Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

Κήρυγμα τοῦ π. Κωνσταντίνου Φιοράκη στὴν Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ (Ἰωάν. 9,1-38): ἡ περιπέτεια τῆς ἀλήθειας μπροστὰ στοὺς προκατειλημμένους καὶ ἡ καρδιὰ ποὺ φωτίζεται ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ.

από (+) π.Κ. Φιοράκης
377 αναγνώσεις

Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

(Ἰωάν.9, 1-41)

Στήν περικοπή τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος διδάσκεται ἡ θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς. Προσεγγίζοντάς τήν περικοπή αὐτή, τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, καί μέσα ἀπό τούς διαλόγους πού μᾱς διασώζει ὁ εὐαγγελιστής μποροῦμε νά δοῦμε τήν περιπέτεια τῆς ἀλήθειας τῆς θεραπείας. Πῶς δηλαδή, αὐτό πού εἶδαν ὅλοι θεωρήθηκε ἀπό τήν πνευματική ἐλίτ τοῦ Ἰσραήλ μή πραγματοποιηθέν.


Τήν ἀλήθεια πρέπει πάντοτε νά τή βλέπουμε καλοπροαίρετα. Χρειάζεται ὅμως ἡ πνευματική τόλμη γιά τό σκοπό αὐτό. Ὁ κακοπροαίρετος ἄνθρωπος ἐθελοτυφλεῖ, καί δέν θέλει ν’ ἀτενίσει τίς διαστάσεις, πού ἐμφανίζει καί μένει ἀποξενωμένος ἀπ’ αὐτήν.
Οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι δέν ἤθελαν νά ἀποδεχθοῦν τόν Χριστό, οὔτε ὅλα τά θαυμαστά πού ἐπιτελοῦσε, πολύ δέ περισσότερο τήν ἀλήθεια πού κόμιζε ἡ θεία παρουσία Του. Ὁ τυφλός ἦταν μιά τέτοια ἁπτή περίπτωση. Ἐνῶ ἔβλεπαν καθημερινά τήν τραγική κατάσταση τοῦ τυφλοῦ, πού δέν ἦταν ἁπλά ἕνας ἄρρωστος ἄνθρωπος, πού εἶχε χάσει ἀπό κάποια αἰτία τήν ὅρασή του. Ἀλλά ἦταν ἀόμματος, δηλαδή δίχως μάτια ἐκ γενετῆς. Κι ὅμως ὅταν ἐμφανίστηκε ὑγιής, δέν θέλουν νά ἀναγνωρίσουν τόν ἰατρό του, καί προσπαθοῦν μέ τεχνάσματα νά ὑπερπηδήσουν τή θαυματουργική ἐπέμβαση τοῦ Χριστοῦ.


Τά θαύματα πού ἐπιτελεῖ ὁ Χριστός δέν εἶναι μιά ἐπίδειξη, ἤ μιά μαγική πράξη, τά θαύματα ἐκφράζουν τήν ἴδια τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός εἶναι ἕνα ἀληθινό γεγονός. Ἡ παρουσία Του βεβαιωμένη ἀπό τά μάτια πολλῶν ἀνθρώπων. Ὁ “ποτε τυφλός” πού τώρα βλέπει, εἶναι μιά ζωντανή διακήρυξη τῆς ἀλήθειας τῆς θαυμαστῆς θεραπείας του ἀπό τόν Χριστό.


Ὅπως τότε δυστυχῶς καί σήμερα ὑπάρχουν οἱ προκατειλημμένοι, ἄνθρωποι πού ἐνῶ βλέπουν τήν ἀλήθεια τήν προσπερνοῦν, τήν ἀπωθοῦν στό περιθώριο. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἄν καί ἔχουν μάτια, ἡ καρδιά τους παραμένει τυφλή καί χάνουν τήν πνευματική τους αἴσθηση, πού ἀποτελεῖ ὅμως τόν ὁδηγό γιά νά ἀγγίζουν τά θαυμαστά τῆς μεγαλωσύνης τοῦ Θεοῦ.


Ἡ καρδιά πού ἀποτελεῖ τό πνευματικό “εἶναι” τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν τυφλωθεῖ ἀπό ἁμαρτωλή διάθεση δέν θέλει νά πλησιάζει ὅσα δημιουργοῡν συνειδησιακό ἔλεγχο καί τά πετοῦν θεωρώντας τα φαινόμενα παραισθήσεων, πού τά προκαλοῦν ἐξαφροΐσκιωτοι ἐγκέφαλοι.
Ὅταν ὅμως ἡ καρδιά μας φωτισθεῖ ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ ἀποκτᾶ τήν αἴσθηση ἐκείνη πού μπορεῖ νά ξεχωρίσει τήν ἀλήθεια καί πού ποτέ δέν ἐπιβάλλεται, ἀλλά ὁμολογεῖτε, ὅπως τήν ὁμολογεῖ ὁ ἐκ γενετῆς τυφλός.


Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἰούνιο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.

Διαβάστε Επίσης :