
(Ματθ. 14, 22- 34)
Τό εὐαγγελικό κείμενο τῆς σημερινῆς Κυριακῆς εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ θαύματος τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων.
Σημειώνει ὁ ἱερός εὐαγγελιστής, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἀμέσως μετά ἔδιωξε τούς μαθητές του μέ τό πλοιάριο στήν ἀπέναντι μεριά τῆς λίμνης Γεννησαρέτ καί ὁ ἴδιος μένει ἐκεῖ “ἕως οὗ ἀπολύσῃ τούς ὄχλους”. Αὐτή ἡ ἐνέργεια δείχνει, ὅτι ὁ κόσμος πού παρέστη μάρτυρας τοῦ θαύματος τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων βρίσκονταν σ’ ἕνα παραλήρημα ἐνθουσιασμοῦ. Νόμισαν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς μποροῦσε νά τούς ταΐζει χωρίς αὐτοί νά καταβάλλουν κόπο, χωρίς ν’ ἀγωνιοῦν γιά τίς καθημερινές τους ἀνάγκες. Μιά ὅμως τέτοια ἐντύπωση μποροῦσε νά σημάνει τό τέλος τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ. Ὄχι γιατί δέν ἐνδιαφέρεται γιά τίς καθημερινές ἀνάγκες μας, ἀλλά μιά τέτοια προοπτική ἀφαιρεῖ ἀπό τόν ἄνθρωπο ζωτικές πρωτοβουλίες πού τόν καθιστοῦν ἐλεύθερη προσωπικότητα. Κάθε παθητικότητα ὅπου κι ἄν αὐτή παρουσιασθεῖ, ἀλλοτριώνει τήν ἐνεργητικότητα τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ βάρκα μέ τούς μαθητές, σούρουπο πιά, ἔχει ξεκινήσει γιά τήν ἀντιπέρα ὄχθη. Οἱ μαθητές μέ πρῶτο τόν Πέτρο, σάν ψαράδες πού ἦταν, γνώριζαν καλά τίς συνθῆκες, πού ἐπικρατοῦν στή λίμνη τῆς Γεννησαρέτ. Τίποτε δέν προδίκαζε τήν τρικυμία, πού σέ λίγες ὧρες θά ἐπικρατοῦσε. Μεσάνυχτα πιά καί ἡ ἡ τρικυμία τούς ἀπειλεῖ ἄμεσα. Ὁ κίνδυνος νά ἀνατραπεῖ τό καΐκι εἶναι ὁρατός.
Στήν κρίσιμη ὅμως στιγμή ἐμφανίζεται ὁ Κύριος. Ἡ ἐμφάνιση του πάνω στά μανιασμένα κύματα προκαλεῖ τό δέος στούς ἄμεσα κινδυνεύοντας μαθητές. Φωνές καί κινήσεις πανικοῦ ἐπικρατοῦν. Στό βαθύ σκοτάδι ἀδυνατοῦν νά διακρίνουν τή γνώριμη μορφή τοῦ Χριστοῦ “ἐταράχθησαν λέγοντες, ὅτι φάντασμά ἐστι, καί ἀπό τοῦ φόβου ἔκραξαν”. Ἡ γνώριμη φωνή τοῦ Χριστοῦ “θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι” δημιουργεῖ ἀλλαγή στόν ψυχισμό τῶν μαθητῶν.
Τό φόβο τόν διαδέχεται ἡ χαρά. Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ γεμίζει τήν καρδιά μέ ἐμπιστοσύνη.
Ἀγαπητοί μου,
Εἶναι ἀναρίθμητες οἱ φορές πού ἔχουμε βρεθεῖ σέ ζάλες καί τρικυμίες. Καθένας μας “ναυτιᾷ τῷ σάλῳ τῶν βιοτικῶν μελημάτων”. Στίς ταραχές αὐτές καί στούς κινδύνους κραυγάζομε σάν τούς μαθητές. Ὁ Χριστός εἶναι δίπλα μας καί συνεχῶς μᾶς παρηγορεῖ δίνοντάς μας κουράγιο στήν κάθε ταλαιπωρία μας. “Θαρσεῖτε, μή φοβεῖσθε” λέει στόν καθένα μας.
Καταφυγή μας σωστική εἴθε νά γίνεται αὐτή ἡ γλυκειά Του φωνή.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Αὔγουστο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
